Marzysz o zobaczeniu wyspy Senja, ale masz tylko jeden dzień? Nie ma problemu! Nawet jeśli masz tylko jeden dzień, możesz zobaczyć to, co najlepsze! W tym wpisie przedstawimy Ci najpiękniejsze punkty widokowe na Senji, które pozwolą Ci poczuć prawdziwą magię tego miejsca.

Senja to druga co do wielkości wyspa w Norwegii i idealne miejsce dla osób poszukujących niesamowitych krajobrazów. Położona na zachód od Tromso, niekoniecznie łatwo dostępna i jak na razie zdecydowanie mniej turystyczna. Oczywiście naiwnością byłoby sądzić, że całą wyspę można zwiedzić w jeden dzień, jednak mając do dyspozycji nawet niewiele czasu i tak warto wybrać się na Senję. To nasza „miłość od pierwszego wejrzenia”. 

Jak dostać się na wyspę Senja?

Z Tromso na Senję można dostać się na dwa sposoby – lądem (autostrada E6, około 150 kilometrów do Finnsnes) lub promem z Brensholmen do Botnhamn. Rozkład promu możesz znaleźć TU. Prom funkcjonuje jako transport publiczny. Wystarczy 45 minutowa podróż promem, by znaleźć się w zupełnie innym świecie – surowym, nieco odciętym od cywilizacji i dlatego jest taki pięknym.

Senja w jeden dzień, czyli wycieczka Narodowym Szlakiem Krajobrazowym

Chcąc zobaczyć najważniejsze atrakcje Senji w jeden dzień, koniecznie trzeba przejechać się Narodowym Szlakiem Krajobrazowym Senji. To na nim skupiają się wszystkie najważniejsze miejsca do robienia zdjęć i zachwytów.  

Trasa liczy 102 kilometry, a cały odcinek jest oszałamiający, z mnóstwem punktów widokowych, z których można robić zdjęcia. Podążając od Botnham aż do zachodniego wybrzeża i Gryllefjordu, zobaczysz dramatyczne, kolczaste góry, które wydają się pojawiać znikąd, piękne plaże i malownicze zatoczki, z których naprawdę można rozkoszować się widokami.

Krajobrazy tutaj zmieniają się jak w kalejdoskopie. Ledwo zdążyliśmy zobaczyć ośnieżone ostre szczyty, za zakrętem pojawiła się plaża z białym piaskiem i szmaragdowymi falami. Liczne tunele działają niczym teleport – po dwóch kilometrach jazdy pod górą pojawialiśmy się w zupełnie innym świecie, z kolejnymi nieziemskimi widokami.

Miejsca, które trzeba zobaczyć na Senji

Ersfjordstranda

Północna Norwegia kryje w sobie zaskakującą ilość piaszczystych plaż wśród fiordów i wysp. Ersfjordstranda to doskonały przykład piaszczystej, arktycznej plaży, otoczonej spektakularnymi krajobrazami, a jednocześnie z mrożącą krew w żyłach wodą.

Z plaży można podziwiać znajdujące się po lewej stronie szczyty Okshoman.

W Ersfjordstranda znajduje się także słynna złota toaleta „Gulldassen”, o której dość głośno dyskutowano w lokalnych mediach ze względu na jej wysoki koszt – prawie 4 mln NOK!

Punkt widokowy Tungeneset

Tungeneset to to punkt widokowy nad morzem i prawdopodobnie najczęściej fotografowane miejsce na Senji. 

Specjalnie wybudowany drewniany chodnik prowadzi gości z parkingu na skalisty obszar bliżej oceanu, skąd roztacza się lepszy widok na otwarte morze i góry. To stąd roztacza się spektakularny widok na słynne „diabelskie zęby”.

Potężne skały to idealne miejsce na krótką przerwę w trasie i piknik.

