Berlin to miasto, które słynie nie tylko z imprez techno, street artu i historii zapisanej w murze, ale także za raj dla miłośników kebabów. Na ulicach niemieckiej metropolii znajdziesz kilka tysięcy punktów serwujących to tureckie danie, ale tylko nieliczne osiągnęły status prawdziwej legendy. Wśród nich króluje Mustafa’s Gemüse Kebap.

Ta niepozorna budka w dzielnicy Kreuzberg od lat przyciąga tłumy, a kolejki ustawiają się tu nawet na dwie godziny. Co sprawia, że akurat Mustafa’s Gemüse Kebap stał się tak legendarny? Dlaczego ludzie są gotowi czekać tak długo na przekąskę, którą w innych miejscach dostaną od ręki? I czy naprawdę warto? Postanowiliśmy sprawdzić, czy kebab jest tak dobry jak mówią i odwiedziliśmy go podczas naszej wizyty w Berlinie.

Mustafa’s Gemüse Kebap znajduje się przy stacji metra Mehringdamm, w samym sercu Kreuzbergu – dzielnicy znanej z wielokulturowości, street artu i najlepszego street foodu w mieście. To właśnie tutaj, obok kultowego Curry 36 (sławnego z currywurst) i innych popularnych lokali, stoi niepozorna budka, która od lat dzierży tytuł najlepszego kebaba w Berlinie.

Historia tego miejsca sięga lat 70., kiedy to Tarik Kara, imigrant z Turcji, postanowił stworzyć coś wyjątkowego. Zamiast iść na łatwiznę i serwować standardowego kebaba, postawił na świeże składniki, pieczone warzywa i autorską recepturę. Dziś, po kilkudziesięciu latach, jego budka to nie tylko lokalny fenomen, ale także obowiązkowy punkt na kulinarnej mapie Berlina dla turystów z całego świata.

Mustafa’s Gemüse Kebap w popkulturze

Fenomen tego miejsca wykracza daleko poza świat street foodu. Mustafa’s wielokrotnie gościł w niemieckiej telewizji, współpracował z marką Diesel! Powstała nawet limitowana kolekcja ubrań inspirowana budką, w której znalazły się bluzy, koszulki i czapki z logo Mustafy.

Tarik Kara – człowiek, który stworzył legendę Mustafa’s Gemüse Kebap

Za kultowym kebabem z Kreuzbergu stoi niezwykły człowiek – Tarik Kara, imigrant z tureckiego miasteczka Alacam nad Morzem Czarnym, który w wieku siedmiu lat przyjechał z rodzicami do Berlina. Dziś, jako właściciel Mustafa’s Gemüse Kebap, jest żywym dowodem na to, że pasja, ciężka praca i autentyczność mogą zmienić małą budkę w kulinarną ikonę.

Jego historia zaczęła się w 1993 roku, gdy jako młody chłopak pomagał wujkowi w prowadzeniu kebabowni w Eberswalde. To wtedy zrozumiał, że kebab to coś więcej niż fast food – to pomost między kulturami. Gdy w 2005 roku otworzył własny lokal przy Mehringdamm, postawił na jakość, która szybko stała się jego znakiem rozpoznawczym.

Dla Tarika ważna jest nie tylko jakość jedzenia, ale też ludzie. Wierzy, że kebab łączy – niezależnie od religii czy pochodzenia. „Nie pytam klientów, czy są muzułmanami, chrześcijanami czy żydami. Dla mnie wszyscy są równi” – podkreśla. Ta filozofia wynika z jego głębokiej wiary oraz rodzinnych wartości.

My to my szczęście. Podczas każdej podróż spotyka nas coś zaskakującego. I tym razem nie mogło być inaczej…

Kiedy tylko ustawiliśmy się w kolejce, nie wiadomo skąd pojawiła się ekipa telewizyjna. Okazało się, że nagrywają program dla telewizji RTL. Nie wiedzieć czemu, to właśnie my zwróciliśmy ich uwagę. I tak mieliśmy swój debiut w niemieckiej telewizji.

Niezbyt często mamy okazję używać języka niemieckiego, ale chyba wypadliśmy nie najgorzej, bo w ramach rewanżu realizatorka programu przedstawiła nam Tarika Kara – właściciela i twórcę Mustafa’s Gemüse Kebap z którym zrobiliśmy sobie pamiątkowe zdjęcie.

Kolejka, ceny i praktyczne wskazówki

Jeśli myślisz, że przyjdziesz, zamówisz i od razu zjesz – możesz się rozczarować. Kolejki do Mustafa’s Gemüse Kebap są legendarne. W szczycie (zwłaszcza w weekendy) czeka się nawet dwie godziny.

Im bardziej zbliżaliśmy się do początku kolejki, tym więcej zapachów wyczuwaliśmy. My ustawiliśmy się w kolejce o 12.40 i mieliśmy zaszczyt zjeść kebaba o 13.50. Czy warto czekać? Absolutnie tak! Porcja jest naprawdę solidna, a jego wnętrze wypełnia pyszne mięso, aromatyczne sosy, ser feta i mnóstwo grillowanych warzyw – m.in. ziemniaki, papryka, marchewka, dymka. Całość dopełnia sałatka ze świeżych warzyw z aromatyczną kolendrą i miętą. Wszystko w doskonałej, chrupiącej bułce, pieczonej na miejscu według autorskiego przepisu właściciela. Do wyboru jest również zawijany Döner Dürüm lub jego wegetariańska wersja (ponoć równie pyszna!).

Lokalizacja: Mehringdamm 32, 10961 Berlin (Kreuzberg)
Godziny otwarcia: 10:00–02:00 (w weekendy do 03:00)
Ceny: Od 6,50 do 8,50 euro – jak na Berlin to świetny stosunek jakości do ceny!

Jak uniknąć najdłuższych kolejek?

• Przyjdź przed 11:00 – rano kolejka jest najkrótsza.
• Unikaj lunchu (12:00-14:00) i wieczorów – to najpopularniejsze pory.
• Wybierz dzień powszedni – w weekendy bywa naprawdę tłoczno.

Co sprawia, że Mustafa’s Gemüse Kebap jest tak wyjątkowy?

W Berlinie można znaleźć kebaby na każdym rogu, ale większość z nich to szybkie, masowo produkowane dania. Mustafa’s wyróżnia się na tym tle jakością, świeżością i niebanalnym połączeniem smaków.

1. Świeże, wysokiej jakości składniki

Mustafa nie używa przemysłowej mielonki – mięso jest wysokiej jakości i pochodzi z certyfikowanych hodowli. Każdy kawałek jest ręcznie krojony, a następnie lekko podsmażany na grillu razem z warzywami, co nadaje mu wyjątkową soczystość i aromat.

2. Warzywa – nie tylko jako dodatek, ale główny bohater

Nazwa Gemüse Kebap nie wzięła się znikąd – w przeciwieństwie do tradycyjnych kebabów, tutaj warzywa nie są jedynie ozdobą, ale kluczowym elementem dania. W składzie znajdziemy pieczone ziemniaki, paprykę, cukinię, marchewkę i cebulę, a wszystko to doprawione świeżą kolendrą i miętą.

3. Sosy i sekretna przyprawa

Oprócz standardowych sosów (czosnkowego i jogurtowego), Mustafa serwuje tajny „ciemny sos”, który nadaje daniu głębię. Niektórzy twierdzą, że to właśnie on jest kluczem do niepowtarzalnego smaku. Do tego dochodzi autorska mieszanka przypraw, która sprawia, że każdy kęs jest wyjątkowy.

4. Świeże pieczywo, wypiekane na miejscu

W przeciwieństwie do wielu kebabowni, które używają gotowych bułek, Mustafa’s piecze swój chleb na miejscu. Dzięki temu jest on chrupiący na zewnątrz i miękki w środku, idealnie komponując się z soczystym mięsem i warzywami.

Podsumowanie – czy warto odwiedzić Mustafa’s Gemüse Kebap?

Zdecydowanie TAK! Jeśli jesteś w Berlinie i lubisz eksperymenty kulinarne, Mustafa’s Gemüse Kebap to obowiązkowy przystanek. Długie kolejki? Warte każdej minuty. To nie tylko jedzenie – to kultowe doświadczenie, które pokazuje, dlaczego berliński street food jest tak uwielbiany.

Artykuł Mustafa’s Gemüse Kebap – najlepszy kebab w Berlinie. Dlaczego warto stać w kolejce nawet dwie godziny? pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Lipsk to jedno z najfajniejszych miast w Saksonii, które łączy w sobie przeszłość z teraźniejszością, tradycję z nowoczesnością, klasyczną kulturę z awangardą. To miejsce, które zachwyci każdego, bez względu na to, czy interesuje się historią, sztuką, muzyką, czy po prostu lubi zatopić się w miejskim zgiełku.

Lipsk to miasto przesiąknięte historią, które było polem zaciętych bitew i ośrodkiem rewolucji przemysłowej, a także odegrało kluczową rolę w obaleniu muru berlińskiego. Dziś industrialna przeszłość Lipska odżywa w starych fabrykach, które przerodziły się w galerie i ośrodki sztuki współczesnej. W jego centrum znajduje się duży park, a w pobliżu wiele lasów i jezior. To idealne miejsce na spacery, rowerowe wycieczki lub relaks na łonie natury.

Lipsk to miasto handlowe, w którym do dziś odbywają się największe targi świata, ale to także jedna z muzycznych stolic Europy. Lipsk nierozerwalnie łączy się z muzyką. Żadne inne miasto w Niemczech nie ma tak bogatych tradycji muzycznych. To wybitni muzycy, jak Bach, Mendelssohn, Schumann czy Wagner, ukształtowali kulturalny wizerunek miasta.

Historia Lipska

Lipsk powstał jako osada handlowa na skrzyżowaniu najważniejszych europejskich szlaków handlowych. Nazwa miasta pochodzi od lip, świętych drzew ludów słowiańskich, symbolizujących romans, czułość i miłość.

Za rok założenia miasta przyjmuje się rok 1015. Półtora wieku później Lipsk otrzymał status miasta. W XIII-XV w. Lipsk stał się jednym z głównych miast Saksonii i największym ośrodkiem gospodarczym. W 1409 roku w Lipsku założono uniwersytet, w którym studiowali m.in. Goethe. Obecnie uniwersytet ten uważany jest za jeden z najbardziej prestiżowych w Niemczech.

Miasto ma długą i bogatą historię przemysłową, która sięga XIII wieku. Był w przeszłości jednym z najważniejszych ośrodków handlowych i przemysłowych w Niemczech. W XIII wieku w Lipsku rozwinęło się rzemiosło, a w szczególności produkcja tekstyliów, wyrobów skórzanych i metalowych. W XVI wieku Lipsk stał się jednym z najważniejszych ośrodków handlowych w Europie, co dodatkowo przyczyniło się do rozwoju przemysłu. W XVIII wieku w Lipsku powstały pierwsze manufaktury, a w XIX wieku miasto stało się jednym z najważniejszych ośrodków przemysłowych w Niemczech. W tym czasie rozwinęły się w nim takie gałęzie przemysłu jak przemysł tekstylny, skórzany, metalowy i chemiczny. W XVII-XVIII wieku miasto stało się nie tylko centrum gospodarczym kraju, ale także ośrodkiem drukarstwa książek i głównym ośrodkiem kulturalnym Niemiec.

W XX wieku Lipsk nadal był jednym z najważniejszych ośrodków przemysłowych w Niemczech. W tym czasie rozwinęły się w nim nowe gałęzie przemysłu, takie jak przemysł samochodowy, elektromaszynowy i spożywczy. Po II wojnie światowej Lipsk znalazł się w granicach NRD. W tym czasie przemysł w mieście nadal się rozwijał, ale na zasadach gospodarki planowej. W latach 70. i 80. XX wieku Lipsk stał się jednym z najważniejszych ośrodków przemysłowych w NRD.

Po upadku komunizmu w 1989 roku lipski przemysł zaczął przeżywać kryzys. Wiele zakładów zostało zamkniętych, a inny zostały sprywatyzowane. W ostatnich latach sytuacja w lipskim przemyśle zaczęła się poprawiać. W mieście powstały nowe zakłady produkcyjne, a stare zakłady zostały zmodernizowane.

Lipsk stale znajdował się w epicentrum wojen europejskich, a jego ludność umierała z powodu chorób i głodu. Wiele zabytków Lipska zostało zniszczonych w czasie walk, jednak mieszkańcom udało się je odrestaurować. Miasto cudem zachowało swój niepowtarzalny klimat, który w różnych stuleciach przyciągał do niego ludzi sztuki.

Noclegi w Lipsku

Lipsk, drugie co do wielkości miasto w Niemczech, oferuje szeroki wybór noclegów, od tanich hosteli po luksusowe hotele. Niezależnie od budżetu i preferencji, każdy znajdzie tu coś dla siebie. Najpopularniejsze dzielnice na pobyt to centrum miasta i dzielnica Plagwitz.

Z czystym sumieniem możemy polecić Hotel Leipzig Post Motel One. To świetny wybór dla osób, które szukają komfortowego zakwaterowania w samym sercu Lipska. Hotel położony jest na placu Augustusplatz, w bezpośrednim sąsiedztwie najważniejszych atrakcji miasta, takich jak opera, kościół św. Mikołaja i sala koncertowa Gewandhaus.

Nasz pobyt w hotelu był bardzo udany. Pokój był czysty i schludny, a obsługa była miła i pomocna. Hotel jest łatwo dostępny zarówno transportem publicznym, jak i samochodem. W pobliżu znajduje się dworzec kolejowy Leipzig Hauptbahnhof, a także kilka przystanków autobusowych i tramwajowych.

Jeśli szukasz komfortowego zakwaterowania w Lipsku, Hotel Leipzig Post Motel One to świetny wybór.

Lipsk atrakcje i miejsca, które warto zobaczyć

Rynek (Markt)

Historyczne centrum pełne jest zabytkowych budynków, muzeów, sal koncertowych, ale też knajpek, kultowych restauracji i barów.

W centrum miasta znajduje się Rynek, którego historia sięga XII wieku, kiedy to zlokalizowana na terenie Lipska osada słowiańska otrzymała prawa miejskie i prawo do wolnego handlu. Handlowym sercem miasta było skrzyżowanie dwóch dróg: Cesarskiej i Królewskiej. Powstał tu plac, na którym odbywały się słynne w Europie jarmarki.

Plac był kilkakrotnie przebudowywany. Do historii przeszedł także jako miejsce publicznych egzekucji przestępców i turniejów rycerskich. Na przełomie XIX i XX w. plac uzyskał status centrum handlowo-wystawienniczego.

W pobliżu znajduje się Stara Giełda i dom, w którym urodził się filozof niemiecki, ojciec niemieckiego oświecenia, Christian Thomasius. Jego dzieła filozoficzne i prawnicze wpłynęły na rozwój światowej nauki.

Stary Ratusz (Altes Rathaus)

Na Rynku znajduje się wspaniały Stary Ratusz, jeden z najpiękniejszych zabytków Lipska. Inicjatorem budowy Ratusza Staromiejskiego był burmistrz i kupiec Hieronim Lotter. Projekt należał do utalentowanego architekta renesansu i gotyku Paula Specka i to jemu powierzono kierowanie budową. Ratusz wzniesiono w latach 1556-1557 na fundamencie poprzedniego budynku. Jest to jedna z niewielu budowli architektonicznych epoki renesansu w Niemczech, które przetrwały do dziś.

Znaczącą przebudowę przeprowadzono na początku XX wieku. Cechą charakterystyczną budowli jest asymetryczny układ wież. Pod nimi zbudowano przejście łączące dwa place – Rynek i Naschmarkt. W sklepionych pomieszczeniach na parterze mieszczą się restauracje, a sam budynek od 1909 roku należy do Muzeum Historycznego. Obecnie mieści się w nim sala muzealna i koncertowa, a władze miasta na przełomie wieków przeniosły się do położonego nieco dalej od centrum Nowego Ratusza.

Nowy Ratusz (Neues Rathaus)

Majestatyczny Nowy Ratusz wzniesiono na miejscu XIII-wiecznej twierdzy Pleissenbourg, która została rozebrana w 1890 roku. W 1897 r. gmina ogłosiła konkurs na projekt nowego budynku pod warunkiem nawiązania architekturą do zburzonej twierdzy. Propozycja Hugo Lichta okazała się najlepsza. W architekturze wykorzystano modne trendy – gotycką i secesyjną. Elewacje zdobią wieże, rzeźby, płaskorzeźby i wykusze. Budowę obiektu ukończono w 1905 roku. Nowy ratusz bardziej przypomina pałac lub zamek niż sam ratusz. W architekturze wykorzystano modne trendy – gotycką i secesyjną.

W centrum stoi okrągła wieża o wysokości 114,7 m jako pamiątka Pleissenboera. Wystrój wnętrz obejmuje atrakcyjne drewniane schody z pięknymi rzeźbami oraz salę konferencyjną, której wnętrze nie zmieniło się od dnia budowy.

Obecnie znajduje się tu siedziba Rady Miejskiej. W galerii dolnej i górnej odbywają się wystawy, a w podziemiach, gdzie dawniej znajdowała się piwnica z winami, otwarta została restauracja Ratskeller Leipzig.

