Nie musisz być profesjonalnym fotografem, aby móc uchwycić uśmiechy swoich dzieci podczas odkrywania ciekawych miejsc. Gdy dzieci dorosną, zdjęcia z podróży przypomną im o zabawnych chwilach podczas rodzinnych wakacji, więc staraj się uchwycić jak najwięcej wspomnień!

Wszyscy uwielbiamy robić zdjęcia w podróży. Fotografujemy, żeby naszymi zdjęciami poruszyć, zachwycić, przekazać emocje, smaki i zapachy. Fotografia w podróży opowiada historie, maluje wspomnienia. To idealny sposób na chwytanie ulotnych chwil.

Od wielu lat zajmuje się fotografią. Spust migawki jest dla mnie magicznym przyciskiem, który zatrzymuje czas. Chociaż nie uważam się za profesjonalnego fotografa, przez te lata zdobyłem mnóstwo wiedzy na temat fotografii. Postanowiłem podzielić się z Wami kilkoma wskazówkami, dzięki którym zaczniecie robić lepsze zdjęcia Waszym pociechom. Jestem przekonany, że każdy, niezależnie od jakości sprzętu, może robić dobre zdjęcia.

Jak fotografować dzieci? Oto 10 prostych wskazówek, które wypróbujecie podczas następnej podróży!

1.  Postaw na naturalność i uchwyć magię chwili

Praktycznie każda chwila, jaką chcemy uwiecznić jest niepowtarzalna. Najlepsze zdjęcia to te, w których uchwycisz moment, kiedy twoje dzieci oglądają nieziemski widok, po raz pierwszy doświadczają nowych potraw i wszystkich niesamowitych momentów podróży.

Zdecydowanie lepiej jest robić szczere zdjęcia, zamiast kazać dzieciom pozować na siłę. Nie proś więc, aby cały czas pozowały i uśmiechały się do aparatu, ponieważ to prawie na pewno pozbawi dzieci naturalności a przy okazji zrujnuje bezcenny moment. Zadbaj o to, aby dzieci dobrze się bawiły podczas fotografowania. Będą bardziej skore do współpracy.

By zdjęcia były bardziej spontaniczne, spróbuj wywołać interakcję pomiędzy dziećmi. Rozmawiaj z nimi, zadawaj pytania i wykorzystaj ten czas na sfotografowanie dzieci. Takie ujęcia mogą nieść ze sobą wiele ciekawych emocji.

2. Eksperymentuj z perspektywą

Aby dobrze udokumentować emocje, pochyl się lub kucnij, aby obiektyw aparatu znalazł się na wysokości wzroku Twojej pociechy. To pozwoli idealnie uchwycić uśmiechniętą buźkę i zapewni najbardziej naturalne portrety.

Wypróbuj też inne perspektywy. Stań na krześle lub murku, usiądź, a nawet połóż się na ziemi. Niektóre zdjęcia wyglądają niesamowicie, gdy są wykonywane bezpośrednio z góry. Umieszczenie aparatu na ziemi i strzelanie w górę także daje ciekawy efekt. Podejdź bliżej, aby wyróżnić konkretny szczegół, lub zrób zdjęcie z daleka, aby uchwycić całą scenę. Nie ma tutaj sztywnych zasad – po prostu zmieniaj rzeczy, eksperymentuj i baw się podczas robienia zdjęć swoim dzieciom.

3. Postaw na naturalne światło

W fotografii kluczowe jest oświetlenie. Moim zdaniem naturalne światło jest najlepsze, szczególnie podczas podróży. Całą magią portretu plenerowego jest to, że bazuje on na naturalnym świetle. 

Staraj się nie używać lampy błyskowej – światło zastane sprawia, że zdjęcia są bardziej naturalne. Flesz dodatkowo stresuje dzieci praktycznie w każdym wieku. W sytuacji, gdy znajdujesz się w ciemnym lub słabo oświetlonym miejscu korzystaj w wyższych wartości ISO. Warto zgłębić ten temat, by móc robić zdjęcia bez użycia lampy błyskowej.

Jeśli musisz użyć flesza w pomieszczeniu to jeśli masz możliwość użyj zewnętrznej lampy błyskowej i nie kieruj światła bezpośrednio na dzieci. Odbijaj ją od sufitu lub ściany, aby uzyskać bardziej naturalny wygląd.

Podręcznikową sytuacją, w której niezbędne jest wykorzystanie lampy błyskowej jako drugiego głównego źródła światła jest fotografowanie osoby na pierwszym planie ze słońcem w tle. No, chyba że mamy zamiar wykonywać zdjęcie wyłącznie sylwetkowe.

4. Korzystaj z trybu sportowego i trybu zdjęć seryjnych

Robiąc zdjęcia dzieciom najlepiej używać krótkich czasów naświetlania. Tryb sportowy aparatu jest idealny do robienia zdjęć w ruchu, ponieważ zamraża akcję w kadrze, pozwalając zrobić świetne, ostre zdjęcia.

Warto również korzystać z trybu zdjęć seryjnych. W tym przypadku będziemy mieli kilka wersji tego samego ujęcia, różniących się od siebie dosłownie szczegółami, z których powinno udać się wybierać to najlepsze.

5. Stosuj zasadę trójpodziału

To podstawowa zasada fotografii (lub kompozycji artystycznej), której zawsze powinniśmy starać się przestrzegać. Polega ona na podziale kadru na 9 równych części przez dwie poziome oraz dwie pionowe linie. Cztery powstałe w ten sposób punkty przecięcia tych linii wyznaczają tzw. „mocne punkty”. Najważniejsze elementy zdjęcia powinny znajdować się właśnie w „mocnych punktach”. Niektóre aparaty fotograficzne mają nawet opcję wyświetlania siatki w wizjerze, co jest bardzo pomocne w kadrowaniu zdjęcia. Z wykorzystaniem reguły trójpodziału unikniemy niepożądanego umieszczania obiektów na środku zdjęcia.

6. Zwracaj uwagę na tło

Podczas robienia zdjęć upewnij się, że zwracasz uwagę na to, co znajduje się w tle. Patrz na kształty i cienie, odbicia i elementy obramowujące, aby nadać zdjęciom wyjątkowy charakter. Postaraj się również pokazać relację dzieci z otoczeniem.

Zwróć także uwagę na niechciane elementy w tle. Jeśli dzieci stoją przed dużym słupem, upewnij się, że nie wydobywa się on ich z głowy, a na plaży nikt w tle nie pochyla się akurat, aby podnieść muszle. Po prostu bądź świadomy wszystkiego co dzieje się w kadrze i jeśli możesz dostosować kąt lub przenieść się w lepsze miejsce, zrób to. Nie ma nic gorszego niż niesamowity obraz uśmiechniętych dzieci z „mistrzem drugiego planu” w tle.