Platforma widokowa Bergsbotn

W miarę wznoszenia się drogi w kierunku zachodniego krańca, widoki nabierają nowej perspektywy. Trasa turystyczna wije się przez wzgórze z widokiem na wioskę Bergsbotn. Tu znajduje się jedna z największych atrakcji turystycznych na Senji – platforma widokowa Bergsbotn.

Bergsbotn to 44-metrowa platforma i punkt widokowy położony na północno-zachodnim krańcu wyspy. Platforma odchyla się w kierunku zachodnim i wschodnim. Podwyższona rampa po zachodniej stronie, zapewnia ekscytujący widok na morze, pasmo górskie Bergsbotten, Bergsfjord, okoliczne góry i malutką wioskę Bergsbotn, zamieszkiwaną zaledwie przez 60 mieszkańców.

Będąc na Senji warto zrobić tu przystanek, by na własne oczy przekonać się dlaczego Norwegowie zbudowali platformę widokową właśnie tutaj. Sceneria jest niesamowita.

Jeśli ten artykuł zainspirował Cię do podróży, koniecznie odwiedź również inne zakątki tej magicznej wyspy. A może masz swoje ulubione punkty widokowe na Senji? Podziel się nimi w komentarzach!

Artykuł Senja w jeden dzień – co warto zobaczyć? Najlepsze punkty widokowe pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Zorza polarna to jedno z najpiękniejszych zjawisk, jakie można zobaczyć na Ziemi. To spektakl, który zapiera dech w piersiach i pozostawia niezapomniane wspomnienia.
Z tego wpisu dowiesz się, gdzie i jak zobaczyć zorzę polarną w Tromso. Podpowiemy Ci również, jak przygotować się do obserwacji i jak zrobić piękne zdjęcia zorzy.

• Co to jest zorza polarna?
• Wskazówki dotyczące poszukiwania zorzy polarnej
  • Kiedy można zobaczyć zorzę polarną?
  • Gdzie można zobaczyć zorzę polarną?
  • Jakie czynniki decydują o tym, czy widać zorzę polarną?
  • Aktywność słoneczna
  • Zachmurzenie
  • Położenie geograficzne
• Jak przygotować się do udanego polowania na zorzę polarną
• Najlepsze miejsca na obserwację zorzy polarnej w okolicy Tromso
• Jak robić najlepsze zdjęcia zorzy polarnej?

Nie potrafię dokładnie powiedzieć, od ilu lat marzyliśmy by zobaczyć i oczywiście sfotografować zorzę polarną. Niektóre z marzeń są dość łatwe do spełnienia. Wystarczy bilet i voilà, cel osiągnięty. Są jednak takie, które spełnić jest znacznie trudniej. Zorza polarna bywa kapryśna i nie zawsze jest widoczna. Czasami pojawić się nagle i szybko zniknąć, a innym razem może być widoczna przez wiele godzin. Jej zobaczenie nie jest więc takie oczywiste i choć zwykle mamy szczęście do pogody, baliśmy się czy w ogóle uda nam się ją zobaczyć. W dniach poprzedzających nasz wylot kilka razy dziennie sprawdzaliśmy prognozy pogody, mając nadzieję, że chmury nie przeszkodzą nam w realizacji planów.

To, co wydarzyło się pierwszego dnia naszej wizyty w Arktyce, przeszło nasze oczekiwania. Po zachodzie wybraliśmy się nad Ersfjord. Początkowo nic nie zapowiadało takiej scenerii. Nagle podnieśliśmy głowy i mieliśmy wrażenie, jakby nordyccy bogowie szaleli na niebie, a smugi światła wyginały się, kołysały i opadały. Gdy w pewnym momencie rozpętała się burza geomagnetyczna, zorza zdawała się być na wyciągnięcie ręki. Niebo było zielone przez kilka godzin z rzędu, a zorza tańczyła nad naszymi głowami. Nie potrafimy przyrównać zorzy do jakiegokolwiek znanego nam zjawiska. Wymyka się słowom i pojmowaniu.