Plac Augusta (Augustusplatz)

Lipsk jest pełen niezwykłych kontrastów, a jednym z najlepszych sposobów na ich odnalezienie jest architektura. Plac Augusta jest tego najlepszym przykładem. Stojąc na jego środku i powoli się obracając możemy zobaczyć budynki ze wszystkich możliwych epok i stylów architektonicznych.

Augustusplatz nosi imię pierwszego króla saskiego, Fryderyka Augusta I. Niemal do XVIII wieku na jego miejscu znajdowały się budowle obronne. Fryderyk August przeszedł do historii świata jako polityk, który swoją sprawiedliwością zdobył miłość ludzi. Zniósł tortury, zakazał sprzedaży stanowisk sędziowskich, założył szereg wyższych uczelni i seminariów. Król zrobił także wszystko, co możliwe, aby zachować neutralność Saksonii. Aby zapobiec podziałowi Saksonii, Fryderyk August oddał Księstwo Warszawskie i część ziem saskich, udało mu się jednak zachować niezależność państwa i przywrócić gospodarkę, która ucierpiała w wyniku wojen napoleońskich.

Plac Augusta zajmuje 40 tysięcy metrów kwadratowych, pełni funkcję węzła komunikacyjnego Znajdują się tu najważniejsze budowle miasta, takie jak nowy główny gmach uniwersytetu – Augusteum i Paulinum, nowy Gewandhaus i Opera Lipska, słynąca nie tylko z wyjątkowo pięknego budynku, ale także z 300-letniej tradycji muzycznej.

Plac zdobią dwie fontanny. Jedna z nich nosi imię Marianny Pauliny Mende, która przekazała na jego budowę 150 tysięcy złotych marek. Podczas II wojny światowej Augustusplatz doznał znacznych zniszczeń. Część budynków odrestaurowano, jednak pomysły niemieckich komunistów, by nadać miastu nowoczesny wygląd, poskutkowały rozbiórką fontanny Mende i zniszczeniem wzniesionego w XIII w. kościoła św. Pawła. W latach 80-tych na plac przywrócono mierząca 18 metrów wysokości fontannę.

Sala koncertowa Gewandhaus (Gewandhaus Leipzig)

Gewandhaus to jedna z najwybitniejszych i najbardziej prestiżowych orkiestr na świecie. to najstarsza obywatelska orkiestra symfoniczna na świecie. Założony w 1743 roku przez grupę 16 filantropów muzycznych zespół rezydował w swojej pierwszej sali koncertowej w domu kupca tekstylnego – stąd nazwa Gewandhausorchester. W latach 1835-1847 Mendelssohn był dyrektorem i dyrygentem Orkiestry Symfonicznej Gewandhaus. W tym okresie wykształcił się oryginalny styl twórczy, a repertuar uzupełniono o nieśmiertelne dzieła Bacha, Beethovena i autorów współczesnych.

Koncertowali tu również Robert i Clara Schumannowie Gewandhausie. Gościnnie występowali Mozart, Weber, Berlioz i Liszt i wielu innych. Swoje dzieła prezentowali Czajkowski, Brahms, Strawiński i Richard Strauss.

W 1884 r. zainaugurowano drugi Gewandhaus – okazały budynek koncertowy w „dzielnicy muzycznej” Lipska, który został jednak poważnie uszkodzony podczas II wojny światowej. Od 1981 roku, po prawie czterdziestu latach grania w tymczasowych miejscach, Orkiestra Gewandhaus znalazła swoją trzecią siedzibę w na Augustusplatz, w sali koncertowej o międzynarodowej renomie.

Orkiestra regularnie wykonuje muzykę sakralną Bacha w kościele św. Tomasza, gdzie sam Bach był dyrektorem chóru. Jest także oficjalną orkiestrą Opery Lipskiej, gdzie szczególnie wyróżnia się w operach Wagnera i Straussa.

Dziś w Sali Koncertowej Gewandhaus rocznie odbywa się około 800 różnego rodzaju koncertów. Do najważniejszych wydarzeń należą cotygodniowe Wielkie Koncerty (Grosse Konzerte). Podczas naszej wizyty w Lipsku mieliśmy ogromną przyjemność wziąć udział w Wielkim Koncercie Orkiestry Gewandhaus pod dyrekcją Thomasa Adèsa. Jeśli chcecie aby Wasza wizyta w Lipsku była wyjątkowym doświadczeniem muzyczno-kulturowym, wieczór w Gewandhaus na Placu Augusta jest ku temu wyjątkową okazją.

Opera (Oper Leipzig)

Opera w Lipsku to jedna z najstarszych oper w Europie. Pierwszy budynek powstał pod koniec XVII wieku, jednak z powodu błędów konstrukcyjnych budynek został zburzony. Na Placu Augusta zbudowano nową Operę Lipską. W inauguracji obiektu w 1868 roku wzięła udział rodzina królewska Saksonii. Przez lata z sukcesem wystawiano tu dzieła Mozarta, Glucka, Webera i Weilla.

W 1943 roku unikalny gmach uległ zniszczeniu, a 13 lat później na jego miejscu rozpoczęto budowę nowej opery. Ogółem na prace budowlane, wykończeniowe i materiały wydano ponad 44 miliony marek. Wielkość teatru i luksus jego wnętrz i projektów zewnętrznych są niesamowite. Wyposażenie techniczne budynku pozostaje dziś jednym z najlepszych w Europie. Sala główna teatru może pomieścić ponad 1200 widzów. W budynku znajduje się sala kameralna, w której odbywają się koncerty, wykłady i wystawy.

Opera w Lipsku ​​w swoim repertuarze łączy opery klasyczne i współczesne, jednak czołowe miejsce wśród przedstawień zajmują dzieła Ryszarda Wagnera.

Kościół św. Mikołaja (Nikolaikirche)

Wśród zabytków Lipska nie można pominąć najstarszego kościoła w mieście, kościoła św. Mikołaja, który łączy w sobie elementy architektury gotyckiej, barokowej, klasycyzmu i renesansu.

Świątynię zbudowano w 1165 roku. Na przestrzeni swojej wielowiekowej historii była wielokrotnie przebudowywana, dlatego wyglądem łączy w sobie kilka stylów architektonicznych. Malowidła ścienne wykonane przez artystę Ezera, luksusowe sztukaterie, starożytne organy i rzeźbiona ambona robią wrażenie. Architekt i rytownik Johann Carl Friedrich Dauthe przebudował ośmiokątne gotyckie filary na kolumny pokryte liśćmi palmowymi. W tym kościele po raz pierwszy wykonano dzieło Bacha „Pasja według św. Jana”, a tutaj znajduje się grób Petrusa Mosellausa, humanisty, filologa i teologa rzymskokatolickiego.

To właśnie w Kościele św. Mikołaja rozpoczęła się Pokojowa Rewolucja w NRD jesienią 1989 roku. 9 października 1989 roku ulicami Lipska przeszło 70 tysięcy ludzi ze świecami w rękach, skandując: „My jesteśmy narodem!”. Była to największa demonstracja od czasu stłumienia powstania robotniczego w 1953 r. w NRD. Po tygodniu na manifestację przyszło 120 tysięcy, potem 320 tysięcy. Fala demonstracji rozlała się na całe NRD, a 9 listopada 1989 roku upadł mur berliński.

Pasaż handlowy Mädler (Mädler Passage)

Patrząc na śródmieście wyraźnie widać długie tradycje handlowe. Szczególną uwagę przykuwa przepiękna i różnorodna architektura historycznych pasaży. W odrestaurowanych pasażach handlowych można dziś przechadzać się wśród ekskluzywnych butików.

Pasaż Mädler to pięciokondygnacyjny budynek z podcieniem o długości 142 m. uważany za jednen z najatrakcyjniejszych pasaży na świecie.

W elegancko przeszklonym kompleksie mieszczą się także restauracje i biura, ale to, co przyciąga ludzi, to atmosfera, dekoracje, rzeźby i możliwość zanurzenia się w atmosferze minionych lat.

Anton Mädler, właściciel fabryki walizek i toreb Moritz Mädler, kupił cały kompleks mieszkaniowy „Auerbachs Hof” w 1911 r. Nakazał wyburzenie wszystkich budynków i wzniesienie w latach 1912–1914 budynku targowego Mädlerpassage na wzór Galerii Vittorio Emanuele w Mediolanie. Kompleksowy remont i przebudowa nastąpiła pod koniec ubiegłego stulecia. Pięciopiętrową konstrukcję uzupełniły szklane sufity i rotunda.

W nowy budynek wbudowano Piwnicę Auerbacha (Auerbachs Keller), winiarnię której początki sięgają 1530 roku. To ta sama winiarnia, którą kiedyś rozsławił Goethe w swoim Fauście. Podczas studiów na uniwersytecie w Lipsku Goethe często tu przychodził. Pewnego dnia pisarz usłyszał legendę o czarnoksiężniku Fauście, którego widziano galopującego na beczce w kierunku wyjścia ze schodów, a w to wydarzenie rzekomo miał być zamieszany sam diabeł. Pod wrażeniem tej niesamowitej historii Goethe napisał nieśmiertelną tragedię Faust, której pierwsze rozdziały rozgrywały się właśnie tutaj.

Restauracja jest jednym z najstarszych lokali na świecie i znajduje się w centrum starego miasta. Podzielona jest na cztery niewielkie sale mogące pomieścić do 40 osób. Jak wynika z dokumentów, już w XV wieku handlowano tu winem. Nazwany na cześć Stromera, właściciela, lepiej znanego jako „Dr. Auerbach” lokal cieszy się dużą popularnością, dlatego stoliki należy rezerwować z wyprzedzeniem. Przed wejściem znajduje się kompozycja rzeźbiarska z brązu przedstawiająca Doktora Fausta w towarzystwie Mefistofelesa.

Kościół św. Tomasza (Thomaskirche)

Kościół św. Tomasza kojarzony jest przede wszystkim z muzyką Bacha. Wielki kompozytor przez 27 lat pełnił w tym kościele funkcję kantora chóru i tu został pochowany. W pobliżu ściany świątyni, która odegrała kluczową rolę w losach geniuszu, mieszkańcy Lipska wznieśli pomnik kompozytora.

Budynek był kilkakrotnie przebudowywany. Jego nowoczesny wygląd nawiązuje do kanonów stylu późnogotyckiego i neogotyckiego. Wysokość kościoła wynosi 18 metrów, długość – 76 metrów. Wysokość dzwonnicy, której budowa sięga XVI wieku, sięga 68 metrów. Największy dzwon „Gloriosa” (z łac. „Wybitny”) powstał w XVI wieku.

Chrześcijański reformator Marcin Luter odprawił w kościele św. Tomasza uroczyste nabożeństwo, które przeszło do historii miasta, wzywając wierzących do pokuty i wolności duszy.

Świątynia uległa zniszczeniom w czasie II wojny światowej, lecz imię Bacha uchroniło ją przed próbami likwidacji przez dochodzących do władzy komunistów. Kościół pełni funkcję chrześcijańskiego ośrodka edukacyjnego i kulturalnego.

W całych Niemczech, a zwłaszcza w Lipsku, Bach jest postacią kultową. O różnych porach roku w całym kraju odbywa się ponad 30 festiwali muzycznych poświęconych temu wielkiemu kompozytorowi i muzykowi. W 2023 roku minęło 300 lat od kiedy Johann Sebastian Bach wraz z rodziną przeprowadził się do Lipska, by objąć stanowisko kantora w kościele św. Tomasza i dyrektora muzycznego miasta. Z tej okazji w Lipsku odbywało się mnóstwo koncertów, wystaw i innymi wydarzeń kulturalnych.

Kościół św. Tomasza to duchowy dom światowej sławy chóru chłopięcego Tomanerchor. Założony w 1212 roku chór jest jednym z czterech najstarszych chórów chłopięcych w Niemczech. Chór występuje regularnie w kościele św. Tomasza w piątki o godz. 18.00 i w soboty o 15:00, z wyjątkiem świąt i tras koncertowych.
Podczas naszej wizyty w Lipsku mieliśmy wyjątkową okazję wziąć udział w koncercie Chóru św. Tomasza. Wyjątkowe przeżycie.

Muzeum Bacha (Bach-Museum Leipzig)

Muzeum Bacha mieści się w barokowym budynku, vis-à-vis kościoła św. Tomasza. Wielki twórca muzyki sakralnej spędził w Lipsku ostatnie 27 lat swojego życia. Jego posługa jako kantora chóru kościelnego w kościele św. Tomasza obejmowała obowiązki dyrygenta, organisty i nauczyciela.

W muzeum znajdują się w dokumenty, instrumenty muzyczne i meble z okresu Bacha i przedstawia życie kompozytora w Lipsku. W ramach wystawy pokazano wiele bezcennych dokumentów i rękopisów. Można tu poznać genealogię rodziny Bachów oraz zobaczyć oryginalne nuty dzieł duchowych i świeckich kompozytora, a także instrumenty muzyczne wykonane w XVIII wieku. Muzeum posiada unikalną kolekcję nagrań audiowizualnych muzyki Bacha.

Wieżowiec City i taras widokowy (City-Hochhaus Leipzig)

Znajdujący się na Placu Augusta Wieżowiec City to najwyższy budynek w Lipsku, mierzący 142,5 m wysokości. Stąd można podziwiać najlepszą panoramę Lipska. Przy dobrej pogodzie można zobaczyć nie tylko wszystkie znane zabytki Lipska, ale także okolicę.

Zaledwie jedno piętro poniżej platformy widokowej znajduje się panoramiczna restauracja, oferująca pyszne jedzenie. Cała restauracja jest przeszklona, dzięki czemu można cieszyć się widokiem w przytulnej atmosferze.

Główny dworzec kolejowy w Lipsku (Leipzig Hauptbahnhof)

Jeśli dziwicie się, dlaczego na naszej liście znajduje się ten dworzec, wyjaśnienie jest proste – nie jest to zwykły dworzec. Jest to największa stacja kolejowa w Europie, z 21 peronami, w tym 2 podziemnymi. Budynek imponuje długością fasady – ponad 300 metrów.

Konkurs na projekt dworca kolejowego został ogłoszony na początku ubiegłego wieku. Za najlepsze uznano prace lokalnych architektów Williama Lossowa i Maxa Hansa Kuehne. Budowę stacji rozpoczęto w listopadzie 1909 roku, a sześć lat później (1915) przyjęła ona pierwszych pasażerów. Po zjednoczeniu Niemiec przeprowadzono generalną przebudowę. Co więcej, 20 lat temu halę dworcową przekształcono w trzypiętrowe centrum handlowe z butikami i sklepami umieszczonymi pod imponującymi ceglanymi łukami.

Rejs Białą Elsterą

Miasto położone jest nad rzeką Biała Elstera i przecina je 300-kilometrowa sieć kanałów, dlatego wycieczka do Lipska nie byłaby kompletna bez rejsu po wodzie, ponieważ pokazuje on zupełnie inną i piękną stronę miasta.

Niezależnie od tego, czy płyniesz kajakiem, rowerem wodnym, czy wycieczką łodzią z przewodnikiem, najlepszym miejscem na rozpoczęcie rejsu kanałem jest port miejski Stadthafen. Tutaj zaczynają się (i kończą) spływy, można też wypożyczyć kajaki. Podróż prowadzi przez dawną dzielnicę przemysłową, obecnie przekształconą w elegancką dzielnicę mieszkaniową, ale także przez zielone miejskie lasy i parki. W takich chwilach zupełnie zapominasz, że jesteś w środku wielkiego miasta.

Po zakończeniu rejsu warto zarezerwować sobie trochę czasu na zwiedzanie. Plagwitz i Lindau uznawane są za modne dzielnice, w których można znaleźć „nieco inne” zabytki Lipska. Dziś duże hale przemysłowe służą przede wszystkim jako galerie i pracownie dla artystów. Okolica jest bardzo alternatywna i za każdym rogiem można znaleźć coś do odkrycia.

Pomnik Bitwy Narodów (Völkerschlachtdenkmal)

Kolejnym interesującym zabytkiem, którego nie mogliśmy pominąć odwiedzając Lipsk jest Pomnik Bitwy Narodów w południowo-wschodniej części miasta. Mierzący 91 m wysokości pomnik, jest najwyższą tego typu budowlą w Europie.

Monumentalny pomnik upamiętnia jedną z największych bitew w historii ludzkości, kiedy to sprzymierzone armie Prus, Austrii, Rosji i Szwecji stawiły czoła siłom Napoleona. W wyniku krwawych walk lub później z powodu głodu i epidemii życie straciło ponad 120 000 ludzi.

19 października 1913 roku, w 100. rocznicę zwycięskiej bitwy, w obecności króla Saksonii Fryderyka Augusta II i cesarza Wilhelma II odbyła się uroczystość inauguracji Pomnika Bitwy Narodów. Widoczna z daleka budowla stoi w miejscu, gdzie 18 października 1813 roku Napoleon miał swoje stanowisko dowodzenia.