7. Uzyskaj efekt wycięcia z tła

Jeśli zależy Ci na dobrym zdjęciu portretowym, a nie na tym co dzieje się dookoła uzyskaj efekt rozmycia tła. Mała głębia ostrości jest bardzo ważnym elementem w fotografii portretowej – pozwala na odcięcie fotografowanej osoby od tła i dzięki temu jej podkreślenie na fotografii. Przy małej (płytkiej) głębi ostrości wyraźny jest tylko pierwszy plan a tło zostaje rozmyte.

Głębię ostrości możemy kontrolować na wiele sposobów. Najistotniejszym z nich jest odpowiedni otwór przysłony oraz ogniskowa obiektywu.

• Im mniejszą wartość przysłony ustawimy tym bardziej rozmyte tło możemy uzyskać (mniejszą głębię ostrości). Użyjcie przysłony f/2,8 sprawi, że bohater zdjęcia będzie wyraźny, a tło plastycznie rozmyte.
• Na rozmycie tła na zdjęciu ma także wpływ ogniskowa, potocznie nazywana „zoomem”. Wydłużając ogniskową („przybliżając”) powodujemy, że tło zostaje rozmyte.

Dziś nawet nowoczesne telefony korzystające z dwóch aparatów pozwalają w trybie portretowym zachować ostrość fotografowanego obiektu na pięknie rozmytym tle.

8. Fotografuj w „Złotej Godzinie” 

Złota godzina jest pojęciem umownym, używanym na określenie pory, a właściwie dwóch pór w ciągu dnia, w czasie których oświetlenie jest najkorzystniejsze do robienia zdjęć.  

„Złota godzina” to mniej więcej godzina po wschodzie słońca i godzina przez zachodem słońca. W tym czasie oświetlenie idealnie nadaje się do fotografii plenerowej. Miękkie, ciepłe światło oświetla krajobraz w znacznie korzystniejszy sposób niż mocne, południowe słońce.
Robienie zdjęć dzieciom o tej porze może wymagać trochę planowania i wczesnej pobudki, ale jeśli zależy Ci na dobrych ujęciach to naprawdę warto.

9. Poznaj swój aparat

Używam tego samego aparatu od prawie pięciu lat. Dzięki temu znam go doskonale i mogę szybko zmienić ustawienia. Ostatnią rzeczą, jaką chcę robić, jest pogrążanie się w skomplikowanych ustawianiach, podczas gdy dzieci niecierpliwie czekają aż skończę.

Poznaj wszystkie możliwości swojego aparatu i ćwicz jak najwięcej. Jeśli chcesz zrobić naprawdę świetne zdjęcia, wyłącz tryb automatyczny i rozpocznij fotografowanie w trybie przysłony, migawki lub trybu ręcznego.

10. Pozwól dzieciom obsługiwać aparat i wciągnij je w zabawę fotografią

Daj dzieciom prosty aparat fotograficzny lub smartfon i naucz je podstaw obsługi aparatu i fotografii. Nie dawaj im zbyt wielu wskazówek, które mogą je zniechęcić. Pozwól dzieciom robić tyle zdjęć ile tylko zechcą. Wykonując wiele ujęć, odkryją, co jest estetyczne i co wygląda dobrze, a co nie. W ten sposób pomagasz stymulować ich kreatywność i dbałość o szczegóły. Pomoże im to także w lepszym obserwowaniu otoczenia. Kiedy dzieci poznają tajniki fotografii zrozumieją jak należy zachowywać się przed obiektywem, abyś Ty mógł zrobić dobre ujęcie.

Mam nadzieję, że te kilka prostych wskazówek pomoże Ci robić lepszej jakości rodzinne fotografie. Na wakacje 2021 możecie polecieć np. z ITAKĄ i sprawdzić swoje umiejętności w praktyce!

Artykuł 10 wskazówek, jak robić lepsze zdjęcia dzieci podczas podróży pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Każdy z nas ma czasem ochotę wyrwać się na parę dni z pracy i naładować akumulatory. Czasem potrzebujemy po prostu przenieść się do spokojniejszego miejsca, które wcale nie musi dostarczać nam szczególnie intensywnych wrażeń. Potencjalnych destynacji jest bez liku. Ci, którzy nie mają ochoty na długie podróże, lecz ciągnie ich za granicę, powinni rozważyć kraj naszych południowych sąsiadów.

Jakiś czas temu pisałem o Hradec Králové, urokliwym czeskim mieście położonym zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od polskiej granicy, u zbiegu rzek Łaby i Orlicy w Czechach północno-wschodnich. Dziś zapraszam Pardubic – miasta oddalonego o ok 25 km od Hradca Králové.

Pardubice to pełne atrakcji, zabytków historycznych i architektonicznych miasto leżące na Nizinie Połabskiej 120 km od Pragi słynące z Pierniki z pierników i znanych na całym świecie wyścigów konnych – Wielka Pardubicka rozgrywanych corocznie od 1874 roku w pierwszą niedzielę października.

Najważniejszym symbolem tego regionu jest pardubicki piernik. Tradycja produkcji piernika w Pardubicach sięga XV wieku. Miasto posiada swój własny, opatentowany przepis. W miejscowości Ráby pod Kunětickou horou można zwiedzić Chatkę z piernika z muzeum pierników i bajek przedstawiające historię pardubickiego piernika i bajkowy las, którym Jaś i Małgosia wędrowali do chatki z piernika.

Artykuł Pardubice – miasto pierników i Wielkiej Pardubickiej pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Różnorodność kontrastujących ze sobą krajobrazów, doskonały klimat przez cały rok, niezliczone pamiątki siedmiu tysięcy lat fascynującej historii oraz tradycyjna gościnność. Malta, niewielka wyspa na Morzu Śródziemnym między Sycylią a wybrzeżem Afryki, posiada to wszystko. Wyłaniające się z błękitnych wód Morza Śródziemnego Malta, Gozo i Comino – wyspy tworzące archipelag Wysp Maltańskich, zapewniają cały wachlarz doświadczeń dla rodzin z dziećmi w każdym wieku.

Architektura Malty przypomina Afrykę Północną, a suchy krajobraz kraje Bliskiego Wschodu. Pomimo swojej egzotyki Malta jest krajem Europejskim ze wszystkimi związanymi z tym korzyściami – jest bezpieczna, czysta, każdy mówi po angielsku. Ponadto ludzie są niesamowicie ciepli i przyjaźni. Dzieci mają okazję doświadczyć innej kultury w bezpiecznym i łatwym do podróży kraju.