Nigdy nie zapomnimy tej nocy, kiedy wszystko zmieniło się w zieleń. Nie tylko niebo, ale także woda, góry i nasze źrenice. Natura przy pomocy wiatru słonecznego, pola magnetycznego i wzbudzonych atomów, zafundowała nam niesamowity spektakl. Moglibyśmy godzinami gapić się w północne niebo, tak piękne, że tchu brak.

Spełniliśmy marzenie! Dla takich chwil warto żyć.

Internet jest pełen niesamowitych zdjęć tego zjawiska. Należy jednak jasno powiedzieć, że nigdy nie zobaczymy zorzy polarnej naszymi oczami tak kolorowej, żywozielonej lub fioletowej jak na fotografiach. Na zdjęciach widzimy to, co widzi aparat przy 10 – 20 sekundowym czasie naświetlania. Ludzki wzrok w ciemnościach bardzo słabo widzi kolory, dlatego w rzeczywistości zorzę postrzegamy jako znacznie jaśniejszą, delikatnie zieloną, ale z pewnością nie mniej imponującą.

Z pewnością wielu z Was, którzy czytacie te słowa, nigdy nie widziało zorzy polarnej i dręczą Was niezliczone wątpliwości, takie jak: „Co muszę zrobić, aby zobaczyć zorzę polarną? ”Gdzie mogę je zobaczyć? Jak ją sfotografować?

W tym wpisie pokażemy Ci, jak fotografować zorzę polarną, a także przekażemy najważniejsze wskazówki, jak skutecznie ją zobaczyć, w oparciu o własne doświadczenia.

Co to jest zorza polarna?

Galileusz opisał to zjawisko w 1619 roku i nadał mu łacińską nazwę Aurora Borealis, na cześć Aurory – rzymskiej bogini świtu i Boreasza – greckiego boga północnego wiatru.

To słońce stoi za powstawaniem świateł na niebie. Podczas eksplozji i rozbłysków słonecznych, ogromne ilości cząstek są wyrzucane w przestrzeń kosmiczną. Kiedy cząstki spotykają się z tarczą magnetyczną Ziemi, są kierowane w kierunku biegunów magnetycznych Ziemi, gdzie wchodzą w interakcję z górnymi warstwami atmosfery. W wyniku zderzeń z atomów i cząsteczek gazów atmosferycznych z naładowanymi cząsteczkami słonecznego wiatru ulegają one wzbudzeniu i zaczynają emitować światło. Wszystko to dzieje się ponad 100 kilometrów nad naszymi głowami.

Zorze można zobaczyć w różnych kolorach i odcieniach. Najczęstszą rzeczą jest to, że są zielone, ale w niektórych momentach można zobaczyć odcienie czerwonawe, niebieskie, czy fioletowe.

Źródło: https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Plik:Atmosfera_ziemska.svg

Samowie z północy wierzą, że światła są duszami ich przodków. W Finlandii światła nazywane są „revontulet” lub „lisim ogniem”, nawiązując do legendy, że stworzył je biegnący po śniegu lis polarny, który zamiatając ogonem posłał w niebo skrzące się płatki śniegu.

Wskazówki dotyczące poszukiwania zorzy polarnej

Kiedy można zobaczyć zorzę polarną?

Najlepszy czas na obserwowanie zorzy polarnej w Tromso to jesień, zima i wczesna wiosna – zazwyczaj od połowy września do kwietnia. W tym czasie jest wystarczająco ciemno, aby można było zobaczyć smugi świateł tańczące po niebie.

Statystycznie najlepszymi miesiącami na oglądanie zorzy są październik i luty.

Gdzie można zobaczyć zorzę polarną?

Aby zobaczyć zorzę polarną, trzeba udać się na północ. Największą szansę na zobaczenie zorzy polarnej mamy przede wszystkim za kołami podbiegunowymi. Tromso, a także Lofoty znajdują się dokładnie w tym obszarze. To jedno z najlepszych miejsc na świecie, jeśli chodzi o oglądanie zorzy polarnej!