Monumentalny pomnik wykonany z granitowego porfiru i betonu. Betonowe filary, na których usypany jest kopiec pomnika, ważą około 300 000 ton. Przed pomnikiem wybudowano sztuczne jeziorko, którego woda ma symbolizować łzy ludzi opłakujących ofiary bitwy. Nad całą frontową powierzchnią pomnika dominuje wysoka na 19,6 m postać archanioła św. Michała, opartego na tarczy, z mieczem w dłoni, który symbolicznie czuwa nad duszami poległych żołnierzy.

Wewnętrzna hala o wysokości 68 m podzielona jest na trzy poziomy. W podbudowie znajduje się pogrążone w półmroku krypta. Osiem potężnych masek losu, każda z dwoma rycerzami stojącymi przed filarami i czuwającymi za zmarłymi, tworzy korytarz wokół rotundy. Krypta jest miejscem spoczynku niezliczonych żołnierzy poległych w Bitwie Narodów. Stąd otwiera się w górę „Galeria Chwały”, w której cztery grupy postaci ucieleśniają „cnoty niemieckie”: poświęcenie, męstwo, siłę wiary i siłę narodową. Figury mają prawie dziesięć metrów wysokości.

Powyżej znajduje się sala kopułowa. Na kopule znajduje się 324 jeźdźców, a na zewnątrz dwunastometrowi wojownicy czuwają nad wolnością, o którą walczyli.

W budowli znajduje się kilka punktów widokowych na różnych poziomach. Najwyższa platforma znajduje się na wysokości 91 metrów i oferuje wspaniałą panoramę na miasto i okolicę.

Ogród zoologiczny w Lipsku (Zoo Leipzig)

W Lipsku znajduje się jeden z najstarszych i największych ogrodów zoologicznych w Europie. Mimo, iż ogród zoologiczny został założony w latach 70. XIX wieku, po wielu modernizacjach stał się jednym z najnowocześniejszych na świecie.

Wiele budynków ma ponad 100 lat i nadaje ogrodowi zoologicznemu wyjątkowy urok. Niemniej jednak obiekty w których żyją zwierzęta są bardzo piękne i nowoczesne.

W lipskim ogrodzie zoologicznym zastosowano środki, aby mieszkańcy mogli poczuć się jak we własnym domu, a nie w sztucznym środowisku. Świadczy o tym konstrukcja klatek i wybiegów, a także naturalny materiał, z którego są wykonane – drewno, kamień, juta. Większość wybiegów jest wzorowo zaprojektowana. Żyrafy, zebry i gazele biegają razem po dużym po ogromnej sawannie i można je obserwować z domku z balkonem i restauracją.

Stosowane są programy mające na celu ochronę zagrożonych i rzadkich gatunków zwierząt. Dumą organizatorów jest pozyskiwanie potomstwa od zwierząt rzadkich i zagrożonych.

Największą atrakcją lipskiego ZOO jest Gondwanaland. To pawilon wielkości dwóch boisk piłkarskich, z dżunglą, rzeką, jaskiniami, wyspami, jeziorami i ścieżką w koronach drzew.

Gondwanaland oferuje wgląd w życie lasów deszczowych Gondwany, starożytnego superkontynentu z jego bogatą florą i fauną. To sztuczny ekosystem, który jest dosłownie oddzielony od reszty świata, ponieważ całe życie tutaj odbywa się pod trzema kopułami – w Afryce, Azji i Ameryce Południowej. Niezależnie od tego, czy pada deszcz, burza czy śnieg na zewnątrz, jest tu ciepło, wilgotno i kolorowo przez 365 dni w roku.

W tropikalnym klimacie pośród wielu gatunków roślin i wolno żyjących zwierząt, skał, kaskadowych wodospadów i gigantycznych drzew poczuliśmy się jak w prawdziwym lesie deszczowym. Żyje tu około 140 egzotycznych gatunków zwierząt oraz 500 różnych gatunków roślin i drzew. Nieważne, w którym kierunku spojrzeliśmy, w każdym zakątku znajdowaliśmy coś ciekawego. Prawie wszystkie zwierzęta pod kopułą wędrują swobodnie.

Budynek jest tak duży, że podczas wizyty mogliśmy zobaczyć małe stada przelatujących nad głowami ptaków. Odbyliśmy nawet rejs łodzią po rzece w głąb Gondwany, dzięki czemu mogliśmy zwiedzać dżunglę w relaksujący sposób.

Ogród Zoologiczny w Lipsku był wielokrotnie nagradzany jako jeden z najlepszych ogrodów zoologicznych w Europie. Nasze oczywiście wobec wizyty w nim były więc odpowiednio wysokie. Musimy przyznać, że byliśmy zachwyceni i możemy polecić wizytę w zoo w Lipsku każdemu.

Lipsk to miasto, które oferuje coś dla każdego. Bogata historia, kultura i architektura, a także liczne atrakcje w okolicy sprawiają, że jest to doskonały cel podróży dla osób o różnych zainteresowaniach.

Mamy nadzieję, że udało nam się dostarczyć wielu przydatnych informacji na temat Lipska i jego atrakcji. A może masz też wskazówkę lub dwie? Podziel się w komentarzu!

Lipsk odwiedziliśmy na zaproszenie organizacji turystycznej Leipzig Travel. To była ogromna dawka wiedzy o historii i kulturze. Ogromne podziękowania i ukłony dla organizatorów.

Artykuł Lipsk na weekend. 15 miejsc, które warto zobaczyć. pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Tajemnicza Kraina Turisede – Kulturinsel Einsiedel to miejsce, w którym stworzono wyjątkowy, mistyczny świat. „Wyspa” oddzielona jest od stałego lądu nie wodą, ale odmiennym, fantastycznym podejściem do rozrywki dla całej rodziny.

Kulturinsel Einsiedel to ogromny park przygód, znajdujący się w okolicy Görlitz w Saksonii. To świat w świecie tuż przy polsko-niemieckiej granicy, po obu stronach Nysy Łużyckiej.

W Kulturinsel nie ma czegoś takiego jak kąt prosty, ale każdy kawałek drewna idealnie pasuje do następnego, a konstrukcje splatają się z otoczeniem. To niewiarygodne, jak architekci z parku opracowują tak skomplikowanie budowle z tak organicznych kształtów. Na drzewach wiszą małe kolorowe drewniane domki, a zza bujnej roślinności wystają złote cebulaste kopuły na niebieskich wieżyczkach.

Filmy z pobytu w Kulturinsel Einsiedel

Na wstępie zapraszamy na krótką relację wideo z wizyty w Kulturinsel Einsiedel.

Lokalizacja i dojazd

Tajemnicza Kraina Turisede znajduje się przy miejscowości Zentendorf niedaleko Görlitz na polsko-niemieckiej granicy. Park rozciąga się aż do Bielawy Dolnej po polskiej stronie Nysy Łużyckiej.

Do Kulturinsel najłatwiej dostać się samochodem, ale mimo położenia gdzieś pośrodku niczego, łatwo tu dotrzeć nie tylko własnym autem, ale też komunikacją zbiorową. Ze stacji kolejowej w Görlitz można dojechać autobusem 139 i 140 bezpośrednio do bram Kulturinsel Einsiedel.

Parkowanie nie stanowi problemu, ponieważ dostępnych jest wiele miejsc parkingowych zarówno dla gości dziennych, jak i nocujących.

Ceny i godziny otwarcia Kulturinsel

Park może pochwalić się bogatą ofertą biletów. Ceny jednodniowych biletów do Kulturinsel różnią się w zależności od wieku i sezonu. Bilet normalny waha się od 12,5 – 19,50 €. Bilet ulgowy dla dzieci w wieku 4 – 14 lat, to koszt 7,50 – 14,5 €. Młodzież powyżej 15 roku życia, studenci i emeryci zapłacą 9,0  – 16,5 €. Dzieci do trzech lat, a także jubilaci w wieku 4 – 14 lat mają bezpłatny wstęp.

Dostępne w ofercie są także zniżki dla grup i karnety roczne.

Z pełnym cennikiem można zapoznać się bezpośrednio na stronie Kulturinsel.

Park Kulturinsel gwarantuje wesołą zabawę od 10:00 do 18:00.

Kraina Turisede

Ponad tysiąc lat temu, właśnie tu nad Nysą, panowała słowiańska kultura wysoka, którą tworzył lud Turisede. Kulturinsel Einsiedel to jedyne w swoim rodzaju miejsce, na którym wyrosły liczne mity i legendy wokół pradawnego ludu. Dziś, w tym samym miejscu, ich historia rozkwita nowym blaskiem. W „Historum” – muzealnym domku na drzewie, znajduje się wystawa z całkiem sporą liczbę artefaktów. Narzędzia i instrumenty opowiadają historię zaginionej XI-wiecznej kultury mieszkańców Turisede.

Jakie atrakcje czekają w Kulturinsel Einsiedel?

W kilku słowach nie da się opisać tajemniczego świata Turisede. Kulturinsel Einsiedel to nie jest park rozrywki, to świat niezwykłej przygody. Nie znajdziemy tu kolejek górskich ani diabelskich młynów, właściwie nie ma żadnej technologii. Na odkrywców w każdym wieku czeka niezliczona ilość domków na drzewie, wiszących mostów i skomplikowanych konstrukcji, które zostały artystycznie zaprojektowane z drewna i kamienia – krzywe pnie, rzeźbione figury i sękate korzenie.

Kulturinsel to przede wszystkim ogromna przestrzeń, na której dzieci (i oczywiście wszyscy młodzi duchem) mogą się świetnie bawić. Wszystkie wyłaniające się dziwacznych budynków tunele, jaskinie i inne atrakcje wymyślono w jednym celu… aby zapewnić odwiedzającym świetną rozrywkę. Tutaj dzieci w każdym wieku mogą poczuć magię tajemniczego świata Turisede.

Twórcą parku jest Jürgen Bergmann, który już w latach 80. zaczął budować drewniane place zabaw. Na początku lat 90. galeria wzbogaciła się o ofertę spędzania wolnego czasu. Potem odbyły się pierwsze przedstawienia teatralne. Nowe atrakcje zostały entuzjastycznie przyjęte przez mieszkańców regionu. Dziś lokalni rzemieślnicy stale wytwarzają nowe, wyjątkowe konstrukcje nie tylko dla Kulturinsel, ale także dla innych parków w całej Europie.

Współczesne pokolenie dzieci bardziej niż kiedykolwiek potrzebuje aktywności fizycznej, która hartuje ciało i ducha, rozwija zdolności motoryczne i rozbudza chęć pokonywania przeszkód. W liczącym ponad 5 ha powierzchni gigantycznym Parku są domki na drzewach, podziemne przejścia, zaczarowany zamek i świat przygód z przedstawieniami teatralnymi i pokazami. W Kulturinsel dzieci wspinają się, zjeżdżają, huśtają, gimnastykują, biegają, czołgają się, chowają i znajdują nową przygodę za każdym rogiem, za niemal każdym drzewem. Dzieci uczą się tu samodzielności, a my bawiąc się z nimi, wracamy do czasów dzieciństwa.

Park przygody Kulturinsel jest jak labirynt z mnóstwem ścieżek. Dzieci znajdują tu zabawę w najdziwniejszych miejscach! To, co wygląda na skrót, nigdy nie jest tu najszybszą drogą. Ścieżki wiją się w górę i wokół ścian, prowadząc przez labirynty, mosty linowe oraz podziemne tunele. Ponad 500 metrów podziemnych przejść sprawia, że Kulturinsel jest podziurawiony jak szwajcarski ser.

Można spróbować swoich sił na małej drewnianej kręgielni. Mniejsze dzieci mogą bawić się na pirackim statku i w wiosce z różnymi domkami do zabawy, takimi jak poczta, szkoła czy fryzjer.

Na szczęście zabraliśmy dla dzieci stroje kąpielowe. W tak upalny dzień dzieci znalazły ochłodę na „Wodnej Pustyni”. Dzieci mogły biegać, skakać i bawić się w wodzie. Wyszli z fontanny cali mokrzy, ale przy tym jacy szczęśliwi. 

Zamieszkujące Park zwierzęta są na wyciągnięcie ręki. Wędrują po krętych drewnianych chodnikach, ale co bardziej niezwykłe… niektóre z nich mieszkają na dachach! Co więcej, na dachy te można wejść i nakarmić zwierzęta za pomocą wyrafinowanych konstrukcji.

Mając nieco więcej czasu, warto przejść na polską stronę, gdzie również czeka na nas kolejny tajemniczy świat. Ścieżka prowadzi z Bramy do Nysy (Neissepforte) wprost do drewnianego mostu nad Nysą Łużycką. To zdecydowanie najdziwniejsza granica jaką przekraczaliśmy. Na granicy z polską częścią znajduje się Neissecafé, gdzie można zjeść lody i napić się kawy. Niestety podczas naszej wizyty w Kulturinsel, kawiarnia była nieczynna, więc nie możemy potwierdzić, ale słyszeliśmy, że jest warto.

Na szczęście mieliśmy cudowną pogodę, dlatego korzystaliśmy głównie z atrakcji na świeżym powietrzu. Alternatywą dla otwartego terenu gdy pada deszcz jest Lukullum, składające się z dużego krytego placu zabaw oraz przytulnego kącika do czytania.

Podczas gdy wieczorem nad Parkiem powoli zapada ciemność, czeka na gości wyjątkowa atrakcja. W oazie wellness, tzw. „Faulenzum”, można ogrzać się w przyjemnie nagrzanym kotle kanibala.

Nocna przygoda o godzinie czarownic

Wieczorem domki są oświetlone, oddając magiczną atmosferę. Tutaj mity zamieniają się w rzeczywistość, a wszystko wokół staje się jednością. Aż czuć magię tajemniczego świata Turisede.

Odbierając klucze do naszego domku, otrzymaliśmy tajemniczą kopertę z napisem „Tajna wiadomość”, oraz konkretne wytyczne, aby otworzyć ją punktualnie o 22:30. Dzieci nie mogły się doczekać, żeby zobaczyć jaka wiadomość jest ukryta w liście. Podekscytowani tym, co nas czeka, punktualnie o 22.20 otworzyliśmy kopertę. Co było dalej? Tego Wam tu nie zdradzimy, żeby nie psuć niespodzianki.

Festiwal Folklorum

Raz w roku, w pierwszy weekend września, w Kulturinsel odbywał się Folklorum. To niezwykle barwny festiwal, podczas którego w konarach drzew rozbrzmiewał folk, jazz, etno i muzyka świata. Zgodnie z hasłem „dwa i pół dnia i nocy bycia innym” park zamieniał się w kolorowy świat pełen śpiewu i tańca, baśni i magii, handlu i rękodzieła. Ok. 30 tysięcy gości, przybywało tu by przed, za i pośrodku granicznej rzeki Nysy, całkowicie zapomnieć o codzienności.

Na kilkunastu scenach, po polskiej i niemieckiej stronie Nysy, spotkać można było dziesiątki artystów ulicznych, kuglarzy, akrobatów, klaunów i innych specjalistów od zabawy dla dorosłych i dzieci.

Odbywały się także zawody Turisedyjskie, w których zawodnicy rywalizowali w najbardziej wymyślnych dyscyplinach. Wszystko utrzymane w duchu dobrej zabawy.

Festiwal co roku przyciągał rzeszę odwiedzających. Niektórzy przygotowywali się do tego wydarzenia przez cały rok, tworząc misterną stylizację dopracowaną w najmniejszym szczególe.

Podczas Festiwalu mogliśmy zobaczyć również niedostępne normalnie miejsca, w których powstają bajkowe domki i konstrukcje.

W 2023 roku Festiwal Folklorum odbył po raz trzydziesty i niestety ostatni.

Noclegi w Kulturinsel

Kulturinsel to ogromne terytorium i mnóstwo rozrywki na każdy gust. Niekończące się tunele, liczne ścieżki w koronach drzew, huśtawki, huśtawki, drabinki, zamki, domki na drzewach i wiele więcej do odkrycia. Bez względu na to, ile godzin ma doba, nie będzie ona wystarczająco długa, aby zobaczyć i przeżyć wszystko w ciągu jednego dnia. Dla gości, którzy chcą zatrzymać się tu na noc lub na kilka dni stworzono ponad 200 bardzo wyjątkowych miejsc noclegowych. Od luksusowego hotelu domków na drzewie, przez jurty i namioty, po obóz drewnianych domków.

Każdy domek na drzewie jest absolutnie wyjątkowy, ma inny motyw przewodni i zapewnia wygodne miejsca do spania. Do tego cudowna przyroda, śpiew ptaków, oraz zapach świeżej zieleni. Oryginalne nazwy, jak Podniebny Zamek Fiony, Gniazdo gościnne Bergamo, Ziołowy domek Babadoro czy Dom Rodzinny Trolli Judki sprawia, że dziecięce (i nie tylko) serca biją szybciej.

Rezerwacji można najłatwiej dokonać poprzez stronę internetową. Domki posiadają wszystko co potrzebne do komfortowego pobytu – kuchnię z pełnym kompletem naczyń i sprzętu AGD, toaletę i prysznic, przytulne sypialnie, salon, ogrzewanie, klimatyzację. W cenę wliczone są również ręczniki, pościel, miejsce parkingowe, wstęp do Parku Kulturinsel oraz nocna przygoda o godzinie czarownic.