Gdzie spać na Malcie?

Booking.com

Transport publiczny na Malcie

Na Malcie znajduje się międzynarodowe lotnisko mające połączenie niemal z całą Europą. Lot z Polski trwa niespełna 3 godziny, więc jest to dogodny cel podróży z dziećmi. Przejazd z lotniska do centrum Valletty zajmuje około 30 minut.

To idealny kierunek dla osób, które poza plażowaniem chcą poznać odwiedzany kraj. Dzięki niewielkim rozmiarom wyspy i dobrze rozwiniętej komunikacji wszystko jest w zasięgu ręki. Bez problemu można połączyć zwiedzanie z wypoczynkiem, ponieważ większość zabytków i atrakcji turystycznych znajduje się nad morzem.

Dobrze jest zaopatrzyć się w rozkład jazdy i mapkę komunikacji na wyspie. Główny dworzec autobusowy znajduje się na okrągłym placu przed bramą miejską Valletty. Stąd rozchodzą się połączenia do prawie wszystkich miejscowości na wyspie. Wszystkie połączenia biegną do Valletty. Praktycznie nie ma bezpośrednich kursów między innymi miastami. 7 dniowa karta pozwalająca na poruszanie się bez limitu po Malcie i Gozo kosztuje 21 €. Dzieci do 4 roku życia mogą podróżować za darmo.

Klimat na Malcie

Klimat na Malcie jest typowy dla Morza Śródziemnego. Wyspy są bardzo słoneczne. Od średnio pięciu godzin słonecznych w środku zimy do około 12 godzin, w okresie letnim. Roczna suma opadów jest bardzo niska – średnio 568mm rocznie, a długość pory suchej w lecie jest dłuższa niż w sąsiednich Włoszech.

Plaże na Malcie

Choć linia brzegowa jest skalista to na amatorów morskich kąpieli czeka kilka piaszczystych plaż. Największymi z nich są Mellieha Bay (Ghadira Bay) w miejscowości Mellieha po zachodniej stronie Malty, oraz Ramla Bay na wyspie Gozo. Ich płytkie wody są idealne dla dzieci. Przyjemną plażą, lecz z nieco grubszym piaskiem, jest St. George’s Bay położona w rozrywkowej dzielnicy w St Julians – Paceville.

Malta jest zamieszkana od około 5200 r. p.n.e. Odkryte ślady prehistorycznych cywilizacji świadczą o tym, że starożytne ludy zamieszkiwały wyspę długo przed przybyciem Fenicjan, którzy nazwali główną wyspę „Malát”, czyli „bezpieczną przystanią”. O wcześnie rozwiniętej kulturze mieszkańców świadczą wielkie świątynie megalityczne, które zostały wzniesione ok. 3600 lat p.n.e.

Strategiczne położenie wyspy pomiędzy Europą i Afryką Północną wzbudzało zainteresowanie wielu ludów. Swoje piętno odcisnęli m. in. Fenicjanie, Rzymianie, Arabowie, Normanowie, Kartagińczycy, Kastylijczycy, Francuzi i Brytyjczycy od których Malta uzyskała niepodległość w 1964 roku.
Choć historia Malty jest naznaczona wielowiekowym obcym panowaniem wyspiarze nie zatracili swojego indywidualnego charakteru. Malta przystąpiła do ​​Unii Europejskiej 1 maja 2004 roku, a do strefy euro w 2008 roku.

Maltańczycy to przyjazny, wielojęzyczny naród. Językami urzędowymi są maltański i angielski, który jest dziedzictwem prawie 200-letnich brytyjskich rządów. W 1942 roku król Jerzy VI przyznał Malcie Krzyż Jerzego – najwyższe brytyjskie odznaczenie w uznaniu za odwagę i poświęcenie maltańczyków w obronie wyspy podczas II wojny światowej. Od tamtej pory symbol ten zdobi flagę i godło Malty.

Maltańczyków cechuje głęboka religijność. Dominuje chrześcijaństwo, a dokładniej katolicyzm. Religijne święta zajmują wiele dni w maltańskim kalendarzu. Architektura kościołów jest podobna jak na kontynencie – można zobaczyć wpływy romańskie, gotyckie i brytyjskie. Cechą charakterystyczną wszystkich kościołów jest złoty kolor, pochodzący od skał z których zostały wykonane.

Miejsca, które warto odwiedzić na Malcie z dziećmi

1. Stolica Malty – Valletta przyciąga turystów dostojną konkatedrą Św. Pawła, potężną twierdzą, oraz zabytkową architekturą kamienic (więcej zdjęć i informacji we wpisie Valletta)

2. Piękna rybacka osada Marsaxlokk urzeka klimatycznymi uliczkami i niezapomnianymi, nadmorskimi krajobrazami z charakterystycznymi kolorowymi łodziami Luzzu. Marsaxlokk najlepiej odwiedzić w niedzielę, kiedy odbywa się tu tradycyjny targ rybny. Obok przystani znajduje się niewielka, ale bardzo przyjemna piaszczysta plaża (więcej zdjęć i informacji we wpisie Marsaxlokk)

3. Zatoka Anchor Bay z intensywnie turkusową wodą oraz Popeye Village – wioska zbudowana w 1980 roku jako plan do filmu muzycznego „Popeye” z Robinem Williamsem w tytułowej roli, gdzie poczuć się można jak w bajce Disney’a. Na dzieci czeka tu cała masa atrakcji, takich jak udział w kręceniu filmu, malowanie twarzy, taniec z Popeyem i Oliwią, a także basen ze zjeżdżalniami. (więcej zdjęć i informacji we wpisie Filmowa Malta – Popeye Village)

4. Mellieha Bay (Ghadira Bay) w miejscowości Mellieha to najdłuższa piaszczysta plaża na Malcie. Jej płytkie wody są idealne dla dzieci. Plażowanie w tym miejscu można połączyć z wizytą w Popeye Village, ponieważ miejsca te dzieli zaledwie kilka kilometrów, a autobus nr 101 kursujący do Popeye Village zatrzymuje się bezpośrednio przy plaży.  

5. W okresie letnim niemal w każdy weekend w którejś miejscowości obchodzi się huczny festyn na cześć lokalnego patrona – to świetny sposób, aby poznać inną stronę życia mieszkańców.