Choć najczęściej zorzę polarną można zobaczyć na dużych szerokościach geograficznych, w miejscach takich jak Szwecja, Finlandia, Rosja, Islandia, Alaska, Kanada, Grenlandia, przy dużej aktywności zdarza się, że występują dobre warunki do obserwacji zorzy polarnej również na średnich szerokościach geograficznych (Polska, Niemcy, Wielka Brytania) czy nawet w basenie Morza Śródziemnego.

Jakie czynniki decydują o tym, czy widać zorzę polarną?

Aktywność słoneczna

Zorza polarna powstaje w wyniku zderzeń cząstek wiatru słonecznego z atomami i cząsteczkami w ziemskiej atmosferze. Im większa jest aktywność słoneczna, tym więcej cząstek wiatru słonecznego dociera do Ziemi, a tym samym tym większe jest prawdopodobieństwo wystąpienia zorzy polarnej.

W dużym uproszczeniu aktywność zorzy polarnej mierzy się za pomocą Indeksu KP. Zakres wartości wynosi od 0 do 9. Im wyższy indeks KP, tym większe są szanse na zobaczenie zorzy polarnej.

W Tromso zorzę polarną można zobaczyć nawet wtedy, gdy wskaźnik KP wynosi zaledwie 1, co jest wręcz niewiarygodne.

Indeks KP jest obliczany na podstawie danych z ośmiu stacji magnetycznych rozmieszczonych na całym świecie. Jest on aktualizowany codziennie przez Narodową Administrację Oceanów i Atmosfery (NOAA). Informacje o indeksie KP można znaleźć na stronie internetowej NOAA lub na wielu innych stronach internetowych poświęconych zorzy polarnej.

Zachmurzenie

Równie ważne jak wysokie KP jest czyste niebo. Warunki atmosferyczne muszą być odpowiednie, aby można było zobaczyć zorzę. Nie ma znaczenia, że nad naszymi głowami szaleją burze geomagnetyczne, jeśli chmury uniemożliwiają cieszenie się nimi.

Położenie geograficzne

Zorza polarna jest najlepiej widoczna na obszarach położonych blisko biegunów. Im bliżej bieguna, tym większa szansa na jej zobaczenie.

W Polsce najlepszą okazję do obserwacji zorzy mają mieszkańcy północnych regionów kraju. W zależności od intensywności zdarza się, że zorza jest widoczna znacznie dalej na południe. Jakieś dwa tygodnie naszym po powrocie z Tromso, 5 listopada 2023, mieliśmy okazję zobaczyć zorzę w Polsce. O ile zorza nad Bałtykiem specjalnie nie dziwi, to na Dolnym Śląsku niezwykle rzadko mamy okazję oglądać tak niesamowite zjawisko.

Była to jedna z najbardziej intensywnych zorzy nad Polską na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci. Niestety w czasie największej jej intensywności niebo było niemal całkowicie zachmurzone. Gdy niebo na chwilę rozjaśniało, w końcu mogliśmy ją wyraźnie zobaczyć. Najpierw udało nam się ją na chwilę złapać w okolicach Dzierżoniowem, a później, pomimo słabnącej już aktywności pod Trzebnicą.

Oczywiście nie ma co porównywać zorzy w Polsce ze spektaklami za kołem podbiegunowym ale i tak fajnie było zobaczyć Światła Północy tak daleko na południu.

Słońce zwykle przechodzi cykl trwający około jedenaście lat, podczas którego szczyt aktywności osiąga tak zwane maksimum słoneczne. Ostatnie maksimum miało miejsce w roku 2013/2014. Obecnie jesteśmy w czasie rosnącego obszaru krzywej aktywności i możemy spodziewać się powtórek w nadchodzących latach.