Do tej pory zdarzało nam się już nocować różnych miejscach – hotelach, agroturystykach, namiotach, na kempingu, a nawet zamku, ale jeszcze nigdy… na drzewie! Aż do teraz!

W Kulturinsel Einsiedel zamieszkaliśmy w domku na drzewie. I to nie byle jakim. Nasz Beczkowy Domek posiadał wszystko co potrzebne do komfortowego pobytu – dwie przytulne sypialnie, salon, taras, kuchnię z pełnym wyposażeniem i łazienkę.

Musimy Wam szczerze się przyznać, że z naszego miejsca noclegowego cieszyliśmy się równie bardzo jak nasze dzieci. Nasz domek, zarówno z zewnątrz jak i wewnątrz, wyglądał jak ilustracja z bajek dla dzieci.

Zdjęcia nie są w stanie oddać jego klimatu. To nie tylko spełnienie dziecięcych marzeń, ale prawdziwa ucieczka na łono natury, z dala od miejskiego zgiełku. Położony na wysokości kilku metrów nad ziemią domek zapewnia komfort, spokój i dźwiękoterapię śpiewem ptaków i szumem drzew. To niesamowite uczucie po spokojnej nocy w środku lasu, obudzić się w domku na drzewie kilka metrów nad ziemią.

Jedzenie w Parku Kulturinsel

Ponieważ dobra zabawa potrafi zmęczyć nawet najwytrwalszych poszukiwaczy przygód, czasami trzeba wrzucić coś na ząb. Na szczęście w Kulturinsel bez problemu znajdziemy coś do zjedzenia. Podczas naszego pobytu najczęściej odwiedzaliśmy karczmę Baumstammlokal. Podczas gdy popołudniu ucztowaliśmy z menu, następnego ranka podawano tu śniadanie w formie bufetu. Restauracja serwuje sycące dania kuchni niemieckiej. Wszystkie potrawy i napoje podawane są na glinianych talerzach lub w glinianych garnkach. Wszystko smakuje fantastycznie!

Tuż obok znajduje się Lukullum. Dzieci mogły się trochę pobawić po posiłku, a my spokojnie napić się kawy z rustykalnych kubków.

Do parku można również przywieźć własne jedzenie. Jest wiele miejsc, gdzie można spokojnie usiąść i coś przekąsić.

Dla kogo Tajemnicza Kraina Turisede?

Bez wątpienia grupą docelową Kulturinsel są przede wszystkim rodziny z dziećmi. W Parku pomyślano o wszystkich grupach wiekowych. Podczas naszego pobytu w Turisede Hania miała 11 lat a bliźniaki 6 i spokojnie cała trójka mogła korzystać ze wszystkich atrakcji. Gwarantujemy, że każdy, niezależnie od wieku, może się tu świetnie bawić. Miasteczko linowe, labirynty, trampoliny, kontakt ze zwierzętami i wiele więcej zachwycą dzieci i rodziców. To wyjątkowa okazja, aby w pełni cieszyć się beztroską radością.

Czy warto odwiedzić Kulturinsel Einsiedel?

Sekretny świat Turisede to zdecydowanie miejsce warte odwiedzenia. To nie jest zwykłe wesołe miasteczko, bo nie znajdziecie tu żadnych przejażdżek ani innych podobnych atrakcji, znanych z tradycyjnych parków rozrywki, ale ani przez moment nie odnieśliśmy wrażenia, że którekolwiek z dzieci za nimi tęskniło. Kulturinsel to przede wszystkim miejsce, w którym dzieci (i oczywiście wszyscy młodzi duchem) mogą się świetnie bawić. Pakujcie wygodne buty, czołówki, krótkofalówki i dobry humor i ruszajcie odkrywać tę jedyną w swoim rodzaju „wyspę”.

Aby uzyskać więcej informacji, polecamy zajrzeć na stronę Parku, oraz fanpage na Facebooku, gdzie znajdziecie wszystkie aktualności.

Artykuł Park przygody Kulturinsel Einsiedel | Tajemnicza Kraina Turisede pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Berlin to kosmopolityczne, tętniące życiem miasto, pełne kultury, sztuki i kontrastów. To również miasto o trudnej i skomplikowanej historii, której odzwierciedlenie znajdziemy praktycznie w każdej jego części.

Berlin jest drugą co do wielkości stolicą Unii Europejskiej, a pierwszą pod względem liczby ludności, dlatego warto zwiedzanie atrakcji Berlina rozpocząć od poznania historii i z dokładnie przygotowanym planem.

Miasto zostało w znacznej części zniszczone przez bombardowania pod koniec II wojny światowej. Jednak w przeciwieństwie do Drezna czy Warszawy nie przywrócono mu pierwotnego kształtu. Z pewnymi wyjątkami, nowy Berlin powstał na gruzach starego miasta. Dlatego też, architektura Berlina to połączenie historycznej zabudowy i nowoczesnych projektów.

Efektem II Wojny Światowej było nie tylko zniszczenie ok. 40% miasta, ale także podział na cztery strefy okupacyjne. Strefy wpływów wschodu i zachodu spowodowały podzielenie miasta na dwie części – Berlin  wschodni i zachodni. Dopiero w 1990 roku doszło do zjednoczenia Niemiec, a Berlin znów stał się jednym miastem. Upadek muru berlińskiego w 1989 r. stał się symbolem upadku komunizmu w tej części świata, a szturm mieszkańców na mur był początkiem nowej ery.

Dziś jest to niezwykle barwne i otwarte na świat miasto. Niemiecka metropolia, ciężko doświadczona przez historię, stopniowo przerodziła się w turystyczną supergwiazdę. Obecnie jest tłumnie odwiedzana przez turystów z całego świata.

Wizytę w Berlinie zdecydowanie polecamy każdemu, kto lubi podróżować i odkrywać miejsca z niezwykłą historią w tle.

Komunikacja w Berlinie

Berlin położony jest zaledwie o kilka godzin jazdy samochodem od Polski, dlatego większość polskich turystów przyjeżdża do stolicy Niemiec autem. Parkowanie w centrum jest jednak trudne i drogie. Najlepiej zaparkować auto przy hotelu, lub bezpłatnie na ulicy kilka przystanków komunikacji miejskiej od centrum miasta i poruszać się po Berlinie komunikacją zbiorową.

Zaletą transportu po mieście jest bardzo gęsty i wyrafinowany system transportu publicznego, w tym metro U-bahn, lądowe lokalne pociągi S-bahn, gęsta sieć linii autobusowych i tramwajowych. Jest tak wiele możliwych kombinacji transportu z jednego miejsca do drugiego, że część osób może czuć się początkowo zagubiona.

Mapki komunikacji można znaleźć na każdej stacji metra, czy przystanku, ale najsensowniejszym i najwygodniejszym sposobem korzystania z komunikacji jest aplikacja Google Maps, dzięki której z łatwością znajdziemy określone miejsce czy obiekt i wyznaczymy do niego najkrótszą z możliwych tras. Nawigacja zawsze odsyłała nas na przystanek takiego środka transportu, gdzie nigdy nie czekaliśmy na przyjazd dłużej niż 5 minut, a przesiadki również liczyliśmy w minutach.

Berlin podzielony jest na strefy. Mniejsza strefa A obejmuje tylko centrum. Strefa B rozciąga się na cały Berlin, z wyjątkiem lotniska i pobliskich miast, takich jak Poczdam. Tak więc zazwyczaj można podróżować z biletem AB.

Najważniejsze rodzaje biletów:

Bilet jednorazowy AB: 3,20 euro

Na jednym bilecie można podróżować z punktu A do punktu B przez 120 minut i przesiadać się tak często, jak się chce. Ale można jechać tylko w jednym kierunku. Jeśli więc chcemy się dostać tam i z powrotem w ciągu 2 godzin, potrzebujemy dwóch biletów.

Bilet na cztery przejazdy: 10,00 euro

Z biletem na cztery przejazdy można trochę zaoszczędzić. Z biletem płacimy w zasadzie 2,50 euro za pojedynczy bilet kupując kartę 4-przejazdową.

Krótki przejazd: 2,20 euro

Z biletem krótkodystansowym można przejechać trzy przystanki metrem lub koleją miejską lub 6 przystanków tramwajem lub autobusem.

Bilet 24-godzinny na strefę AB: 9,50 euro

Bilet jest ważny przez 24 godziny licząc od momentu pierwszego skasowania i dotyczy wszystkich środków transportu publicznego w Berlinie. Co więcej jeśli posiadacz karty ma ukończone 15 lat, może zabrać z sobą maksymalnie troje dzieci w wieku od 6 do 14 lat.

Bilety można kupić w automatach w metrze, w kioskach, lub u kierowcy.

Gdzie spać w Berlinie?

System komunikacji miejskiej w stolicy Niemiec jest uważany za jeden z najlepszych w Europie. Przemieszczanie się metrem pomiędzy poszczególnymi atrakcjami zajmuje dosłownie kilka minut, dlatego dobrze znaleźć odpowiedni nocleg w pobliżu stacji metra. Hostel a&o Berlin Hauptbahnhof, w którym mieliśmy przyjemność gościć, usytuowany jest w spokojnej okolicy w samym sercu miasta, w odległości krótkiego spaceru od największego dworca w Berlinie, co pozwoliło nam zaoszczędzić mnóstwo czasu.

Hostele to jedne z naszych ulubionych miejsc na pobyt. Są świetną alternatywą dla hoteli, szczególnie gdy zatrzymujemy się na noc lub dwie w drogim regionie, jakimi są niewątpliwie europejskie stolice. Dziś najlepsze hostele rywalizują z ładnymi hotelami pod względem udogodnień i czystości, a wiele z nich ma prywatne pokoje z łazienkami dla rodzin. Ponadto oferują fajne pomieszczenia ogólnodostępne.

a&o to uwielbiana przez nas sieć hosteli, oferująca stylowe zakwaterowanie, nowoczesne pokoje, całodobową recepcję oraz codzienne śniadanie w formie bufetu. Zatrzymywaliśmy się z dziećmi w wielu hostelach sieci a&o w Europie i nigdy się nie zawiedliśmy.

Podobnie jak w przypadku innych hosteli a&o, w których mieliśmy przyjemność gościć, na miejscu dostępne są jasne pokoje różnej wielkości, w tym pokoje wieloosobowe, jak również pokoje dla rodzin z prywatną łazienką. W Berlinie otrzymaliśmy przestronny rodzinny pokój z podwójnym łóżkiem i 3 łóżkami piętrowymi, z oddzielnym prysznicem i toaletą, dzięki czemu nie musieliśmy dzielić łazienki z nieznajomymi.

W pokoju znajduje się duże, jasne okno, bezpłatny zestaw ręczników i pościeli, telewizor i klimatyzacja. Oczywiście dostępne jest również bezpłatne Wi-Fi! Każde łóżko ma panel prywatności i jest wyposażone w lampkę do czytania i wejście USB, dzięki czemu dzieci mogą naładować swoje elektroniczne gadżety.

Codziennie rano w a&o Berlin Hauptbahnhof serwowane jest urozmaicone śniadanie w formie bufetu. Oprócz tego hostel zapewnia również usługi recepcji, takie jak przechowalnia bagażu i sejfy. Dodatkowo w części wspólnej hostelu znajduje się kącik zabaw dla dzieci, stół bilardowy oraz stół do gry w piłkarzyki.

Dużym plusem hostelu jest parking bezpośrednio na miejscu, oraz bardzo pomocny i kompetentny personel.

A&O Berlin Hauptbahnhof to idealna baza wypadowa dla wszystkich odwiedzających Berlin.

Co zjeść w Berlinie?

Jeśli chodzi o jedzenie i picie, to w Berlinie nikt z głodu nie umrze. Kuchnia berlińska to nie golonka z piwem i kiszoną kapustą, ale currywurst, podniesiony do rangi narodowego street foodu, oraz cała gama tureckich kebabów. Turecka kultura fast foodów jest mocno zakorzeniona w Niemczech, a zwłaszcza w Berlinie, w który wg oficjalnych danych jest domem dla prawie 108 tysięcy Turków.

Currywurst

Typowy berliński currywurst, czyli smażona i pokrojona w kawałki kiełbasa, podawana z frytkami i ketchupem oraz sosem curry, jest popularna na ulicznych straganach na ulicach i targowiskach. Jest w Niemczech w ilości 800 milionów rocznie!

Jedzenie currywurst jest koniecznością w Berlinie. „Narodowe danie” berlińczyków zostało po raz pierwszy stworzone w 1949 roku przez Hertę Heuwer w dzielnicy Charlottenburg. W Berlinie jest niezliczona ilość miejsc, w których można zjeść Currywurst. Najbardziej znanym jest istniejący od 1930 roku Imbiss Konnopkego przy Schönhauser Allee w dzielnicy Prenzlauer Berg, oraz Curry 36 na Mehringdamm.

Mustafa’s Gemüse Kebap 

Berlin słynie z kebabów – można je znaleźć na niemal każdym rogu ulicy. W Kreuzberg znajduje się wyjątkowe miejsce, które zyskało reputację najlepszego kebaba w całym Berlinie.

Mustafa’s Gemüse Kebap to legendarna budka z kebabami. Ma tak wielu fanów, że często kolejka po jedną z tureckich przekąsek wydaje się nie mieć końca. Podobno w godzinach szczytu po kebaba trzeba stać w kolejce nawet do 2 godzin.

Postanowiliśmy sprawdzić, czy kebab jest tak dobry jak mówią i odwiedziliśmy go podczas naszej wizyty w Berlinie.

Niepozorna budka z kebabem znajduje się przy wejściu do stacji metra Mehringdamm. W kolejce ustawiliśmy się o 12.40. Im bardziej zbliżaliśmy się do początku kolejki, tym więcej zapachów wyczuwaliśmy. Po godzinie i 10 minutach czekania mieliśmy zaszczyt zjeść kebaba.

Porcja jest naprawdę solidna, a jego wnętrze wypełnia pyszne mięso, aromatyczne sosy, ser feta i mnóstwo grillowanych warzyw – m.in. ziemniaki, papryka, marchewka, dymka. Całość dopełnia sałatka ze świeżych warzyw z aromatyczną kolendrą i miętą.

Wszystko w doskonałej, chrupiącej bułce, pieczonej na miejscu według autorskiego przepisu właściciela. Do wyboru jest również zawijany Döner Dürüm lub jego wegetariańska wersja (ponoć równie pyszna!).

Wszystko jest świeżo przygotowane, więc pewien czas oczekiwania, zdecydowanie jest tego wart. To zdecydowanie najlepszy kebab jaki jedliśmy!

Adres: Mehringdamm 32

Berlin na weekend – 10 miejsc, które warto zobaczyć w Berlinie

1. Brama Brandenburska

Na czele miejsc, które trzeba zobaczyć w Berlinie znajduje się Brama Brandenburska. Zbudowana na początku XVIII wieku brama jest najlepszym przykładem niemieckiego klasycyzmu. Łuk Bramy Brandenburskiej, zgodnie z koncepcją architektów, jest Bramą Pokoju, symbolem triumfu pokoju nad bronią, ale jak na ironię, niemieccy żołnierze przeszli przez nią walczyć.

Cztery konie, rządzone przez boginię zwycięstwa, wieńczą dwanaście kolumn. W tej formie Brama Brandenburska stała się symbolem zjednoczonych Niemiec i została powielona na milionach pocztówek rozsianych po całym świecie.

Otwarta w sierpniu 1791 roku brama, miała być reprezentacyjną bramą miejską dla rozwijającego się Berlina, ale to się zmieniło wkrótce po jej ukończeniu. Napoleon Bonaparte zabrał Kwadrygę, czyli rzeźbę rydwanu na Bramie Brandenburskiej, do Paryża jako łup wojenny po zwycięstwie nad Prusami. Fakt, że w 1814 roku, po „wojnach wyzwoleńczych”, została sprowadzona z powrotem do Berlina w prawdziwym pochodzie triumfalnym sprawił, że Brama Brandenburska stała się symbolem narodowym.

Do 1861 roku terytorium miasta powiększyło się o 60 procent, więc brama wkrótce stanęła pośrodku miasta i służyła jako reprezentacyjne tło w okresie Cesarstwa. Brama Brandenburska została zniszczona podczas II wojny światowej, a jej odbudowa trwała 13 lat.

Na długo przed wybudowaniem muru berlińskiego w 1961 roku brama stała się miejscem symbolicznej polityki: w 1945 roku powiewała na niej flaga zwycięskiego Związku Radzieckiego, a NRD ogłosiła ją „Bramą Pokoju”.

Przez dziesięciolecia Brama Brandenburska stanowiła łącznik między wschodem a zachodem podzielonego miasta. W grudniu 1989 r. kanclerz Helmut Kohl i ówczesny przewodniczący Rady Ministrów NRD Hans Modrow otworzyli przejście graniczne przy Bramie Brandenburskiej.

Adres: Pariserplatz

2. Budynek Reichstagu

Większość wycieczek po Berlinie zaczyna się tutaj. Majestatyczny pałac niemieckiej państwowości, zbudowany w 1894 roku, był świadkiem wszystkich wydarzeń historycznych, które ukształtowały losy współczesnych Niemiec. Niegdyś budynek ten był symbolem nazizmu i zwycięstwa nad nim w II wojnie światowej. W czasach II Cesarstwa Niemieckiego był siedzibą Reichstagu, a później parlamentu Republiki Weimarskiej. Obecnie Reichstag jest budynkiem niemieckiego parlamentu i jednym z najsłynniejszych zabytków Berlina.