6. Azure Window (Lazurowe okno) to charakterystyczny łuk skalny nad morzem w pobliżu miejscowości Dwejra. Nieustanny napór fal i silny wiatr wyżłobił w skałach ogromne okno. Kąpiel wśród skał w krystalicznie czystej, lazurowej wodzie to wspaniałe doznanie. Dobrze jest zaopatrzyć dzieci w buty do pływania ponieważ na dnie jest sporo jeżowców! (więcej zdjęć i informacji wewpisie Azure Window i Fungus Rock)

7. Wysepka Comino i jedna z najbardziej malowniczych zatok w rejonie Morza Śródziemnego – Blue Lagoon to idealne miejsce do spędzenia letniego dnia. Dzieci mogą cieszyć się wodą bez obawy o wysokie fale czy głęboką wodę. (więcej zdjęć i informacji we wpisie Blue Lagoon)

8. Na południowym wybrzeżu Malty znajduje się wiele jaskiń morskich. Największą i najbardziej imponującą jest Blue Grotto, gdzie woda ma absolutnie wyjątkowy kolor. Do jej wnętrza można dostać się łodzią z pobliskiej, malowniczo położonej wśród skał przystani. Bilet kosztuje 8 € a rejs trwa około 25 minut. Podczas rejsu wpływa się nie tylko do Blue Grotto ale również do innych jaskiń, których ściany mienią się różnymi kolorami. Obowiązkowy punkt dla każdego małego odkrywcy!

Artykuł Malta z dzieckiem pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Na brzegach Skandynawii zrodziła się jedna z najbardziej wojowniczych kultur – Wikingowie. Długie statki, mityczny raj — Walhalla, jednooki bóg Odyn i wreszcie mężczyźni umierający z mieczem w dłoni to najczęstsze skojarzenia z wikingami. Przez 300 lat pustoszyli oni Europę od Wysp Brytyjskich, przez Normandię, po Bliski Wschód, a nawet Amerykę, budząc wszędzie strach i grozę. W średniowieczu Wikingami nazywano normańskich wojowników. W dialektach termin ten oznaczał skandynawskich morskich rozbójników.

Wikingowie byli nie tylko wojownikami, ale również wybornymi żeglarzami i nawigatorami. Wywodzili się w końcu z ziem, w których fiordy zajmują dużą część linii brzegowej. Skonstruowali wąskie, długie drewniane łodzie – drakkary, napędzane wiosłami i żaglem, przystosowane do szybkiej i łatwej nawigacji zarówno na otwartym morzu jak i na płytkich wodach.

Początek epoki wikingów sięga VIII wieku, kiedy to wikingowie wprawieni w walce i budowie łodzi byli gotowi by ruszyć w świat. 6 czerwca 793 roku zaatakowali i splądrowali klasztor Lindisfarne na małej wyspie blisko wybrzeży północno-wschodniej Anglii. Wymordowali bezbronnych mnichów, zgrabili i zniszczyli religijne artefakty. Brutalność ataku przeraziła chrześcijańską Europę. Tak rozpoczęła się krwawa era wikingów.

Prawdopodobnie główną przyczyną wypraw Normanów we wczesnym średniowieczu było przeludnienie Skandynawii, gdzie ziemi uprawnej było niewiele. Poszukiwano więc nowych ziem, oraz zdobywano łupy w bogatszych rejonach Europy.

Wikingowie zajmowali się również osadnictwem oraz handlem futrami, biżuterią, niewolnikami i bronią. Podczas swoich wypraw Wikingowie założyli wiele miast i kolonii. Era Wikingów zakończyła się w 1066 r. wraz z upadkiem króla Haralda Hardråde.

Karmøy jest jedną z największych wysp archipelagu południowo-zachodniej Norwegii, niedaleko miasta Haugesund, połączona z lądem mostem na północy i przeprawą promową na południu. Znajduje się tu lotnisko mające stałe połączenie m.in. z Gdańskiem. To właśnie w tu wzięła swój początek historia Norwegii.

Avaldsnes – rezydencja królów

Wikingowie nie mieli jednego państwa. Norwegia składała się z szeregu lokalnych księstw i królestw, a fiordy dzielące kraj na kawałki utrudniały jego zjednoczenie. Zanim wikingowie ruszyli na podbój świata walczyli między sobą. Dopiero król Harald Pięknowłosy, znany również z serialu „Wikingowie”, władający w latach 872-939 zjednoczył większość ówczesnej Norwegii w pierwszym roku swojego panowania, czyli w roku 872. Po jego abdykacji w 930 roku tron objął jego najstarszy syn Eryk Krwawy Topór, który wprowadził twarde i krwawe rządy.Najważniejszym miejscem na Karmøy jest Avaldsnes będące rezydencją Króla Haralda Pięknowłosego i jednym z głównych ośrodków władzy epoki Wikingów.

W pobliskim Haugesund w 1872 roku wzniesiono obelisk upamiętniający władcę oraz bitwę morską pod Hafrsfjord z 872 roku, która doprowadziła do zjednoczenia Norwegii. Wokół niego znajdują się mniejsze obeliski z imionami władców, którzy zgodzili się na zjednoczenie królestw. Miejsce w którym zbudowano pomnik nie jest przypadkowe – uważa się je za grób Króla Haralda.

Przy wzgórzu znajduje się kamienny krzyż z około 1000 roku – z początków chrześcijaństwa w Norwegii.

Avaldsnes było jednak rezydencją królewską na długo przed czasami Haralda. Historyczny krajobraz opowiada o pierwszych norweskich królach i legendarnych postaciach, przedstawianych w opowieściach i wierszach.Oczywistym powodem dominacji Avaldsnes było jego strategiczne położenie przy cieśninie Karmsundet, między kontynentem a wyspą Karmøy. Kto kontrolował Karmsundet, miał kontrolę ruchu statków wzdłuż wybrzeży Norwegii i handlu z Europą.

Ciekawostką jest, że Norwegia zawdzięcza swoją nazwę właśnie tej cieśninie – był to ważny szlak żeglugowy nazywany „drogą na północ” – Norðrvegr, od staronordyckich słów norðr – ” północny „, vegr – „droga”.Przez wiele wieków wodzowie w Avaldsnes kontrolowali wysyłki, przez wąską cieśniną.
Dzięki temu mieli oni bliski kontakt z ludźmi z innych krajów. Kontakty międzynarodowe przyniosły wpływy kulturowe, nowe pomysły, wiedzę, sojusze i wielkie bogactwo.

Avaldsnes tradycyjnie uznawane było za święte miejsce, gdzie królowie pokazywali swoje pobratymstwo z bogami.