Jak przygotować się do udanego polowania na zorzę polarną

Sprawdź prognozę pogody

Trudno jest przewidzieć widoczność zorzy polarnej, ale jedno jest pewne, jeśli jest pochmurno, nie można jej zobaczyć. Zacznij więc od sprawdzenia z wyprzedzeniem prognozy pogody, aby upewnić się, że niebo jest czyste lub przynajmniej nie jest całkowicie pokryte chmurami. Aby sprawdzić pogodę w Norwegii, zdecydowanie zalecamy aplikację YR. Można w niej przeglądać pogodę godzinową, dniową i długoterminową.

Korzystaj z aplikacji na smartfony

Jeśli wszystkie warunki ziemskie są prawidłowe, warto również przyjrzeć się warunkom pozaziemskim. Podobnie jak w przypadku prognozy pogody, istnieją też prognozy zorzy polarnej. Rozbłyski słoneczne i koronalne wyrzuty masy ze Słońca (CME) wysyłają elektrony i protony z prędkością przekraczającą 3 miliony mil na godzinę. Nie da się przewidzieć rozbłysku słonecznego ani CME, jednak gdy zdarzenia te wystąpią na Słońcu, jesteśmy w stanie z rozsądną pewnością przewidzieć, kiedy cząsteczki dotrą do atmosfery ziemskiej, a co za tym idzie gdzie i kiedy zorza będzie widoczna.

Lista aplikacji na telefon, z których korzystaliśmy najczęściej:

Aurora Alerts – Northern Light

Aurora Alerts – Northern Light to naszym zdaniem najlepsza aplikacja prognozująca zorzę polarną. Jeśli mielibyśmy wybrać tylko jedną aplikację, to wybralibyśmy właśnie tę.

Aurora Alerts to przejrzysta, wszechstronna i atrakcyjnie zaprojektowana aplikacja, w której mamy wszystkie najważniejsze informacje w zasięgu ręki. Znajdziemy w niej nie tylko aktualne prognozy zorzy, ale także prognozę zachmurzenia, godzinę wschodu i zachodu słońca, wschodu i zachodu księżyca oraz informację o aktualnej fazie księżyca. Biorąc pod uwagę to, jak słońce i księżyc wpływają na możliwość oglądania i fotografowania zorzy polarnej, są to niezwykle pomocne informacje, które warto znać, a których nie widzieliśmy w innych aplikacjach.

Na ekranie głównym wyświetlany jest aktualny wskaźnik KP oraz procentowa szansa zobaczenia zorzy polarnej w Twojej lub jakiejkolwiek innej wybranej lokalizacji.

Można w niej znaleźć między innymi informacje takie jak:

• wartość prędkości wiatru słonecznego w km/s. Im szybciej ten wiatr „wieje”, tym większy jest energetyczny wpływ na pole magnetyczne naszej Ziemi.
• gęstość protonów podana jest w protonach/cm³. Tutaj także im wyższa jest ta wartość, tym lepiej.

Odpowiednio wysokie wartości zwiększają prawdopodobieństwo intensywnej aktywności Aurora Borealis.

Kolejna zakładka pokazuje nam prognozę indeksu KP na najbliższe godziny i dni. W bezpłatnej wersji aplikacji dostępna jest 3-dniowa prognoza, dzięki temu mamy pewność, że nie przegapimy nadchodzącej burzy spowodowanej przez CME (Koronalny wyrzut masy). Za pomocą powiadomień push aplikacja poinformuje nas, gdy tylko zorza polarna zatańczy.

Klikając na „Graph”, przenosimy się do ekranu z mapą, na której pokolorowane są obszary, na których w danym momencie widoczna jest zorza polarna.

My Aurora Forecast & Alerts

My Aurora Forecast & Alerts to jedna z najlepszych aplikacji do oglądania zorzy polarnej. Aplikacja, wyświetla aktualny wskaźnik KP i podaje prawdopodobieństwo zobaczenia zorzy polarnej. Pokazuje również listę najlepszych lokalizacji do obejrzenia w danym momencie. Mapa pokazuje, jak silna jest zorza polarna na całym świecie.