Budynek parlamentu niemieckiego był wielokrotnie niszczony. Poważnie uszkodzony został w pożarze w 1933 r., a w wyniku bombardowania w 1945 r. prawie całkowicie zniszczony. Jednak po kilku przebudowach budynek odzyskał swój pierwotny wygląd. Przywrócono także okazałą szklaną kopułę, w której znajduje się unikalny taras widokowy, dostępny dla turystów. Stąd można zobaczyć okoliczne zabytki Berlina w całej okazałości.

Kopułę i taras na dachu gmachu Reichstagu można zwiedzać bezpłatnie. Aby jednak odwiedzić budynek niemieckiego parlamentu, należy najpierw zarejestrować się na oficjalnej stronie internetowej Reichstagu i okazać otrzymaną wejściówkę przy wejściu. Bez tej formalności nie ma możliwości zwiedzania budynku od środka.

Adres: Platz der Republik 1

3. Pomnik Pomordowanych Żydów Europy

Wiele pomników w Berlinie poświęconych jest tragicznym wydarzeniom najkrwawszej wojny w historii ludzkości – II wojny światowej. Jeden z nich znajduje się w pobliżu Bramy Brandenburskiej. To przyprawiający o gęsią skórkę pomnik ku czci ofiar Holokaustu.

Ponad dwa tysiące szarych bloków, tworzy długi ogromny labirynt, który wydaje się napierać ze wszystkich stron. Ogromne pole z niezliczonymi betonowymi blokami ustawionymi ku pamięci zamordowanych Żydów Europy, mimowolnie budzi najtrudniejsze emocje i przeżycia. Peter Eiseman, autor pomnika, chciał w ten sposób ukazać nieskończoność tragedii.

Adres: Cora-Berliner-Straße 1

4. East Side Gallery

East Side Gallery to najdłuższa (1316 metrów długości) zachowana część muru berlińskiego. Była to pierwsza część muru berlińskiego, która została przekształcona w oficjalny pomnik, już w 1990 roku – jeszcze przed zjednoczeniem Niemiec! Mur ten dzielił Berlin na dwie części przez 28 lat. Dziś ta bolesna pamiątka berlińskiej przeszłości, stała się pozytywnym symbolem nadziei i wolności.

Znajduje się tu ponad sto malowideł ściennych wykonanych przez artystów z całego świata. Każdy obraz to hołd wolności.

Najbardziej znanym obrazem w East Side Gallery jest graffiti rosyjskiego artysty Dmitri Vrubela. Pokazuje sowieckiego przywódcę Leonida Breżniewa całującego się z przywódcą NRD Erichem Honeckerem. Obraz zatytułowany „Mój Boże, pomóż mi przetrwać tę śmiertelną miłość” jest właściwie reprodukcją fotografii wykonanej w 1979 roku. Obaj panowie dzielą się socjalistycznym „braterskim pocałunkiem”.

East Side Gallery to obowiązkowy przystanek dla miłośników historii i sztuki ulicznej.

Samochód można bezpłatnie zaparkować na ulicy tuż przed murem i przejść się po galerii.

Adres: Mühlenstraße 3-100

5. Ckeckpoint Charlie

Punkt kontrolny Charlie był głównym przejściem granicznym między Niemiecką Republiką Demokratyczną a Republiką Federalną Niemiec podczas zimnej wojny. Znajdował się na Friedrichstraße i otwierał drogę do amerykańskiej strefy kontrolnej, gdzie obecnie spotykają się dzielnice Mitte i Kreuzberg. To tutaj w 1961 roku stały radzieckie czołgi, na szczęście nie otwierając ognia.
Nazwa „Checkpoint Charlie” znana również jako „Checkpoint C” pochodzi od trzeciej litery międzynarodowego alfabetu pisowni radiotelefonicznej (A – alfa, B – brawo, C – charlie).
Wiele punktów kontrolnych, które zostały zbudowane między Berlinem Wschodnim a Berlinem Zachodnim, zostało zlikwidowanych podczas budowy muru berlińskiego. Checkpoint Charlie został jedynym przejściem granicznym dla obcokrajowców i dyplomatów między dwoma Berlinami od 1961 do 1990 roku.

Dziś punkt kontrolny został przeprojektowany, aby pokazać, jak wyglądał kiedyś. W 2001 roku na Checkpoint Charlie umieszczono replikę napisu „Opuszczasz teraz sektor amerykański ” oraz wartownię. Zwiedzający mogą robić zdjęcia przy wartowni.

Tuż obok dawnego przejścia granicznego znajduje się Muzeum Muru, oraz bezpłatna wystawa na świeżym powietrzu ilustrująca kamienie milowe w historii zimnej wojny.

Adres: Friedrichstraße 43-45

6. Wyspa Muzeów i Katedra Berlińska

Na wyspie pośrodku Sprewy znajduje się pięć światowej sławy muzeów – Muzeum Pergamońskie, Muzeum Bodego, Nowe Muzeum, Stara Galeria Narodowa i Stare Muzeum. Podczas II wojny światowej wyspa została zniszczona. Obecnie jest odrestaurowana i wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Ten historyczny kompleks rozpoczął swój rozwój od pierwszego budynku wybudowanego w 1830 r., zwanego Starym Muzeum, w którym prezentowana jest ekspozycja antycznych posągów, broni i starożytnej greckiej biżuterii. Później wybudowano Nowe Muzeum, w którym eksponowane są papirusy i eksponaty sztuki starożytnego Egiptu. Miłośników impresjonizmu zainteresuje otwarta w 1876 roku Stara Galeria Narodowa, w której eksponowane są prace słynnego berlińczyka Menzla, można też podziwiać rzymskie freski. Na początku XX wieku, swoje podwoje otworzyło dla zwiedzających Muzeum Bodego, prezentujące sztukę Bizancjum oraz rzeźbę Niemiec i Włoch z okresu wczesnego średniowiecza. W 1930 roku powstało Muzeum Pergamońskie, w którym wystawia się sztukę islamu, bliskiego wschodu oraz kolekcje klasycznej sztuki starożytnej.

Na Wyspie Muzeów znajduje się również jedna z najbardziej charakterystycznych budowli w Berlinie – Katedra Berlińska. To majestatyczna świątynia protestancka wznoszona przez 11 lat na przełomie XIX i XX wieku. Barokowa budowla wznosi się uroczyście nad Sprewą i pełni rolę głównego kościoła wszystkich luteran. Jej wystrój nie przytłacza, jak w większości katedr katolickich, lecz zachęca do uważnego przyjrzenia się detalom rzeźb, witraży, obrazów ze scenami biblijnymi. W grobowcu katedry spoczywają przedstawiciele dynastii Hohenzollernów.

Adres: Am Lustgarten

7. Dead Chicken Alley

Berlin jest jednym z najbardziej kreatywnych miast, w których byliśmy. Każda przecznica w jakiś sposób inspiruje. Ilość street artu i jego jakość jest uderzająca, a podwórko przy Rosenthaler Strasse jest tego najlepszym dowodem. To miejsce, którego nie znajdziecie w klasycznych przewodnikach turystycznych.

W środku jednej z najbardziej ruchliwych i najnowocześniejszych dzielnic handlowych w Berlinie, Hackescher Market, nagle wkraczamy do jednego z najbardziej alternatywnych miejsc w mieście. Kontrast z sąsiedztwem jest po prostu porażający. 

Wszystkie ściany w podwórzu, a także klatka schodowa kamienicy, wypełnione są naklejkami, rysunkami, plakatami, grafiką 3D i wieloma, wieloma innymi formami sztuki miejskiej. Najwspanialszy artystyczny kolaż, jaki widzieliśmy w życiu.

Graffiti w tej alei zaczęło pojawiać się w czasie upadku muru berlińskiego, kiedy sztuka miejska była jeszcze zabroniona na ulicach Berlina. W tych chwilach pragnienie wolności i zerwania z normami doprowadziło do narodzin wielu ruchów kulturowych, całkowicie sprzecznych z tym, co zostało ustalone. Młodzi ludzie z miasta szukali miejsca, w którym mogliby wyrazić swoje przesłanie i idee, a Aleja Martwych Kurczaków była dla nich idealnym miejscem, ponieważ trudno je znaleźć.

Adres: Rosenthaler Str. 39

8. Alexanderplatz i Berlińska wieża telewizyjna

Alexanderplatz to chyba najbardziej znany i najczęściej odwiedzany plac Berlinie. Centralny plac stolicy ma wielką wartość historyczną i architektoniczną oraz jest ważnym węzłem komunikacyjnym miasta. Z całą pewnością zasługuje na włączenie go do najważniejszych atrakcji Berlina.

Alexanderplatz nosi imię rosyjskiego cesarza Aleksandra I. Faktem jest, że przez wiele stuleci z rzędu losy Niemiec i Rosji były ze sobą ściśle powiązane. W 1805 r. do Berlina przybył car Rusi. Uroczyste spotkanie obu przywódców kończy się dekretem Fryderyka Wilhelma III o zmianie nazwy dawnego Torplatz na Alexanderplatz.

Na Alexanderplatz znajduje się Wieża telewizyjna, będąca jedną z najpopularniejszych atrakcji w Berlinie. Co roku odwiedza go ponad milion osób.

Wieża o wysokości 368 metrów została oddana do użytku w 1969 roku. Została wzniesiona dla pokazania wyższości komunizmu nad kapitalizmem i przez lata była dumą NRD.

Wieża jest obecnie najwyższym budynkiem w Niemczech. Wyposażona w najnowocześniejsze windy i obrotowe konstrukcje, przyciąga tysiące zwiedzających, z których większość od razu udaje się na taras widokowy – obrotową platformę wewnątrz kuli, na wysokości 203 metrów. Na wysokości 207 metrów znajduje się restauracja z panoramicznym widokiem.

Dziś na słynnym Alexanderplatz łączą się pomniki odległej przeszłości i świadectwa teraźniejszości. Oprócz Wieży Telewizyjnej, znajduje się tu również starożytna fontanna Neptuna, Kościół pw. Najświętszej Marii Panny, oraz współczesna konstrukcja zwieńczona modelem układu słonecznego. To Urania-Weltzeituhr, czyli zegar, który pokazuje aktualny czas z 24 stref czasowych całego świata.

9. Tiergarten i Kolumna Zwycięstwa

Wymieniając zabytki Berlina, nie można zapomnieć o Tiergarten – ogromnym parku w centrum miasta. Tiergarten jest dla berlińczyków tym, czym Hyde Park dla londyńczyków, a Central Park dla nowojorczyków.

W Tiergarten jest miejsce na wszystko i dla wszystkich. 210 hektarów kanałów, szlaki do uprawiania sportu lub gubienia się w naturze, łąki do opalania i kawiarnie… Tutaj mieszkańcy i turyści spacerują zacienionymi alejkami, kontemplują eleganckie ogrody kwiatowe, obserwują kajakarzy trenujących wzdłuż kanału i karmią kaczki w jeziorze. Każdy znajdzie coś dla siebie.

Tutaj także znajduje się rezydencja Prezydenta Niemiec – Pałac Bellevue oraz Kolumna Zwycięstwa (Siegessäule).

Kolumna Zwycięstwa, symbol Berlina, stoi na „Wielkiej Gwieździe” w samym sercu Tiergarten. Licząca 67 metrów wysokości kolumna została zbudowana w latach 1864-1873. Okazją było zwycięstwo Prus nad Danią w 1864 r. W okresie budowy Prusy podbiły Austrię w 1866 r. i Francję w 1871 r. Brązowe płaskorzeźby na podstawie, trzy dolne segmenty kolumny i pozłacana postać Wiktorii przypominają o tych trzech zwycięstwach. Pierwotnie kolumna stała przed poprzednim budynkiem Reichstagu. Na rozkaz Hitlera w latach 1938/39 przeniesiono ją na obecne miejsce i podwyższono.

Kolumna Zwycięstwa stoi na podstawie z polerowanego czerwonego granitu, która jest podzielona na prostopadłościan i okrągłą salę kolumnową. Płaskorzeźby z brązu przedstawiają sceny z trzech wojen, czwarta przedstawia wkroczenie zwycięskich wojsk do Berlina w 1871 r.

Na szczycie kolumny znajduje się skrzydlaty posąg Wiktorii, rzymskiej bogini zwycięstwa. Ma ponad 8 metrów wysokości i waży 35 ton. Nosi hełm ze skrzydłami orła, w dłoniach trzyma wieniec laurowy i sztandar. Mówi się, że jej rysy twarzy są wzorowane na rysach angielskiej księżnej koronnej, a później niemieckiej cesarzowej Wiktorii. Figura wykonana jest z brązu i została w całości złocona.

Kolumna Zwycięstwa stoi na dużym, ruchliwym skrzyżowaniu z pięcioma drogami dojazdowymi, zwanym też „Wielką Gwiazdą”. Do pomnika pod jezdniami prowadzi kilka tuneli dla pieszych. Można się do nich dostać przez portiernie wybudowane w 1941 roku w stylu neoklasycystycznym. Spiralne schody z 285 stopniami prowadzą na platformę widokową, z której na wysokości 50 metrów roztacza się wyjątkowy widok na Tiergarten i cały Berlin.

Kolumna Zwycięstwa jest popularnym miejscem spotkań i spotkań. Parada Milości (Love Parade) odbywała się tu kilka razy. Występowały tu wielkie gwiazdy i znani politycy, tacy jak Barack Obama.

10. Plac Poczdamski i Centrum przy Placu Poczdamskim (dawniej Sony Center)

Plac Poczdamski to biznesowe centrum miasta, w którym życie toczy się nieustannie. Spacerując po placu można poczuć, jak żyje i oddycha współczesny Berlin.

Plac Poczdamski wyróżnia się wyjątkową architekturą. Najważniejszym projektem jest Centrum przy Potsdamer Platz (dawniej Sony Center), czyli zespół siedmiu pojedynczych budynków, w których dominuje stal i szkło. Znajdują się tu biura, apartamenty, kina i restauracje, oraz europejska siedziba Sony. Centrum trójkątnego obszaru stanowi owalne „Forum”, które uważa się za część publicznej przestrzeni miejskiej i dlatego nie jest oddzielone od okolicznych ulic. Konstrukcja dachu to spektakularne osiągnięcie inżynierii: rozłożony płócienny dach jest przymocowany za pomocą cięgien do stalowego pierścienia, który spoczywa na otaczających budynkach.

Dynamika przestrzenna i różnorodność kontrastuje z minimalistycznym i technologicznym podejściem. Istotą projektu jest światło, zarówno naturalne, jak i sztuczne. Fasady i dach działają jak tkanina, która moderuje naturalne i sztuczne światło, stając się ekranem, dzięki swoim właściwościom przezroczystości, przepuszczalności światła, odbicia i załamania. Aby najlepiej dostrzec piękno tego miejsca warto przyjść tu po zmroku, gdy sklepienie mieni się kolorami.

Najbardziej rzucającym się w oczy elementem jest szklany wieżowiec, mierzący 103 metry, najwyższy budynek na placu. Zaokrągla centrum w kierunku Potsdamer Platz, z półokrągłą południową fasadą wysuwającą się przed wschodnią wąską stronę. Na uwagę zasługuje również widok na Bellevuestrasse. Zawieszone na stalowym moście nowoczesne skrzydło mieszkalne łączy odrestaurowaną neobarokową fasadę dawnego szlacheckiego hotelu Esplanade.

Adres: Plac Poczdamski

Niedźwiedź – symbol Berlina

Na koniec ciekawostka… Berlin bezapelacyjnie kojarzy się z niedźwiedziami. Nie ma w tym nic dziwnego, ponieważ niedźwiedź występuje z herbie Berlina od prawie ośmiuset lat. W 1280 roku niedźwiedź po raz pierwszy pojawił się na oficjalnej pieczęci miejskiej. Pieczęć przedstawiała dwa biegnące wyprostowane niedźwiedzie, niosące tarczę z wizerunkiem askańskiego orła, czyli herbu hrabiów Brandenburgii.

Od tego czasu niedźwiedź na stałe zagościł w życiu berlińczyków. Jest ozdobą logo tradycyjnej berlińskiej marki piwa – Berliner Pilsner, a statuetka Złotego Niedźwiedzia jest nagrodą Festiwalu Filmowego Berlinale.

Spacerując po ulicach Berlina, co chwilę natrafiamy na kolorowe rzeźby niedźwiadków, które zdobią całe miasto. Turyści robią sobie z nimi zdjęcia, w sklepach z pamiątkami można kupić miniaturowe reprodukcje.