Kościół Św. Olafa

Jednym z głównych zabytków odnoszących się do wielkiego okresu historii Norwegii w okolicach Haugesund jest średniowieczny Kościół Św. Olafa (Olavskirken), zbudowany przez króla Haakona IV Haakonsena Starego (Håkon IV Håkonsson) około 1250 jako część rezydencji królewskiej. Stał się on symbolem zjednoczenia Norwegii oraz ważnym przystankiem dla pielgrzymów udających się do Nidaros. Obecny kościół został zbudowany w latach 1250-1320, na miejscu drewnianego kościoła zbudowanego około 1000 roku w miejscu kultu pogańskiego. Znaleziono tutaj groby z około 680-750 r – to najstarsze miejsce pochówku odkryte w krajach skandynawskich.

Przy kościele znajduje się tzw. Igła Maryi – wielki, mierzący 7,2 metra kamień, pochylający się ku ścianie Kościoła. Legenda głosi, że „Dzień Sądu nadejdzie, gdy kamień zetknie się ze ścianą kościoła”.

Tuż obok Kościoła Św. Olafa znajduje się Nordvegen History Center. Budynek jest doskonale wkomponowany w historyczny krajobraz a jego większość znajduje się pod ziemią.

Muzeum uchodzi za jedną z największych atrakcji rejonu. Dokumentuje ono codzienne życie Normanów na lądzie i na morzu, ich wyprawy, handel i sposób prowadzenia wojny. Można zobaczyć jak wyglądało życie w surowym klimacie północnej Europy. W Muzeum znajduje się niesamowita, interaktywna wystawa o wikingach. Prezentowanych jest wiele interesujących znalezisk, ciekawostek i opowieści.

Naszym przewodnikiem po 3500-letniej historii Avaldsnes jest król Harald Pięknowłosy. Prezentuje on znane i nieznane oblicza ludu, który w średniowieczu dotarł na krańce świata.

Wioska wikingów

Na małej zalesionej wyspie poniżej średniowiecznego kościoła położona jest wioska wikingów. Składa się ona z kilku zrekonstruowanych domów. Wszystko jest przygotowane z dbałością o każdy szczegół. Można tu się dowiedzieć jak Wikingowie żyli, jak budowali domy i statki. Każdego lata odbywa się tutaj festiwal Wikingów.

Visnes

Tuż obok Avaldsnes znajduje się mała wioska – Visnes. W 1865 roku odkryto złoża miedzi i założono kopalnię. W swoim czasie była to największa i najnowocześniejsza kopalnia miedzi w całej północnej Europie! Miedź tutaj wydobywana posłużyła m.in. do budowy Statui Wolności w Nowym Jorku, a jej miniatura znajduje się nieopodal starej kopalni w Visnes. Dziś kopalnia jest zamknięta, a w jej miejscu znajduje się muzeum.

Znajdująca się na Karmøy plaża Åkrasanden została wybrana najpiękniejszą plażą w Norwegii w 2014 roku!

Wędrując wzdłuż brzegu można podziwiać naturę w doskonałej harmonii. Plaża ma biały, miękki piasek i doskonale nadaje się do wędrówek przez cały rok. Na południowym końcu plaży trasa dobiega do obszaru, którego historia sięga epoki wikingów. Tutaj można zobaczyć kamienne pomniki symbolizujące dwie córki jednego z królów Wikingów – Augvalda.

Artykuł Karmøy – Siedziba Królów Wikingów pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Zapewne wiele osób z naszego pokolenia wielokrotnie oglądało w dzieciństwie kreskówki o marynarzu Popeye, zyskującym wielką siłę po zjedzeniu puszki szpinaku. W 1980 roku Paramount Pictures i Walt Disney Pictures na podstawie animacji wyprodukowali musical „Popeye” z Robinem Williamsem w tytułowej roli i Shelley Duvall w roli Oliwii (Olive Oyl). Popeye Village to bajkowa wioska powstała na potrzeby filmu, a dziś jedna z największych atrakcji dla dzieci na Malcie.

Różnorodność kontrastujących ze sobą krajobrazów, doskonały klimat, strome klify, nietypowe plaże i olśniewające kolorami morze od lat zachwycają filmowców, którzy bardzo często wybierają maltański krajobraz jako naturalną scenerię swoich filmów.

Śródziemnomorskie Studio Filmowe (Mediterranean Film Studios) przy Forcie Rinella jest światowym liderem w tworzeniu wodnych efektów specjalnych. „Troja” z Bradem Pittem i Orlando Bloomem, „Podwójna gra” z Sharon Stone, „Aleksander” z Colinem Farrellem, Anthonym Hopkinsem i Angeliną Jolie, „Gladiator” z Russellem Crowe czy kultowy serial „Gra o Tron” to tylko kilka filmów, których sceny były kręcone na wyspach Malty.

Również w tym przypadku jako tło wykorzystano specyficzny krajobraz Malty. W zatoce Anchor Bay niedaleko nadmorskiej miejscowości Mellieha, na północno-zachodnim brzegu Malty na potrzeby filmu zespół 165 mężczyzn zbudował od podstaw całą wioskę Popeye Village.

Fikcyjna miejscowość Sweethaven powstała w ciągu kilku miesięcy. Drewno użyte do budowy domów zostało sprowadzone z Holandii i Kanady. Po zakończeniu zdjęć do filmu wioska nie została rozebrana. Cały plan pozostał na miejscu w niezmienionym stanie. Wioska Sweethaven przetrwała próbę czasu i choć dziś ma już prawie 40 lat możemy ją zwiedzać jako Popeye Village. Obecnie jest jedną z najpopularniejszych atrakcji turystycznych Malty.

Do wioski wiedzie dość stroma ścieżka w dół, wzdłuż której rozwieszone są zdjęcia przedstawiające kadry z filmu.

 

Po paru chwilach dochodzimy do miejsca z którego rozpościera się wspaniały widok na wioskę i całą zatokę. Widok około 20 drewnianych domków o zwariowanych kształtach i kolorach, pięknie położonych na zboczach wzgórza i widok na magiczną zatokę Anchor Bay z intensywnie turkusową wodą bardzo mocno pobudzają wyobraźnię. Jakbyśmy znajdowali się w bajce Disney’a.

Gdy wchodzimy do wioski Marynarz z fajką w zębach, wysoka, szczupła kobieta i brodaty żeglarz idą w naszym kierunku. To oczywiście Popeye, Oliwia i Bluto! Muszę przyznać, że kobieta odgrywająca rolę Oliwii wygląda jak sobowtór Shelley Duvall.

Spacerując alejkami wzdłuż skalistego wybrzeża możemy przyjrzeć się z bliska drewnianym domom z krzywymi ścianami i dachami. W ich wnętrzach znajdują się oryginalne meble i rekwizyty. Bez trudu rozpoznajemy miejsca znane z filmu.