Fajną opcją są bezpłatne powiadomienia push i alerty, gdy spodziewana jest wysoka aktywność zorzy polarnej. Aplikacja pozwala sprawdzić prognozy zorzy polarnej z dużym wyprzedzeniem, a także statystyki wiatru słonecznego i zdjęcia słońca. W My Aurora Forecast można oglądać na żywo kamery internetowe z popularnych miejsc występowania zorzy.

Podstawowa wersja wyświetla reklamy, za to jest całkowicie bezpłatna, bez zakupów w aplikacji.

Grupy na Facebooku

Warto także dołączyć do społeczności obserwatorów zorzy polarnej. Można uzyskać od innych osób pomoc i porady dotyczące obserwacji. Polecamy szczególnie grupy na Facebooku takie jak ZORZA POLARNA – prognozy, porady, wyjazdy, relacje, Turyści Tromso i Powsinogi w Norwegii.

Polecamy również obserwować media Karola Wójcickiego, który na swoim blogu „Z głową w gwiazdach” i fanpage’u na Facebooku dzieli się swoją wiedzą i doświadczeniem, a także publikuje piękne zdjęcia zorzy polarnej.

Znajdź wcześniej odpowiednie miejsca

Zorze polarne są piękne, ale ich fotografowanie może być wyzwaniem. Aby móc uchwycić zorzę polarną w całej jej krasie, warto wcześniej zapoznać się z miejscem, w którym planujemy ją fotografować. W dzień możemy ocenić, jakie są możliwości skomponowania kadru, a także sprawdzić, czy w okolicy znajdują się jakieś przeszkody, które mogłyby nam przeszkodzić w zrobieniu idealnego zdjęcia.

Najciekawsze są lokalizacje to te, w których można zorza polarna dodatkowo odbija się w wodzie. Dlatego szczególną uwagę zwracaliśmy na brzegi fiordów z otwartym widokiem na północ.

Unikaj zanieczyszczenia światłem

Aby zwiększyć swoje szanse na zobaczenie zorzy polarnej, warto wybrać się na wycieczkę poza miasto. W odległości już nawet kilku kilometrów od Tromso znajdują się miejsca, gdzie jest znacznie mniej światła miejskiego, co ułatwia obserwację zorzy.

Do fotografowania zorzy potrzebny jest bardzo długi czas otwarcia migawki. Wykonywanie zdjęć przy długim naświetlaniu ma na celu umożliwienie „uchwycenia” przez aparat większej ilości światła, co oznacza także wzmocnienie wszelkich niepożądanych źródeł światła. My w ciągu dnia szukaliśmy ciekawych lokalizacji i sprawdzaliśmy je w świetle dziennym pod kątem możliwych źródeł zakłóceń, takich jak oświetlenie uliczne lub zbyt duża liczba budynków mieszkalnych.

W Internecie widzieliśmy sporo zapytań o to, czy księżyc przeszkadza w fotografowaniu zorzy. Naszym zdaniem jedno i drugie ma swój urok. Kiedy księżyc jest w pełni, pokryte śniegiem góry i krajobraz są lepiej oświetlone. Jednak słabsza zorza polarna może zniknąć lub stracić swój blask. Noce w nowiu są często tak ciemne, że krajobraz często jest po prostu czarny, za to zorzę polarną widać zdecydowanie intensywniej.

Ubierz się odpowiednio

Może się wydawać, że jest to oczywiste, ale mimo wszystko trzeba to powiedzieć. Noce na dalekiej północy są często wyjątkowo zimne. Aby móc sfotografować zorzę polarną trzeba być dobrze przygotowanym, w przeciwnym razie nie będziemy mogli się nią nacieszyć i zamieni się to w prawdziwy koszmar. Na niektórych obszarach w pobliżu koła podbiegunowego temperatury są ekstremalne. Jedną z zalet wyjazdu do Tromso jest to, że temperatury są znacznie łagodniejsze ze względu na prądy Zatoki Meksykańskiej. Podczas naszej październikowej wyprawy na daleką północ temperatura w nocy spadała do -8°C.