Stojące na cokołach metrowe niedźwiedzie promują tolerancję i pokój. Zainspirowani ideą wyniesienia sztuki na ulice metropolii oraz szerzenia przesłania różnorodności i jedności (każdy z pierwszych Buddy Bears reprezentował państwo członkowskie ONZ), inicjatorzy Klaus i Eva Herlitz postanowili opracować kampanię sztuki ulicznej dla Berlina. 28 marca 2001 Buddy Bear po raz pierwszy pojawił się publicznie w pięknym Domu Ludwiga Erharda w IHK Berlin. W kolejnych tygodniach zaprojektowano i wystawiono ponad 100 niedźwiedzi w różnych miejscach w mieście. Odpowiedź była przytłaczająca. Niedźwiedzie można było zobaczyć w całym mieście. Projekt trwa, coraz więcej nowych Buddy Bears projektowanych jest w nawiązaniu do aktualnych tematów życia społecznego. Wiele z nich jest sprzedawanych lub wystawianych na aukcjach charytatywnych. Dziś szacuje się, że w całym mieście jest około 350 kolorowych niedźwiadków, które wtopiły się już w miejski krajobraz Berlina.

Mamy nadzieję, że udało nam się dostarczyć wielu przydatnych informacji na temat Berlina i jego atrakcji. A może masz też wskazówkę lub dwie? Podziel się w komentarzu!

Spodobał Ci się artykuł – polub, udostępnij, zostaw komentarz. Będzie mi bardzo miło!

Artykuł Berlin na weekend | 10 miejsc, które warto zobaczyć pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Drezno to idealne miasto na weekendowy wypad. Romantyczne, kolorowe, zielone, historyczne i jednocześnie nowoczesne. Nie za małe, ale też niezbyt duże i niesamowicie różnorodne. Majestatyczna barokowa architektura i budynki z czasów NRD, ogromne wypielęgnowane parki i street art – to wszystko jest w Dreźnie.

Drezno w pełni zasłużenie nazywane jest perłą baroku i Florencją Północy. Architektura, przyroda i dziedzictwo kulturowe są znane i cenione na całym świecie. To jedno z piękniejszych niemieckich miast. Nie zmieniły tego kręte losy historii i zniszczenia wojenne, choć z pewnością zabytki w tym mieście byłyby jeszcze liczniejsze, gdyby nie II wojna światowa. Miasto zostało praktycznie zniszczone podczas bombardowania w 1945 roku i zostało dosłownie odbudowane z popiołów. Teraz przybywając do Drezna możemy cieszyć się owocem pracy setek architektów, budowniczych i historyków sztuki, którzy krok po kroku przywracali miastu dawną świetność. Opera Sempera , Frauenkirche i Szwajcaria Saksońska co roku przyciągają do Drezna i okolic ponad sześć milionów turystów.

Położenie

Drezno położone jest w południowo-wschodniej części Saksonii, graniczącej zarówno z terytorium niemieckim (Bawaria, Turyngia, Saksonia-Anhalt, Brandenburgia), jak i z terytorium polskim i czeskim.

Stolica Saksonii rozciąga się i liczy ponad pół miliona mieszkańców. Drezno jest zintegrowane z międzynarodową siecią transportową i można do niego dojechać ze wszystkich kierunków pociągiem, samochodem lub samolotem.

Miasto rozciąga się po obu brzegach Łaby na obszarze 328 km2 i jest osadzone u podnóża Rudaw Wschodnich, Łużyckiej Płyty Granitowej oraz Gór Piaskowcowych stanowiących o uroku okolic stolicy Saksonii. Pod względem powierzchni Drezno zajmuje 4 miejsce wśród miast niemieckich po Berlinie, Hamburgu i Kolonii.

Drezno z 62% lasów i terów zielonych, jest jednym z najbardziej zielonych miast w Europie. Łaba wije się przez miasto na długości 30 kilometrów. Na terenie miasta znajdują się 3 rezerwaty przyrody i 11 Obszarów Chronionego Krajobrazu oraz 112 pomników przyrody. Położony 383 m n.p.m. Triebenberg jest najwyższym punktem Drezna.

Krótka historia Drezna

Szacuje się, że Drezno zostało założone w 1173 roku, chociaż znaleziono ślady osadnictwa prehistorycznego sprzed ponad 7 000 lat. Jeden z pierwszych etapów świetności Drezna przypada na połowę XVI wieku, kiedy ród Wettinów uzyskał godność elektoratu, a Saksonia stała się jednym z najważniejszych protestanckich państw Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Po wojnie trzydziestoletniej, około 1694 roku, wraz z panowaniem Fryderyka Augusta, znanego jako August II Mocny, Drezno osiągnęło szczyt swojego rozkwitu. Większość znakomitych budowli barokowych, które dziś rozsławiają miasto, pochodzi z tego okresu.

Najbardziej znaczące wydarzenia w późniejszych stuleciach były naznaczone tragedią. Oblężenia Prus, konfrontacje z Francją i pożary mniej lub bardziej przyczyniały się zniszczeń w mieście, ale najcięższe w skutkach było niewątpliwie fatalne bombardowanie Drezna. Atak przeprowadzony przez wojska alianckie między 13 a 15 lutego 1945 roku obrócił w gruz historyczne centrum miasta i pochłonął około 25 000 ofiar. Niektóre kultowe budynki zostały odbudowane, ale inne zostały utracone na zawsze.

Gdzie spać w Dreźnie?

Drezno jest idealnym miastem na weekend. Przy wyborze miejsca do spania najważniejsza jest jego lokalizacja. Zwykle staramy się wybierać noclegi blisko centrum miasta, bo to oszczędza dużo czasu i sprawia, że w więcej miejsc udaje się dotrzeć na piechotę. Większość atrakcji Drezna znajduje się właśnie w jego centrum.

Podczas weekendu, który spędziliśmy w Dreźnie nocowaliśmy w słynącym z podejścia pro-rodzinnego hostelu A&O Dresden Hauptbahnhof, niedaleko głównego dworca kolejowego. Lokalizacja hostelu jest znakomita – do Starówki zaledwie 15 minut spacerkiem. W zasadzie wszędzie blisko, a mimo centralnego położenia okolica jest spokojna i cicha.

Hostel to świetny pomysł na tani nocleg, szczególnie jeśli przyjeżdżamy tylko na kilka dni. Wiele osób unika hosteli na rzecz hoteli, ponieważ nie do końca rozumieją, czym jest hostel. Hostel, najczęściej kojarzy się z zaniedbaną noclegownią. Ten stereotyp powinno się jak najszybciej wymazać z pamięci. Standard nowoczesnych hosteli, wygląd i funkcjonalne wyposażenie coraz częściej przypomina obiekty hotelowe.

Nasz ładny, czysty, duży i fajnie urządzony pokój rodzinny z łazienką okazał się idealnym miejscem na nocleg. Dzieciom oczywiście najbardziej podobały się kolorowe łóżka piętrowe. Hostel posiada własny parking, więc o auto nie musieliśmy się martwić. Dzień rozpoczynaliśmy od śniadania w formie bufetu. Wybór produktów był naprawdę ogromny. Każdy znalazł coś dla siebie. Wszystko bardzo dobre, urozmaicone, a do tego przepyszna kawa.

Parkingi w Dreźnie

Najlepszym sposobem na dotarcie do Drezna jest własne auto. Byliśmy zaskoczeni jak łatwo porusza się po mieście. Od zjazdu z autostrady do centrum miasta dojechaliśmy w ok 15 minut i to w piątkowe popołudnie!

Poszukiwanie wolnego miejsca parkingowego w centrum miasta zwykle kosztuje nas dużo nerwów. Okazuje się, że w Dreźnie może to być naprawdę relaksujące. W bezpośrednim sąsiedztwie głównych atrakcji turystycznych znajduje się mnóstwo miejsc parkingowych. Praktycznie co kilkanaście metrów można natknąć się na elektroniczny znak kierujący na najbliższy parking. W większości są to olbrzymie parkingi podziemne zlokalizowane bezpośrednio pod najważniejszymi zabytkami Drezna.

Bardzo wygodnym rozwiązaniem jest spis wszystkich miejsc parkingowych, którym można znaleźć na stronie:

https://www.dresden.de/de/stadtraum/verkehr/auto/parkinformationssystem.php

Strona działa online, dzięki czemu z łatwością możemy sprawdzić na którym parkingu znajdziemy wolne miejsca i ile zapłacimy za parking.

Większość parkingów w centrum ma maksymalną dzienną stawkę, więc nie ma znaczenia, czy parkujemy na 4, czy 20 godzin, nadal płacimy tyle samo.

Przykładowe ceny na parkingach w centrum miasta:

Parking podziemny Frauenkirche / Neumarkt

• pierwsza rozpoczęta godzina 2,30 euro
• każda dodatkowa godzina lub jej część 2,50 euro
• maksymalna stawka dzienna 25,00 euro

Parking Centrum – Galerie

• pierwsza godzina 1,50 euro
• każda kolejna godzina 1,50 euro
• opłata dzienna 7,50 euro

Parking podziemny City Center przy głównym dworcu kolejowym – Dresden Hauptbahnhof

• 1,50 euro za godzinę lub jej część
• maksymalna stawka dzienna od poniedziałku do soboty 10,00 euro
• maksymalna stawka dzienna w niedziele i święta 6,00 euro

Udało nam się też znaleźć miejsca parkingowe na parkingu naziemnym bezpośrednio przy Zamku Rezydencyjnym i pod Mostem Carolabrücke za 6,00 euro za dzień!

Warto wciąć pod uwagę zaparkowanie auta po przeciwnej stronie Łaby, dzięki czemu można zaoszczędzić kilka euro, a dodatkowo cieszyć się krótkim spacerem przez most z widokiem na Stare Miasto.

WESPRZYJ NASZ BLOG PODRÓŻNICZY

Od lat dzielimy się z Wami podróżniczymi przygodami, praktycznymi poradami i inspiracjami. Jeśli podobają Ci się nasze treści, możesz postawić nam wirtualną kawę – to najlepszy sposób, aby pokazać, że doceniasz naszą pracę!

Drezno na weekend – Zwiedzanie największych atrakcji turystycznych Drezna

Na szczęście dla turystów najważniejsze zabytki Drezna są skoncentrowane w dwóch obszarach miasta oddzielonych Łabą: Altstadt (Stare Miasto) i Neustadt (Nowe Miasto). Większość zabytkowych budynków i interesujących miejsc znajduje się w Altstadt, więc jeśli chcesz odwiedzić Drezno w jeden dzień, najlepiej jest zacząć od tej części miasta i przekroczyć rzekę, jeśli masz dość czasu. Warto przynajmniej przejść przez most, aby zrobić najlepsze zdjęcia panoramy miasta. Centralnym rynkiem Drezna jest Altmarkt, otoczony pięknymi zabytkowymi budynkami. Drezdeński Altmarkt najpiękniejszy staje się w grudniu, kiedy słynny Drezdeński Striezelmarkt, czyli jarmark bożonarodzeniowy zwiastuje okres Bożego Narodzenia.

Stare miasto można zwiedzać pieszo. Warto zanurzyć się w ekscytującej historii miasta i cieszyć się barokową atmosferą „Florencji Północy”, spacerując alejkami między kościołami i pałacami.

10 miejsc, które warto zobaczyć w Dreźnie

Kościół Marii Panny (Frauenkirche)

Najbardziej znanym zabytkiem Drezna jest Frauenkirche, czyli Kościół Marii Panny. Świątynia majestatycznie wznosi się pośrodku drezdeńskiego Neumarkt i nie można jej przeoczyć. Ikoniczna kamienna kopuła kościoła, sięgająca 91 metrów, jest jednym z symboli Drezna. Żadna drezdeńska pocztówka nie jest kompletna bez zdjęcia tego kościoła luterańskiego. Barokowy kościół zbudowany na polecenie elektora Saksonii Augusta Mocnego w latach 1726-1743 stał się bolesną ofiarą nalotu samolotów alianckich 13 lutego 1945 roku, który bezlitośnie zniszczył większość Drezna. Jednak kosztem olbrzymiego wysiłku i nakładów finansowych kościół odbudowano od podstaw do pierwotnej formy, nawet częściowo przy użyciu oryginalnych kamiennych bloków. Kamienie użyte do rekonstrukcji ze ścian pierwotnej świątyni wyróżniają się ciemnymi plamami na jaśniejszym tle. Odbudowę zakończono w 2005 roku, a budowla sakralna ponownie zajęła swoje miejsce jako symbol Drezna i jeden z najpiękniejszych kościołów w Niemczech.

Kościół Marii Panny jedną z największych budowli z piaskowca na świecie, a jego kopuła jest największą w Europie Środkowej.

Na wysokości 67 metrów znajduje się taras widokowy z panoramicznym widokiem na Drezno i okolice.

„Orszak książęcy” (Fürstenzug)

„Fürstenzug” czyli „Orszak książęcy” jest jednym z symboli Drezna. Trudno się temu dziwić, ponieważ ten imponujący obraz ścienny, wykonany przez Wilhelma Walther w latach 1872-1876, liczy sobie 101 metrów długości. Składa się on z około 24 000 płytek ze słynnej miśnieńskiej porcelany i jest największym muralem wykonanym z tego cennego materiału na świecie. Obraz zdobi zewnętrzną ścianę gmachu „Langer Gang” ograniczającego od północy dziedziniec dawnego średniowiecznego kompleksu królewskiej rezydencji w Dreźnie. Obraz przedstawia książęcą procesję dynastii Wettynów, która rządziła Saksonią od XII do początku XX wieku. Nazwa Fürstenzug pochodzi od przedstawionych na nim osób. Oprócz władców saksońskich znajdują się na nim wizerunki szlachty, dowódców wojskowych, naukowców, artystów i innych ważnych postaci związanych z książęcą rodziną. Już w okresie renesansu, w drugiej połowie XVI wieku, znajdował się tu mural, który przedstawiał przybyłym do miasta gościom procesję ludów świata. Obecna wersja powstała w 1907 roku.

Orszak książęcy jest przedstawiony jak gobelin. Wygląda jakby utrzymywany był na miejscu za pomocą okrągłych guzików u góry, a frędzle zwisają u dołu.

Katedry Świętej Trójcy (Hofkirche)

Przechodząc ulicą Augustusstraße wzdłuż ściany z malowidłem „Orszak książęcy” docieramy do Hofkirche, czyli Katedry Świętej Trójcy. Podczas bombardowania Drezna ta barokowa katedra również została zniszczona, a jej odbudowa trwała do połowy lat 60-tych. Wyróżnia się ona imponującymi rozmiarami, zdobieniami na zewnętrznych balustradach oraz panteonem dawnych królów i elektorów Saksonii.

Katedra Świętej Trójcy ma 83 metry wysokości, a jej fasadę zdobi 78 posągów postaci z Biblii. Z zewnątrz dość ponury budynek, wewnątrz bardzo jasny i przestronny. To największa świątynia w regionie i grobowiec dynastii Wettynów, władców Saksonii, w którym pochowanych jest 49 osób. Również w kościele, w miedzianej kapsule, przechowywane jest serce Augusta Mocnego, pochowanego w Krakowie.

Przed katedrą znajduje się pomnik Króla Augusta i budynek Pałacu Sprawiedliwości.

Katedra znajduje się na Theaterplatz wraz z dwoma innymi miejscami, które trzeba zobaczyć. Z jednej strony fascynująca Semper Opera House, po drugiej stronie placu – barokowy pałac Zwinger

Opera Sempera (Semperoper)

Na szczególną uwagę zasługuje Opera Sempera – jedna z najstarszych i najsłynniejszych oper w Niemczech. Uchodzi za jedną z najlepszych w Europie pod względem wyposażenia technicznego i akustyki.

Pierwszy oryginalny budynek z 1841 roku zaprojektowany przez Gottfrieda Sempera spłonął, a drugi, jak można było sobie spodziewać, został zburzony podczas II Wojny Światowej. Trzeci budynek, zbudowany według tego samego projektu co jego poprzednik, został ponownie otwarty w 1985 roku.

Wskazówka: po lub przed wizytą na Theaterplatz warto przejść się przez Most Augusta – stąd można zobaczyć zapierającą dech w piersiach panoramę drezdeńskiej starówki.

Pałac Zwinger

Zespół pałacowy Zwinger to perła saksońskiego baroku, siedziba władców i kulturalne centrum stolicy Saksonii. Zespół architektoniczny zbudowany w latach 1710-1728 na polecenie elektora Saksonii Augusta Mocnego.

Wraz z jego rozległym wewnętrznym dziedzińcem i przyległym ogrodem to miejsce idealne na długi spacer. W przeszłości budynek pełnił głównie funkcje reprezentacyjne i stanowił część murów miejskich. Cały kompleks jest wspaniałym dziełem sztuki. Na dziedzińcu pomiędzy budynkami i podwyższonymi tarasami widokowymi w stylu barokowym znajdują się cztery fontanny. Wszystko jest stylowo czyste, mocne i majestatyczne, ale z wyczuciem szczegółów.

W samym Zwingerze obecnie znajdują się muzea i zbiory sztuki. Dwa skrzydła kryją słynną kolekcję porcelany. Budynek naprzeciwko służy jako muzeum matematyczno-fizycznych eksponatów. Punktem kulminacyjnym jest Galeria Obrazów Starych Mistrzów z pracami m.in. Raphaela, Tycjana, Rembrandta, Dürera, Van Eycka, El Greco czy Velázqueza.