W jednym z domów znajduje się mini sala kinowa, z wygodnymi kanapami, w której można obejrzeć film „Popeye”.

W Popeye Village na dzieci czeka cała masa atrakcji, takich jak udział w kręceniu filmu, malowanie twarzy, czy taniec z Popeyem i Oliwią, ale chyba największa atrakcja znajduje się na końcu zabudowań – basen ze zjeżdżalniami – raj dla dzieci, szczególnie w upalny, lipcowy dzień.

Wioska została wybudowana w pięknej zatoce Anchor Bay dlatego wybierając się do Popeye Village koniecznie należy ze sobą zabrać ręcznik i strój kąpielowy! Zatoka jest przepiękna, woda lazurowa. Minusem jest wyjątkowo kamieniste wejście do morza.

Wioska Popeye Village jest otwarta przez cały rok. Można bez problemu do niej dojechać autobusem nr 101 z miejscowości Mellieha. Autobus zatrzymuje się m. in. przy plaży Mellieha Bay, skąd dojazd do Popeye Village zajmuje kilka minut.

Wioska Popeye położona jest tuż przy otoczonej wzgórzami, największej piaszczystej plaży na Malcie – Mellieha Bay (Ghadira Bay). To doskonałe miejsce aby odpocząć po dniu spędzonym w Popeye Village. Jej płytkie wody są idealne dla dzieci.

Mam nadzieję, że udało mi się dostarczyć wielu przydatnych informacji na temat Popeye Village. A może masz też wskazówkę lub dwie? Podziel się w komentarzu!

Spodobał Ci się artykuł – polub, udostępnij, zostaw komentarz. Będzie mi bardzo miło!

Artykuł Filmowa Malta | Popeye Village, czyli kolorowa wioska Popeye’a na Malcie | atrakcja dla dzieci na Malcie pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Jeden z pierwszych przewodników napisał „Jak wielkich wrażeń dostarcza to dla duszy! Długo się stoi i patrzy i myśli bez końca, ciężko potem się oderwać i iść dalej”.

Samochodem do Bastei najwygodniej dojechać od strony Pirny przez miejscowość Lohmen, skręcając w prawo za stacją benzynową w Basteistrasse. Pierwszy parking znajduje się przy głównej drodze. Można się stąd dostać pieszo lub dojechać busem do Bastei. Drugi duży parking znajduje się wyżej, ok. 1 km od kamiennego mostu, skąd można dojść spacerkiem lub dojechać bryczką do punktu widokowego prostą drogą przez las. We wrześniu bez problemu znaleźliśmy miejsce na parkingu. Podejrzewam, że w sezonie, szczególnie w weekend o miejsce na „górnym” parkingu może być trudniej.

 

 

W 1851 roku między olbrzymimi skałami wybudowano kamienny most dla zwiedzających, mający 76,5m długości, który połączył Basztę z zamkiem skalnym Neurathen. Most Bastei jest szczególnie oblegany przez turystów, dlatego najlepiej jest zwiedzać się ten rejon jesienią lub wiosną w środku tygodnia.

Wstęp na punkty widokowe i most jest darmowy. Tylko wizyta w ruinach średniowiecznego zamku Neurathen wymaga opłaty. Neurathen to największy średniowieczny zamek skalny Szwajcarii Saksońskiej z XII wieku. Prawdopodobnie pełnił on funkcję strażnicy przy Twierdzy Königstein o której pisałem w poprzednim poście. Choć przejścia, wykute pomieszczenia, cysterny to właściwie wszystko co pozostało do dziś, to zdecydowanie warto wydać kilka euro, bo stąd widoki są Szwajcarię Saksońską i skalny most są niesamowite!

 

 

 

Artykuł Szwajcaria Saksońska cz.2 – Bastei pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Szwajcaria Saksońska słynie z najbardziej spektakularnych europejskich krajobrazów z osobliwymi formacjami skalnymi i potężnymi górami stołowymi, okalającymi dolinę Łaby. Nie jest ona częścią Szwajcarii, ale leży na terytorium Niemiec, na południe od stolicy kraju związkowego Saksonii – Drezna. Jest to nazwa niemieckiej części Gór Elbe (druga część leży w Czechach i nazywa się Czeską Szwajcarią). Szwajcaria Saksońska jest zatem najbardziej południowo-wschodnią częścią Niemiec, tuż przy granicy z Czechami. Obszar Łabskich piaskowców ciągnie się po obu stronach Łaby aż do Pirny. To jeden z najliczniej odwiedzanych regionów w Niemczech.

Region ten swoją nazwę zawdzięcza dwóm szwajcarskim artystom mieszkającym w Dreźnie, którzy w XVIII wieku rozpoczęli nazywać go Szwajcarią Saksońską, ponieważ krajobraz przypominał im rodzinną Szwajcarię.

Co można zrobić w Saksońskiej Szwajcarii? Udać się na wycieczkę. W Szwajcarii Saksońskiej istnieje ponad 1200 km wyznaczonych szlaków turystycznych. Ale jeśli nie masz ochoty na piesze wędrówki, jest tu również wiele tras rowerowych oraz mnóstwo miejsc w których można się wspinać. Jeśli chcesz tylko zobaczyć słynny most Bastei można łatwo dostać się tam samochodem.

Saksonia to także kraina renesansowych pałaców, średniowiecznych klasztorów i zamków, wspaniałych barokowych budowli, rozległych parków i romantycznych ogrodów.

Atrakcje Szwajcarii Saksońskiej – Twierdza Königstein

Jedną z gór stołowych Szwajcarii Saksońskiej jest „skała królewska”, czyli Königstein. Na jej górze znajduje się imponująca twierdza górska o tej samej nazwie z porywającym widokiem, leżąca na obszarze prawie 13 boisk piłkarskich, górująca nad Doliną Łaby. Twierdza Königstein jest unikalnym zabytkiem na skalę europejską. To bardzo popularne miejscem wycieczek – rocznie odwiedza ją blisko 600.000 turystów!

W okolicę twierdzy można dojechać samochodem. Ok. 2 kilometry za miejscowością Königstein jadąc w kierunku Pirny należy skręcić lewo w kierunku twierdzy. Tu znajduje się duży, wielopoziomowy parking z którego można dojść to twierdzy spacerkiem w ok.15 min. Alternatywą dla pieszej wędrówki, szczególnie dla osób z dziećmi, jest pociąg turystyczny „Festungsexpress” kursujący co kilkanaście minut pomiędzy parkingiem a twierdzą. Parking przy twierdzy jest przeznaczony dla wycieczek zorganizowanych (autokarów) i dla osób niepełnosprawnych.