Jeśli chcesz robić zdjęcia zorzy polarnej, musisz wykazać się dużą cierpliwością i przygotować się na spędzenie wielu godzin na świeżym powietrzu. Godziny oczekiwania na mrozie oznaczają, że musisz się dobrze ubrać. Ciepła bielizna, rękawiczki, czapka, buty zimowe oraz porządna kurtka to podstawowy zestaw, który musisz zabrać na poszukiwanie Świateł Północy. Podobnie termos z gorącą herbatą jest bardzo pomocny w tych kluczowych godzinach.

Najlepsze miejsca na obserwację zorzy polarnej w okolicy Tromso

Oczywiście, najlepsze miejsca na obserwację zorzy polarnej w okolicy Tromso to te, które znajdują się z dala od źródeł światła zanieczyszczającego. W takich miejscach niebo jest ciemniejsze, co zapewnia lepszą widoczność zorzy.

Najlepszymi miejscami, w których można zobaczyć zorzę polarną w okolicach Tromso są wyspy Kvaloya lub Sommarøy. Na wyspach, znajduje się kilka fiordów, jezior, nieoświetlonych dróg o doskonałej widoczności, dzięki czemu możliwości znalezienia przestrzeni z całkowitą ciemnością są niemal nieograniczone. Obie wyspy oferują szeroką gamę dobrych lokalizacji, my jednak polecamy 3 z nich:

• Ersfjord – to niezwykle fotogeniczny fiord z wysokimi górami po obu stronach. Fiord jest skierowany na północ i w połączeniu z pokrytymi śniegiem górami jest najlepszym miejscem, aby zobaczyć zorzę polarną. To właśnie tu zobaczyliśmy naszą pierwszą w życiu zorzę. Najlepsze zdjęcia wychodzą z cypla przy wiosce Ersfjordbotn.
• Grotfjord – to bardzo piękny, wąski fiord otoczony stromymi górami, w którym warto zatrzymać się dosłownie wszędzie, ale przede wszystkim przy odsłoniętym dnie fiordu, gdzie można zbliżyć się do wody.
• Kattfjordvatnet – to jezioro położone w dolinie pomiędzy Ersfjordbotn a Nordfjordbotn, w drodze do Sommaroy. Od jesieni jezioro jest zamarznięte, a zimą ukryte pod głębokim śniegiem. To jedno z najciemniejszych miejsc w okolicy Tromso. Brak zanieczyszczeń sztucznym światłem sprawia, że jest to doskonałe miejsce do obserwacji i fotografowania zorzy polarnej, wirującej nad ośnieżonymi szczytami.

Zorza polarna pojawia się zwykle na północnej stronie nieba, dlatego od razu najlepiej szukać miejsc z otwartym widokiem na północ, choć przy dużej intensywności, widzieliśmy ją wyłaniającą się ze wszystkich kierunków, dlatego warto obserwować całe niebo.

Zorza nie pojawia się zawsze od razu. Czasami trzeba poczekać kilka godzin, aby ją zobaczyć. Te wyjątkowe chwile oczekiwania, gdy jesteś na północy i przygotowujesz się do nocnych zdjęć zorzy polarnej dają mnóstwo emocji.

Jak robić najlepsze zdjęcia zorzy polarnej?

Jeśli zorza nie jest zbyt intensywna, można ją pomylić z chmurami. Początkowo można zobaczyć lekką poświatę, widzianą np. jako blady pas. Radzimy zrobić zdjęcie testowe aparatem. Jeśli to zorza polarna, na ekranie będzie miała zielony odcień. Nasze oczy nie są w stanie dostrzec tego spektrum kolorów w ciemną noc tak wyraźnie, jak czujnik aparatu przy długim czasie naświetlania. W miarę zdobywania doświadczenia będziesz wiedział, jak ją wykryć, nawet przy niskiej aktywności.