Zamek Rezydencyjny (Residenzschloss)

Tuż obok Pałacu Zwinger znajduje się jeden z najważniejszych zamków i jedna z najstarszych budowli Drezna – renesansowy Zamek Rezydencyjny. W XVI wieku renesansowy budynek był rezydencją elektorów z rodu Wettinów. Obecny zamek ma 800-letnią tradycję. Już w wieku XII znajdował się tutaj niewielki zamek. W 1382 roku powiększono rezydencję. W XV wieku zamek miał już cztery skrzydła. Do roku 1918 służył księciom elektorom i królom Saksonii jako siedziba rządu. Charakterystyczną cechą budynku jest mieszanka różnych stylów architektonicznych, od baroku po neorenesans.

W wyniku bombardowań w czasie II wojny światowej z zamku pozostały tylko mury. Odbudowa rozpoczęła się w latach 60-tych i zakończyła się dopiero w 2013 r. Obecnie mieści się w nim kompleks muzealny, w skład którego wchodzi Sala Historyczna, kolekcja biżuterii Green Vault, Gabinet Numizmatyczny, zbiór grafik, rysunków i fotografii, a także Zbrojownia ze słynną Salą Turecką. Ponadto istnieje biblioteka sztuki z około 260 tysiącami tomów literatury dotyczącej historii sztuki.

Tarasy Brühla (Brühlsche Terrasse)

Pełen wrażeń dzień warto zakończyć na tarasach Brühla w centrum starego miasta, nad brzegiem Łaby. Prowadzą na nie ogromne schody. Tarasy Brühla mają 500 metrów długości i biegną od mostu Augustusbrücke do mostu Mostu Carolabrücke.

Promenada z pięknym widokiem na nabrzeże, tutaj nieco zakręca, dzięki czemu można zobaczyć wszystkie ważne budynki Starego Miasta i panoramę Nowego Miasta po drugiej stronie rzeki. Dzięki temu widokowi taras zasłużył na przydomek „Balkon Europy”.

To rewelacyjne miejsce na spacery i robienie dobrych zdjęć. Tuż przy nim znajduje się budynek Akademii Sztuk Pięknych, który jest częścią charakterystycznego obrazu panoramy miasta na zdjęciach wykonanych z drugiej strony rzeki.

Nie można wyobrazić sobie lepszego miejsca na podziwiane zachodu słońca nad brzegiem Łaby niż Tarasy Brühla.

Dzielnica Neustadt

Kiedy po zmroku w zaułkach starego miasta robi się ciszej, a muzea zamykają swoje bramy, życie zaczyna się po drugiej stronie Łaby. Drezno Neustadt to popularna dzielnica mieszkaniowa dla studentów i młodych rodzin, oraz miejsce, w którym tętni życie nocne.

Neustadt to nie tylko jedzenie, picie i muzyka, spacerując po ulicach, można odkryć wiele interesujących budynków, z których część jest ozdobiona wspaniałymi graffiti. 20 lat temu artyści postanowili ożywić obskurne dziedzińce Neustadt między ulicami Görlitzer Strasse i Alaunstrasse. Tak powstało pięć odmiennie zaprojektowanych dziedzińców – Dziedziniec Żywiołów, Dziedziniec Wróżek, Dziedziniec Światła, Dziedziniec Metamorfozy i Dziedziniec Zwierząt.

Fasady domów ozdobione są różnokolorowymi motywami i malowidłami, z których najbardziej wyrazistym jest surrealistyczny grający dom – Hof der Elemente, znany również jako Dziedziniec Żywiołów. Już sama fasada mieniąca się w odcieniach błękitu i turkusu, przyciąga oczy turystów. Zarówno elewacje w kolorze żółtym, jak i niebieskim oraz rury deszczowe w szczególny sposób przedstawiają żywioły, tworząc wyjątkową atmosferę, zwłaszcza podczas deszczu. Szerokie rynny i leje o różnych kształtach, przypominające instrumenty dęte, pokrywają całą fasadę budynku. Kiedy pada deszcz i ta woda wpada w rynny, słychać dziwną blaszaną „muzykę”. Dopełnieniem wszystkiego są sklepy z pamiątkami i kawiarnia.

Drezdeńska kolej podwieszana (Schwebebahn Dresden) i Blaues Wunder

Jadąc kilka kilometrów w górę rzeki Łaby w kierunku południowo-wschodnim, prędzej czy później natrafisz na most Blaues Wunder – potoczna nazwa Mostu Loschwitzkiego w drezdeńskiej dzielnicy Loschwitz. Konstrukcja stalowo-dźwigarowa, zbudowana w latach 1891–1893 w celu połączenia dzielnic Loschwitz i Blasewitz, była uznawana za cud techniki. Most swoją nazwę „Blaues Wunder” (Błękitny cud) zawdzięcza jasnoniebieskiej farbie.

Ze względu na wspaniały widok na dolinę Łaby, stoki w Loschwitz zawsze były jednym z ulubionych obszarów mieszkalnych Drezna.

Zaraz za mostem po stronie Loschwitz znajduje się drezdeńska kolej podwieszana, która prowadzi na tzw. Balkon drezdeński, z którego rozciąga się wyjątkowy widok na miasto i dolinę Łaby.

Kolej linowa Schwebebahn, czyli „pływający pociąg”, została zaprojektowana przez Eugena Langena i oddana do użytku w 1901 roku, co czyni ją najstarszą koleją podwieszaną na świecie. W drodze z Loschwitz do Oberloschwitz kolejka biegnie po prawie 900-metrowym torze, podtrzymywanym przez 33 wsporniki i pokonuje różnicę wysokości 84 metrów. W cztery i pół minuty zabiera pasażerów do punktu widokowego „Schoene Aussicht”. Na górnej stacji można zwiedzić maszynownię i wystawę dotyczącą historii transportu.

Zamek Albrechtsberg (Schloss Albrechtsberg)

Oprócz pięknej starówki Drezno oferuje wiele atrakcji położonych z dala od znanych szlaków turystycznych. W tym położony na prawym brzegu Łaby, piękny i reprezentacyjny Zamek Albrechtsberg, zbudowany w XIX wieku.

Zamek Albrechtsberg ma ciekawą historię. W połowie XIX wieku było to miejsce zwane Winnicą Findlatera, na terenie którego znajdowała się posiadłość i ogrody. 7 hrabia Findlater, James Ogilvy, który był właścicielem winnic, zbudował dwór jako swoją rezydencję z widokiem na rzekę Łabę. Zmarł, zanim dom został ukończony. Johann Gabriel Krebs kupił dom i przekształcił go w restaurację, która miała wielu znanych klientów, takich jak kompozytor Richard Wagner i architekt Gottfried Semper.

Książę Pruski Albert, młodszy brat króla pruskiego Fryderyka Wilhelma IV, wybrał dwór na swoją rezydencję, gdy został zmuszony do opuszczenia Prus za poślubienie pani niższego stopnia. Nowy właściciel, odrestaurował budynek w stylu późnoklasycystycznym. Prace zakończono w 1854 roku. Do wystroju wnętrz wykorzystano marmur, drewno i biały piaskowiec. Zmianie uległ również ogród otaczający budynek. Ułożono zakrzywione aleje, wzniesiono mosty, stworzono stawy i wodospad. Spadkobiercy księcia byli właścicielami zamku przez długi czas, ale w 1925 roku przeszedł na własność miasta Drezna, a w 1977 roku został uznany za pomnik historii i czyniono starania, aby przywrócić mu dawną świetność. Wokół trzykondygnacyjnego zamku z szarego kamienia z narożnymi wieżami rozciąga się park. Przez cały okres swojego istnienia pomieszczenia zamku Albrechtsberg służyły różnym celom. Obecnie znajduje się tu prywatna szkoła hotelarska i gastronomiczna oraz sale konferencyjne i kongresowe. W zamku odbywają się wystawy, konferencje, w salach odbywają się przyjęcia weselne.

Przy okazji wizyty w Saksonii warto też odwiedzić położoną zaledwie 35 km od Drezna w Parku Narodowym Szwajcarii Saksońskiej Twierdzę Königstein – jeden z najpiękniejszych fortów skalnych w Europie oraz Bastei – wspaniałą formację skalną skąd otwiera się jeden z najlepszych widoków na Saską Szwajcarię.

Na koniec zapraszam do obejrzenia galerii zdjęć z Drezna.

Mam nadzieję, że udało mi się dostarczyć wielu przydatnych informacji na temat Drezna i jego atrakcji. A może masz też wskazówkę lub dwie? Podziel się w komentarzu!

Spodobał Ci się artykuł – polub, udostępnij, zostaw komentarz. Będzie mi bardzo miło!

Artykuł Drezno na weekend | 10 miejsc, które warto zobaczyć w Dreźnie pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Saksońska Twierdza Königstein jest jednym z najpiękniejszych fortów skalnych w Europie. Co roku odwiedzają ją setki tysięcy gości z całego świata. Ta niegdyś niezdobyta forteca położona w samym sercu Gór Połabskich, majestatycznie wznosi się na skalistym płaskowyżu na wysokości 247 metrów nad Łabą. Dzięki urokliwej przyrodzie i licznym zabytkom jest jednym z najpopularniejszych miejsc turystycznych w Saksonii i idealnym celem rodzinnych wycieczek.

Zazwyczaj zamki nie pozwalają na swobodne zwiedzanie ich z dziećmi. W Königstein jest inaczej. Windy, podjazdy, ogrzewane pomieszczenia z przebierakami, gry dla starszych dzieci i wiele innych udogodnień czynią Twierdzę Königstein miejscem przyjaznym dzieciom. Spacer szlakiem widokowym o długości 1,70 km z wieloma punktami widokowymi, wzdłuż murów warownych twierdzy zapewnia spektakularne widoki widoki na Park Narodowy Czesko-Saksońskiej Szwajcarii, odnogi wschodnich Rudaw i Drezno, zachwycając zarówno dzieci jaki i dorosłych. Śmiało można wybrać się na cały dzień i dzieci nie będą się nudzić. Ogrom i majestat budowli zadziwi nawet najbardziej wybrednych małych podróżników.

Krótka historia twierdzy Königstein

Najstarsza pisemna wzmianka o zamku pochodzi z 1233 r. W dokumencie sporządzonym przez czeskiego władcę Wacława I został wspomniany pewien „Burgrabia Gebhard ze Steinu”. Średniowieczny zamek Königstein należał do Królestwa Czeskiego aż do zawarcia traktatu w Chebie w roku 1459.

Od końca XVI wieku Königstein został przebudowany na najpotężniejszą fortecę Saksonii pod wodzą pierwszego chrześcijańskiego elektora saksońskiego i jego zwolenników. Ze względu na strategiczną pozycję żaden wróg nigdy nie zaatakował twierdzy. To uczyniło Königstein pewnym schronieniem dla saskich władców, którzy często uciekali za jego grube mury w czasach kryzysu.

Do 1922 r. twierdza była najsłynniejszym więzieniem państwowym w Saksonii. Zachowany spis więźniów z lat 1591-1922 zawiera prawie 1000 nazwisk, wśród nich wiele znanych osób, jak chociażby Johann Friedrich Bottger – wynalazca Europejskiej porcelany. Również obydwaj polscy książęta Jakub i Konstanty Sobiescy są na niej odnotowani. 

W czasie wojen prusko-francuskich i obu wojen światowych była używana jako obóz jeniecki. Podczas II wojny światowej na twierdzy utworzono obóz jeńców wojennych Oflag IV B. Początkowe osadzono tutaj polskich wojskowych którzy popadli w niemiecką niewolę. Pod koniec października 1939 roku na Königstein przebywało 26 generałów i 350 oficerów z ordynansami. Należą do nich również generał Franciszek Kleeberg – komendant ostatniej dywizji Wojska Polskiego.  Pod koniec II wojny światowej francuscy więźniowie objęli dowodzenie nad twierdzą. Po II wojnie światowej Armia Czerwona utworzyła tu szpital wojskowy.

Ponieważ Niemcy uważali twierdzę za niepokonaną, często używali jej jako kryjówki. W czasach wojny przechowywano tu skarb państwa, tajne archiwa i wiele dzieł sztuki z pałacu Zwinger. W latach 1949–1955 forteca była wykorzystywana jako instytucja reedukacji karanej młodzieży, której profil nie odpowiadał socjalistycznym ideom.

Twierdza nigdy nie została podbita. Dopiero w 1848 roku Sebastian Abratzky, czeladnik kominiarza, wspiął się na prostopadłe ściany z piaskowca. To było jedyne „zdobycie” twierdzy.

Twierdza Königstein dzisiaj

Od 1955 roku twierdza Königstein jest otwarta dla zwiedzających, jako muzeum wojskowe i historyczne. Cytadela jest bardzo dobrze zachowana i stanowi najważniejszą atrakcję turystyczną Saksonii z 700 000 odwiedzających rocznie. Mur otaczający fortecę, wzmocniony palisadami i wieżami zegarowymi, ma ok. 2 km długości i 42 m wysokości.
Twierdza jest mieszanką późnego gotyku, renesansu, baroku i XIX-wiecznej architektury. Znajduje się na niej ponad 50 imponujących budowli, oraz rozległe tereny zielone. Wśród wielu zabytków na szczególną uwagę zasługują najstarsze zachowane baraki w Niemczech (1589/90), pierwszy kościół garnizonowy w Saksonii (1676) i najgłębsza studnia w Saksonii o głębokości 152,5 m. Wszystko to znajduje się na znajdują się na obszarze prawie 13 boisk piłkarskich.

Zwiedzanie twierdzy Königstein z dziećmi

Twierdza Königstein jest miejscem wyjątkowo przyjaznym dzieciom i świetnym miejscem ze względów praktycznych.

W okolicę twierdzy można dojechać samochodem. Znajduje się tam duży, wielopoziomowy parking z którego można dojść to twierdzy spacerkiem w ok.15 min. Alternatywą dla pieszej wędrówki jest pociąg turystyczny “Festungsexpress” kursujący co kilkanaście minut pomiędzy parkingiem a twierdzą. Z dwuletnimi bliźniakami oczywiście zdecydowaliśmy się na dojazd pociągiem turystycznym. Była to bardzo dobra decyzja bo już sama przejażdżka pociągiem dostarczyła dzieciom sporo frajdy. Parking przy twierdzy jest przeznaczony dla wycieczek zorganizowanych (autokarów) i dla osób niepełnosprawnych.

Pod murami twierdzy znajduje się kasa. Przy wejściu można wypożyczyć audioprzewodnik, który jest dostępny w kilku językach (w tym polskim).

Pierwotnie dostęp do twierdzy odbywał się przez szesnastowieczny podnośnik lub bardzo stromą ścieżką po zachodniej stronie góry. Ścieżka przetrwała do dziś, a podnośnik zastąpiono nowoczesną panoramiczną windą.

Wejście na twierdzę jest naprawdę bardzo strome dlatego warto skorzystać z jednej z dwóch wind, a drogę prowadzącą przez bramę główną zostawić sobie na koniec wycieczki. Moim zdaniem to jedna z piękniejszych części twierdzy i koniecznie trzeba ją zobaczyć, ale o wiele łatwiej będzie pokonać tę trasę schodząc w dół.

Zdecydowanie warto przejść 1,7-kilometrowy szlak wzdłuż muru twierdzy. W ścianie twierdzy znajdują się liczne punkty widokowe ze wspaniałym widokiem na Park Narodowy Szwajcarii Saksońskiej. Rodziny z dziećmi mogą czuć się wyjątkowo komfortowo i swobodnie. Co kilka metrów znajdują się nisko położone kratki, przez które maluchy mogą swobodnie i bezpiecznie wyglądać.

Specjalnie dla dzieci przygotowana została zabawa “Wielka twierdza dla małych odkrywców”, w której dzieci otrzymują mapkę i muszą rozglądać się dokładnie po terenie twierdzy aby odnaleźć wszystkie motywy ze zdjęć i móc uzupełnić brakujące litery w nazwach odpowiednich budynków.

Toalety są przystosowane dla rodzin. Znajduje się przy nich ogrzewane pomieszczenie z przewijakami.

Na twierdzy Königstein znajduje się kilka punktów z gastronomią. Od piekarni fortecznej przez „Kasyno oficerskie” z restauracją panoramiczną, historyczną karczmę „U muszkietera” po restaurację „W kazamatach”. Sezonowo również czynny ogródek piwny i lodziarnia. 

Co warto zobaczyć na Twierdzy Königstein

Najgłębsza studnia Saksonii

Studnia na twierdzy ma 152,5 m głębokości w Saksonii. Ekspozycja zawiera dokumentację dotyczącą historii studni i metod pozyskiwania wody. Zobaczyć można ruchome modele sprzętu do pompowania wody, na przykład rower z pedałami, bieżnię lub silnik parowy.

Piwnice zamku Magdaleny

Zamek Magdaleny służył jako magazyn komisarski. Pośród kilku ekspozycji wyróżnia się Piwnica Beczkowa, a w latach 1725-1818 istniała olbrzymia beczka wina Augusta Wielkiego o niewiarygodnej pojemności ponad 238 000 litrów. Ze względu na zniszczenie usunięto ją w 1818 roku, a dziś przypomina o niej instalacja artystyczna ze szkła i stali. Na pierwszym piętrze zamku znajduje się stała wystawa miniatur Königstein i wiele inych ciekawych modeli związanych z budową fortów i wydarzeniami wojennymi. Drugie piętro zarezerwowane jest na specjalne wystawy.