 

 

 

 

 

 

 

 

Twierdza jest mieszanką późnego gotyku, renesansu, baroku i 19-wiecznej architektury. Znajduje się na niej ponad 50 imponujących budowli, rozległe tereny zielone a także wystawy poświęcone historii twierdzy. Historia Twierdzy Königstein sięga co najmniej początku XIII wieku, ale do jej prawdziwego znaczenia doszło dopiero wtedy, gdy stała się częścią Marchii Miśnieńskiej. W 1459 roku rejon ten został prawnie wcielony do Saksonii. Pod kontrolą Saksów została rozbudowywana w masywną twierdzę, która nigdy nie została zdobyta. Twierdza przez wiele stuleci pełniła także funkcję więzienia. Zachowany spis więźniów z lat 1591-1922 zawiera prawie 1000 nazwisk, wśród nich wiele znanych osób, jak chociażby Johann Friedrich Böttger – wynalazca europejskiej porcelany. Również polscy książęta Jakub i Konstanty Sobiescy są na niej odnotowani. Podczas drugiej wojny światowej na twierdzy Königstein utworzono obóz jeńców wojennych Oflag IV B.

Na zwiedzanie twierdzy trzeba zarezerwować ok. 3-4 godzin, ale warto spędzić tam więcej czasu aby podziwiać piękne widoki. Spacerując wzdłuż murów warownych o łącznej długości 2,2 km rozkoszować się można fascynującym widokiem na Szwajcarię Saksońską. Przy pięknej pogodzie widok sięga do Drezna, a także Rudaw i Czech.

Zakupiony bilet (10 euro za osobę) upoważnia do wejścia do wszystkich obiektów udostępnionych zwiedzającym na terenie twierdzy. Na mury można dostać się na piechotę albo panoramiczną windą (w sezonie letnim). Większość terenu przystosowana została dla osób niepełnosprawnych.

Miejsce jest także przyjazne dzieciom – specjalnie dla nich przygotowana została zabawa „Wielka twierdza dla małych odkrywców”, w której dzieci otrzymują mapkę i muszą rozglądać się dokładnie po terenie twierdzy aby odnaleźć wszystkie motywy ze zdjęć i móc uzupełnić brakujące litery w nazwach odpowiednich budynków.

 

 

Artykuł Szwajcaria Saksońska cz.1 – Twierdza Königstein pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Celle to urocze miasto w Dolnej Saksonii w Niemczech, nad rzeką Aller, 35 km od Hanoweru. To jedyne w swoim rodzaju miasto słynące z zabytkowej architektury. Na samej tylko starówce znajduje się ok 450 domów szachulcowych znajdujących się pod ochroną zabytków, przeważnie z XVI, XVII i XVIII wieku. Domy, w większości były nienaruszone podczas II wojny światowej.

Dziś Celle jest miastem kultury, wdzięku, elegancji i współczesnej dynamiki. Znajduje się tu także pałac, grobowiec welfskich książąt, a także „Pierwsze całodobowe muzeum sztuki” na świecie, kryjące zbiory Roberta Simona oraz Muzeum Bowmanna, trzecie co do wielkości muzeum w Dolnej Saksonii oraz wiele innych atrakcji.

Wracając z Bispingen postanowiliśmy poświęcić kilka godzin na spacer po niezwykle malowniczym starym mieście.

W centrum miasta warto zwiedzić ewangelicko-luterański Kościół Najświętszej Maryi Panny poświęcony w 1308 roku. Stojąc pośrodku nawy głównej, mamy dobry widok na cały kościół. Nad ołtarzem głównym, jak parasol ochronny rozpościera się piękne sklepienie. Ołtarz – ozdobny, kolorowy – tryptyk świadczy o czasach w których powstawał – od późnego renesansu po barok. Na obrazach znajdujących się w nim Jezus przychodzi blisko człowieka. Na filarach nad chórem, którego gotyckie sklepienie żebrowe prowadzi w górę, jak wartownicy stoją Piotr i Paweł. Sztukaterie aniołów i roślin sprawiają wrażenie rajskiego ogrodu. Epitafia w chórze poświęcone są Książętom Brunszwiku i Lunenburga, którzy rezydowali w Celle od XV wieku. Barokowe wnętrze świątynia zawdzięcza włoskim mistrzom. Szczególne wrażenie robią wzory i formy sztukaterii na sklepieniu kolebkowym. Sprawiają one złudzenie francuskiego ogrodu. Ambona jest dziełem duńskich rzemieślników. Na emporach znajdują się sceny z biblii – na północnej emporze znajdują się malowidła z Nowego Testamentu a na południowej ze Starego Testamentu.

Artykuł Rezydencja welfskich książąt – Celle pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Wiatr, fale i szerokie przestrzenie Wattów – Morze Północne oferuje gościom wyjątkowy spektakl natury podczas ciągłych przypływów i odpływów. Watty (osusza) to szerokie równiny pływowe odsłaniane w czasie odpływu morza. Morze Wattowe to akwen, obejmujący przybrzeżne wody południowo-wschodniej części Morza Północnego położony pomiędzy kontynentem a łańcuchem Wysp Fryzyjskich. Obejmuje on wody Holandii, Niemiec i Danii.

Morze Wattowe jest uważane za jedno z ostatnich dziewiczych krajobrazów w Europie. Żyje tutaj około 10.000 różnych gatunków roślin i zwierząt – ryby, ptaki, kraby, a także liczne glony i mikroorganizmy, co czyni je tak wyjątkowym. W 1986 roku utworzono Park Narodowy Dolnosaksońskiego Morza Wattowego (niem. Nationalpark Niedersächsisches Wattenmeer). Jest to jeden z trzech parków narodowych morza Wattowego w Niemczech i zarazem drugim co do wielkości park narodowy na terenie Niemiec. W czerwcu 2009 roku Morze Wattowe w Niemczech i Holandii zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Będąc w Dolnej Saksonii nie mogliśmy przepuścić okazji zobaczenia tego unikalnego krajobrazu na własne oczy.

Idealnym punktem wyjścia do zwiedzania tej części Morza Wattowego jest znajdujące się nad Morzem Północnym, u ujścia Łaby, miasteczko Cuxhaven. Historia Cuxhaven jako nadmorskiego kurortu sięga początku XIX stulecia. W sezonie letnim odwiedza je około 3 milionów turystów.

Specjalnością Cuxhaven są wycieczki piesze, konne oraz bryczkami po Wattach, m.in. na oddaloną ok 10 kilometrów na północ od wybrzeża niewielką wysepkę Neuwerk podczas odpływu.