Stary Arsenał

Stara zbrojownia znajduje się w budynku z pięknym sklepieniem. Wśród eksponatów z epoki znajdują się potężne armaty i kule armatnie, bogaty arsenał broni, wagonów i szklanych gablot ze sprzętem i rozmaitymi przedmiotami wojskowymi.

Zamek Jerzego

Twierdza Königstein służyła nie tylko za schronienie podczas wojen. Teren zamku Jerzego pełnił funkcję więzienia państwowego. Tu można poznać historię najbardziej przerażającego więzienia w Saksonii. Ekspozycja przedstawia losy niektórych jej mieszkańców, a także pozwala spojrzeć na ponure środowisko więziennej celi z XVIII wieku, której wiarygodności dodają manekiny z epoki.

Skarbiec

Skarbiec Königstein to niepozorny budynek, nie sprawiający wrażenia, że kiedyś był bezpiecznym schronieniem dla skarbu państwa.

Ogród w skarbcu

W pobliżu skarbca znajduje się ogród użytkowy, którego rośliny były wykorzystywane na potrzeby żołnierzy i ich rodzin. Można poznać produkty potrzebne do samowystarczalności mieszkańców twierdzy. 

Ogród Komandorski

Przeciwieństwem ogrodu użytkowego jest dekoracyjny Ogród Komandorski, który służył wyłącznie dowódcom fortu i ich rodzin.

Kościół garnizonowy

Pierwotnie romantyczna kaplica zamkowa została przekształcona w 1676 r. w pierwszy kościół garnizonowy Saksonii. Cechą charakterystyczną wnętrza jest ambona z pięknie zdobionym baldachimem. Kaplica przeszła gruntowną przebudowę, po czym została konsekrowana w 2000 roku.

Informacje praktyczne

Adres

Festung Königstein, 01824 Königstein (Sachsen) | GPS: 50.91950309928832, 14.056603173706094

Godziny otwarcia

Kwiecień – październik godz. 9-18 | listopad – marzec godz. 9-17 | 1 stycznia godz. 10-17 | 24 grudnia zamknięte | 31 grudnia godz. 9-15.30

Koniec wstępu dla zwiedzających: 1 godzina przed zamknięciem

Ceny wstępu łącznie z użytkowaniem windy i wstępem na wystawy

Dorośli:

• kwiecień – październik 2019 – 12 €
• listopad – grudzień 2019 – 10 €

Bilety ulgowe (Uczniowie, studenci, uczniowie szkół zawodowych i osoby niepełnosprawne)

• kwiecień – październik 2019 – 9 €
• listopad – grudzień 2019 – 7 €

Dzieci do 6 lat mają wstęp wolny.

Bilety rodzinne ( 2 osoby dorosłe i maksymalnie 4 dzieci do 16-tego roku życia)

• kwiecień – październik 2019 – 30 €
• listopad – grudzień 2019 – 25 €

Na zwiedzanie twierdzy należy zaplanować minimum dwie godziny czasu, ale polecam wybrać się na cały dzień. Jeśli nie zdążysz wszystkiego zobaczyć możesz zarejestrować się i odwieźć twierdzę bezpłatnie po raz drugi w przeciągu następnych 7 dni!

Dojazd samochodem

Twierdza oddalona jest o 35 km od Drezna i o 3 km od centrum miasteczka Königstein. 
Około 120 km od Zgorzelca: Autostrada A4 do Burkau, dalej drogą B 98 do Neustadt, dalej w kierunku Bad Schandau.

Autostrada A17 Drezno – Pirna (zjazd w kierunku Pirny) dalej drogą federalną B172 w kierunku Bad Schandau.

Jeśli macie więcej czasu to zachęcam do zobaczenia również słynnego mostu Bastei, do którego można łatwo dostać się tam samochodem

Artykuł Saksonia z dziećmi – Twierdza Königstein pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Jeden z pierwszych przewodników napisał „Jak wielkich wrażeń dostarcza to dla duszy! Długo się stoi i patrzy i myśli bez końca, ciężko potem się oderwać i iść dalej”.

Samochodem do Bastei najwygodniej dojechać od strony Pirny przez miejscowość Lohmen, skręcając w prawo za stacją benzynową w Basteistrasse. Pierwszy parking znajduje się przy głównej drodze. Można się stąd dostać pieszo lub dojechać busem do Bastei. Drugi duży parking znajduje się wyżej, ok. 1 km od kamiennego mostu, skąd można dojść spacerkiem lub dojechać bryczką do punktu widokowego prostą drogą przez las. We wrześniu bez problemu znaleźliśmy miejsce na parkingu. Podejrzewam, że w sezonie, szczególnie w weekend o miejsce na „górnym” parkingu może być trudniej.

 

 

W 1851 roku między olbrzymimi skałami wybudowano kamienny most dla zwiedzających, mający 76,5m długości, który połączył Basztę z zamkiem skalnym Neurathen. Most Bastei jest szczególnie oblegany przez turystów, dlatego najlepiej jest zwiedzać się ten rejon jesienią lub wiosną w środku tygodnia.

Wstęp na punkty widokowe i most jest darmowy. Tylko wizyta w ruinach średniowiecznego zamku Neurathen wymaga opłaty. Neurathen to największy średniowieczny zamek skalny Szwajcarii Saksońskiej z XII wieku. Prawdopodobnie pełnił on funkcję strażnicy przy Twierdzy Königstein o której pisałem w poprzednim poście. Choć przejścia, wykute pomieszczenia, cysterny to właściwie wszystko co pozostało do dziś, to zdecydowanie warto wydać kilka euro, bo stąd widoki są Szwajcarię Saksońską i skalny most są niesamowite!

 

 

 

Artykuł Szwajcaria Saksońska cz.2 – Bastei pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Szwajcaria Saksońska słynie z najbardziej spektakularnych europejskich krajobrazów z osobliwymi formacjami skalnymi i potężnymi górami stołowymi, okalającymi dolinę Łaby. Nie jest ona częścią Szwajcarii, ale leży na terytorium Niemiec, na południe od stolicy kraju związkowego Saksonii – Drezna. Jest to nazwa niemieckiej części Gór Elbe (druga część leży w Czechach i nazywa się Czeską Szwajcarią). Szwajcaria Saksońska jest zatem najbardziej południowo-wschodnią częścią Niemiec, tuż przy granicy z Czechami. Obszar Łabskich piaskowców ciągnie się po obu stronach Łaby aż do Pirny. To jeden z najliczniej odwiedzanych regionów w Niemczech.

Region ten swoją nazwę zawdzięcza dwóm szwajcarskim artystom mieszkającym w Dreźnie, którzy w XVIII wieku rozpoczęli nazywać go Szwajcarią Saksońską, ponieważ krajobraz przypominał im rodzinną Szwajcarię.

Co można zrobić w Saksońskiej Szwajcarii? Udać się na wycieczkę. W Szwajcarii Saksońskiej istnieje ponad 1200 km wyznaczonych szlaków turystycznych. Ale jeśli nie masz ochoty na piesze wędrówki, jest tu również wiele tras rowerowych oraz mnóstwo miejsc w których można się wspinać. Jeśli chcesz tylko zobaczyć słynny most Bastei można łatwo dostać się tam samochodem.

Saksonia to także kraina renesansowych pałaców, średniowiecznych klasztorów i zamków, wspaniałych barokowych budowli, rozległych parków i romantycznych ogrodów.

Atrakcje Szwajcarii Saksońskiej – Twierdza Königstein

Jedną z gór stołowych Szwajcarii Saksońskiej jest „skała królewska”, czyli Königstein. Na jej górze znajduje się imponująca twierdza górska o tej samej nazwie z porywającym widokiem, leżąca na obszarze prawie 13 boisk piłkarskich, górująca nad Doliną Łaby. Twierdza Königstein jest unikalnym zabytkiem na skalę europejską. To bardzo popularne miejscem wycieczek – rocznie odwiedza ją blisko 600.000 turystów!

W okolicę twierdzy można dojechać samochodem. Ok. 2 kilometry za miejscowością Königstein jadąc w kierunku Pirny należy skręcić lewo w kierunku twierdzy. Tu znajduje się duży, wielopoziomowy parking z którego można dojść to twierdzy spacerkiem w ok.15 min. Alternatywą dla pieszej wędrówki, szczególnie dla osób z dziećmi, jest pociąg turystyczny „Festungsexpress” kursujący co kilkanaście minut pomiędzy parkingiem a twierdzą. Parking przy twierdzy jest przeznaczony dla wycieczek zorganizowanych (autokarów) i dla osób niepełnosprawnych.

 

 

 

 

 

 

 

 

Twierdza jest mieszanką późnego gotyku, renesansu, baroku i 19-wiecznej architektury. Znajduje się na niej ponad 50 imponujących budowli, rozległe tereny zielone a także wystawy poświęcone historii twierdzy. Historia Twierdzy Königstein sięga co najmniej początku XIII wieku, ale do jej prawdziwego znaczenia doszło dopiero wtedy, gdy stała się częścią Marchii Miśnieńskiej. W 1459 roku rejon ten został prawnie wcielony do Saksonii. Pod kontrolą Saksów została rozbudowywana w masywną twierdzę, która nigdy nie została zdobyta. Twierdza przez wiele stuleci pełniła także funkcję więzienia. Zachowany spis więźniów z lat 1591-1922 zawiera prawie 1000 nazwisk, wśród nich wiele znanych osób, jak chociażby Johann Friedrich Böttger – wynalazca europejskiej porcelany. Również polscy książęta Jakub i Konstanty Sobiescy są na niej odnotowani. Podczas drugiej wojny światowej na twierdzy Königstein utworzono obóz jeńców wojennych Oflag IV B.

Na zwiedzanie twierdzy trzeba zarezerwować ok. 3-4 godzin, ale warto spędzić tam więcej czasu aby podziwiać piękne widoki. Spacerując wzdłuż murów warownych o łącznej długości 2,2 km rozkoszować się można fascynującym widokiem na Szwajcarię Saksońską. Przy pięknej pogodzie widok sięga do Drezna, a także Rudaw i Czech.

Zakupiony bilet (10 euro za osobę) upoważnia do wejścia do wszystkich obiektów udostępnionych zwiedzającym na terenie twierdzy. Na mury można dostać się na piechotę albo panoramiczną windą (w sezonie letnim). Większość terenu przystosowana została dla osób niepełnosprawnych.

Miejsce jest także przyjazne dzieciom – specjalnie dla nich przygotowana została zabawa „Wielka twierdza dla małych odkrywców”, w której dzieci otrzymują mapkę i muszą rozglądać się dokładnie po terenie twierdzy aby odnaleźć wszystkie motywy ze zdjęć i móc uzupełnić brakujące litery w nazwach odpowiednich budynków.

 

 

Artykuł Szwajcaria Saksońska cz.1 – Twierdza Königstein pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Celle to urocze miasto w Dolnej Saksonii w Niemczech, nad rzeką Aller, 35 km od Hanoweru. To jedyne w swoim rodzaju miasto słynące z zabytkowej architektury. Na samej tylko starówce znajduje się ok 450 domów szachulcowych znajdujących się pod ochroną zabytków, przeważnie z XVI, XVII i XVIII wieku. Domy, w większości były nienaruszone podczas II wojny światowej.

Dziś Celle jest miastem kultury, wdzięku, elegancji i współczesnej dynamiki. Znajduje się tu także pałac, grobowiec welfskich książąt, a także „Pierwsze całodobowe muzeum sztuki” na świecie, kryjące zbiory Roberta Simona oraz Muzeum Bowmanna, trzecie co do wielkości muzeum w Dolnej Saksonii oraz wiele innych atrakcji.

Wracając z Bispingen postanowiliśmy poświęcić kilka godzin na spacer po niezwykle malowniczym starym mieście.

W centrum miasta warto zwiedzić ewangelicko-luterański Kościół Najświętszej Maryi Panny poświęcony w 1308 roku. Stojąc pośrodku nawy głównej, mamy dobry widok na cały kościół. Nad ołtarzem głównym, jak parasol ochronny rozpościera się piękne sklepienie. Ołtarz – ozdobny, kolorowy – tryptyk świadczy o czasach w których powstawał – od późnego renesansu po barok. Na obrazach znajdujących się w nim Jezus przychodzi blisko człowieka. Na filarach nad chórem, którego gotyckie sklepienie żebrowe prowadzi w górę, jak wartownicy stoją Piotr i Paweł. Sztukaterie aniołów i roślin sprawiają wrażenie rajskiego ogrodu. Epitafia w chórze poświęcone są Książętom Brunszwiku i Lunenburga, którzy rezydowali w Celle od XV wieku. Barokowe wnętrze świątynia zawdzięcza włoskim mistrzom. Szczególne wrażenie robią wzory i formy sztukaterii na sklepieniu kolebkowym. Sprawiają one złudzenie francuskiego ogrodu. Ambona jest dziełem duńskich rzemieślników. Na emporach znajdują się sceny z biblii – na północnej emporze znajdują się malowidła z Nowego Testamentu a na południowej ze Starego Testamentu.

Artykuł Rezydencja welfskich książąt – Celle pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Wiatr, fale i szerokie przestrzenie Wattów – Morze Północne oferuje gościom wyjątkowy spektakl natury podczas ciągłych przypływów i odpływów. Watty (osusza) to szerokie równiny pływowe odsłaniane w czasie odpływu morza. Morze Wattowe to akwen, obejmujący przybrzeżne wody południowo-wschodniej części Morza Północnego położony pomiędzy kontynentem a łańcuchem Wysp Fryzyjskich. Obejmuje on wody Holandii, Niemiec i Danii.

Morze Wattowe jest uważane za jedno z ostatnich dziewiczych krajobrazów w Europie. Żyje tutaj około 10.000 różnych gatunków roślin i zwierząt – ryby, ptaki, kraby, a także liczne glony i mikroorganizmy, co czyni je tak wyjątkowym. W 1986 roku utworzono Park Narodowy Dolnosaksońskiego Morza Wattowego (niem. Nationalpark Niedersächsisches Wattenmeer). Jest to jeden z trzech parków narodowych morza Wattowego w Niemczech i zarazem drugim co do wielkości park narodowy na terenie Niemiec. W czerwcu 2009 roku Morze Wattowe w Niemczech i Holandii zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Będąc w Dolnej Saksonii nie mogliśmy przepuścić okazji zobaczenia tego unikalnego krajobrazu na własne oczy.

Idealnym punktem wyjścia do zwiedzania tej części Morza Wattowego jest znajdujące się nad Morzem Północnym, u ujścia Łaby, miasteczko Cuxhaven. Historia Cuxhaven jako nadmorskiego kurortu sięga początku XIX stulecia. W sezonie letnim odwiedza je około 3 milionów turystów.

Specjalnością Cuxhaven są wycieczki piesze, konne oraz bryczkami po Wattach, m.in. na oddaloną ok 10 kilometrów na północ od wybrzeża niewielką wysepkę Neuwerk podczas odpływu.

Odsłonięty podczas odpływów (dwa razy na dobę) obszar to jedno wielkie, słone błoto i mokry piasek. Choć na początku trzeba przyzwyczaić się do błota między palcami to spacer boso po dnie Morza Północnego jest ekscytującym przeżyciem, a garby piasku i błota robią świetny, naturalny masaż stóp.

Im bardziej oddalamy się od brzegu, tym dno staje się bardziej ubite a w wielu miejscach zalega płytka po kostki, bardzo ciepła woda. Wszędzie znajdują się muszle, kraby i pozwijane „wstążki” mułu pozostawione przez drążące tunele robaki piaskowe.

Na spacer po morzu można się wybrać na własną rękę, jednak trzeba pamiętać, że może to być niebezpieczne. Jeśli zdecydujemy się na samodzielny spacer po Wattach należy sprawdzić godziny przypływów i odpływów na dany dzień, a w razie niepogody jak najprędzej wrócić na stały ląd.

Godziny przypływów i odpływów można sprawdzić tutaj: http://www.cuxhaven-tours.de/tidenkalender.html. W przewodniku http://tourismus.cuxhaven.de/pics/medien/1_1292421040/Wattwandern-2016.pdf znajdują się informacje, w jakich godzinach można wybrać się samemu na wybrzeże Wattowe, by nie zostać zaskoczonym przez przypływ.

Na morzu znajdują się co pewną odległość metalowe wieżyczki ratunkowe do których można wejść po drabince w razie gdyby zaskoczył nas przypływ. Jeśli wybieramy się dalej od brzegu to dobrze mieć za sobą również telefon komórkowy i coś jaskrawego do ubrania, żeby w razie czego ułatwić odnalezienie nas przez służby ratownicze.

Mam nadzieję, że udało mi się dostarczyć wielu przydatnych informacji na temat Morza Wattowego. Jeśli masz jakieś pytania, lub chcesz uzupełnić post swoją wiedzą, pisz śmiało w komentarzach.

Spodobał Ci się artykuł – polub, udostępnij, zostaw komentarz. Będzie mi bardzo miło!

Artykuł Spacer po Morzu Wattowym – Cuxhaven pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.