Odsłonięty podczas odpływów (dwa razy na dobę) obszar to jedno wielkie, słone błoto i mokry piasek. Choć na początku trzeba przyzwyczaić się do błota między palcami to spacer boso po dnie Morza Północnego jest ekscytującym przeżyciem, a garby piasku i błota robią świetny, naturalny masaż stóp.

Im bardziej oddalamy się od brzegu, tym dno staje się bardziej ubite a w wielu miejscach zalega płytka po kostki, bardzo ciepła woda. Wszędzie znajdują się muszle, kraby i pozwijane „wstążki” mułu pozostawione przez drążące tunele robaki piaskowe.

Na spacer po morzu można się wybrać na własną rękę, jednak trzeba pamiętać, że może to być niebezpieczne. Jeśli zdecydujemy się na samodzielny spacer po Wattach należy sprawdzić godziny przypływów i odpływów na dany dzień, a w razie niepogody jak najprędzej wrócić na stały ląd.

Godziny przypływów i odpływów można sprawdzić tutaj: http://www.cuxhaven-tours.de/tidenkalender.html. W przewodniku http://tourismus.cuxhaven.de/pics/medien/1_1292421040/Wattwandern-2016.pdf znajdują się informacje, w jakich godzinach można wybrać się samemu na wybrzeże Wattowe, by nie zostać zaskoczonym przez przypływ.

Na morzu znajdują się co pewną odległość metalowe wieżyczki ratunkowe do których można wejść po drabince w razie gdyby zaskoczył nas przypływ. Jeśli wybieramy się dalej od brzegu to dobrze mieć za sobą również telefon komórkowy i coś jaskrawego do ubrania, żeby w razie czego ułatwić odnalezienie nas przez służby ratownicze.

Mam nadzieję, że udało mi się dostarczyć wielu przydatnych informacji na temat Morza Wattowego. Jeśli masz jakieś pytania, lub chcesz uzupełnić post swoją wiedzą, pisz śmiało w komentarzach.

Spodobał Ci się artykuł – polub, udostępnij, zostaw komentarz. Będzie mi bardzo miło!

Artykuł Spacer po Morzu Wattowym – Cuxhaven pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Goslar to niewielkie miasteczko w Dolnej Saksonii u podnóża gór Harz, zaskakujące piękną architekturą i ciekawymi zabytkami. Udało mu się zachować prowincjonalne piękno i nie ucierpieć podczas wojen. Stare Miasto wraz z kopalnią Rammelsberg zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Morze i góry, majestatyczne zamki i wielkie miasta pulsujące życiem, nowoczesne pasaże handlowe i zabytki widniejące na liście UNESCO. Dolna Saksonia (Niedersachsen) to unikalny w skali Europy region, zachwycający bogactwem krajobrazów i atrakcji turystycznych. To drugi co do wielkości i czwarty pod względem liczby ludności kraj związkowy w Niemczech ze stolicą w Hanower. Dolna Saksonia leży w malowniczym regionie północnych Niemiec pomiędzy rzekami Ems i Elbe (Łaba), górskimi szczytami Harzu na południu i łańcuchem Wysp Wschodniofryzyjskich otoczonych Morzem Wattowym.

Rozległe tereny północno-zachodniej części Dolnej Saksonii są idealne do spacerów i jazdy na rowerze. Dolna Saksonia oferuje 13 000 kilometrów tras rowerowych! Region słynie również z parków rozrywki, których jest tu naprawdę bez liku.

„Królowa Harzu” – Goslar

Naszą przygodę w Dolnej Saksonii rozpoczęliśmy w magicznym mieście, zwanym „Królową Harzu”. To małe miasteczko położone na północnym skraju Gór Harz, to jedno z miejsc, które trzeba zobaczyć odwiedzając Dolną Saksonię.

Po pierwszych krokach poprzez osobliwe i ciche ulice Goslar, nie mogłem uwierzyć własnym oczom. W jaki sposób takie miejsce nadal istnieją w Niemczech po II wojnie światowej? Goslar to majestatyczne średniowieczne miasto, przepełnione historią. Można tu zagubić się w malowniczych uliczkach. Miasto szczyci się piękną kolekcję domów szachulcowych i ciekawych zabytków. Spacer kolorowymi uliczkami to prawdziwa przyjemność.

To jest to, co kocham najbardziej w takich miejscowościach – można po prostu iść bez planu i z gwarancją znalezienia czegoś niezwykle ciekawego! Goslar jest zdecydowanie jednym z tych miejsc, które zdumiało nas. Nie spodziewaliśmy się że jest tu aż tyle do odkrycia – kościoły, muzea, pałace i rynki! A co podobało nam się najbardziej – po prostu piękne elewacje na Starym Mieście!

Rynek główny

Sercem Goslar jest jego centralny plac. Tu życie zdaje się toczyć leniwe. Zwieńczona złotym orłem fontanna wyznacza środek rynku. Niższa misa została zbudowana w XII wieku. Sto lat później, dodano górną misę oraz orła siedzącego na szczycie. Jednak korona orła pochodzi z XVIII wieku. Jest to idealne miejsce, aby wrzucić euro i pomyśleć życzenie.

Czarownice z gór Harz

W Goslar nie sposób nie zauważyć sklepów z pamiątkami wypełnionymi symbolem gór Harz – wiedźmami oraz ozdobami choinkowymi sprzedawanych przez cały rok. Czarownice odgrywały ważną rolkę w średniowiecznej historii Niemiec. Harz to kraina czarownic. Dosłownie wszędzie można kupić czarownicę na miotle.

Kopalnia Rammelsberg

Goslar ma ponad 1000-letnią historię. Był on ważnym ośrodkiem władzy Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Jego historia jest ściśle związana z górnictwem rud metali w położonym nieopodal Rammelsbergu. Zarówno stare miasto i kopalnia w Rammelsberg zostały światowego dziedzictwa UNESCO.

Palatium w Goslarze

Samochód można zaparkować na dużym parkingu u podnóża Palatium królewskiego w Goslarze (Kaiserpfalz) oferującego wspaniały widok na miasto i dawną kopalnie rudy miedzi, cynku, srebra i ołowiu Rammelsberg położoną na stoku góry Rammelsberg (636 m n.p.m.) na południe od Goslaru, zamkniętą w roku 1988.

Mam nadzieję, że udało mi się dostarczyć wielu przydatnych informacji na temat Goslar i jego atrakcji. A może masz też wskazówkę lub dwie? Podziel się w komentarzu!

Spodobał Ci się artykuł – polub, udostępnij, zostaw komentarz. Będzie mi bardzo miło!

Artykuł Goslar – Królowa Harzu | Ciekawe miejsca, atrakcje i zabytki pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.