To jeszcze nie blask kolorowej zorzy polarnej, jaką znamy z niezliczonych zdjęć. W miarę jak zorza nabiera intensywności zaczyna się poruszać i jeśli dopisze szczęście, po pewnym czasie całe niebo pokryje się kolorowymi smugami i promieniami. Po prostu niewiarygodne!

Czasami trafiają się tzw. burze geomagnetyczne, trwające zwykle przez krótkie okresy, około 5–10 minut i to właśnie w tych najbardziej intensywnych momentach mamy najlepsze możliwości fotograficzne. Na niebie można zobaczyć ogromne, wijące się zielone pasma, wzdłuż których tańczą kolorowe słupy światła.

Na czynniki takie jak pogoda i aktywność słoneczna nie mamy wpływu i niestety jesteśmy zdani na ich łaskę. Rzeczą, na którą mamy wpływ jest odpowiednio przygotowany sprzęt. Dzięki poniższym wskazówkom powinieneś być w stanie w mgnieniu oka wykonać zdjęcia zorzy polarnej.

Aparat

Pytanie, które wszyscy sobie zadajemy, brzmi: jak sfotografować zorzę polarną aparatem, który posiadam, czy będzie to możliwe? W dzisiejszych czasach każdy aparat jest w stanie sfotografować zorzę polarną, nawet telefon komórkowy z długim czasem naświetlania. Jeśli jednak telefon lub aparat jest z niższej półki, brak jakości może być zauważalny podczas oglądania zdjęcia w rzeczywistym rozmiarze na komputerze.

Do robienia zdjęć użyłem dwóch aparatów: Nikona d5200 i kamerki GoPro. W obu przypadkach używałem trybu manualnego, który pozwala na pełną kontrolę nad parametrami ekspozycji.
Muszę powiedzieć, że zdjęcia z GoPro wyszły naprawdę bardzo dobrze. Zorza była wyraźnie widoczna i miała piękne kolory. Niezwykle szeroki kąt kamerki GoPro pozwolił mi uchwycić całą scenę, a co więcej, zdjęcia z GoPro były bardziej dynamiczne niż zdjęcia z Nikona d5200.

Obiektyw

Zasadniczo wszystkie jasne obiektywy szerokokątne najlepiej nadają się do fotografowania zorzy polarnej. Już same zorze są czystym pięknem, ale zdjęcie warto uzupełnić dobrą kompozycją. Przy szerokim kącie możliwości mnożą się w nieskończoność.

Jasny obiektyw, np. f/2,8, pozwala na dłuższe ekspozycje przy niższych czułościach ISO. Pozwala także uchwycić więcej gwiazd, a tym samym pomóc w uzyskaniu dobrej kompozycji fotograficznej.

Obiektywy warto przygotować wcześniej, w świetle dziennym precyzyjnie określając punkt nieskończoności za pomocą AF, następnie wyłączyć autofokus i przykleić pierścień AF taśmą. Dzięki temu unikniemy ryzyka przypadkowej zmiany punktu ostrości w trybie MF w ciemności. Jeśli ręcznie ustawimy ostrość na nieskończoność, może zdarzyć się, że wykroczymy poza faktyczny punkt nieskończoności i obrazy staną się rozmazane.

Jeśli jest to cyfrowa lustrzanka, zaleca się włączenie blokady lustra, aby zapobiec wibracjom. Podczas fotografowania lustro aparatu podnosi się i następuje wstrząs, który może powodować niewielkie drgania. Po włączeniu tej opcji lustro podnosi się i następuje wykonanie zdjęcia.

Ponadto z tego samego powodu obowiązkowe jest korzystanie ze zdalnego wyzwalacza migawki. W przypadku długich ekspozycji nawet nacisk palca na migawkę aparatu może spowodować drgania aparatu. Jeśli nie posiadasz np. pilota, to zawsze masz możliwość włączenia samowyzwalacza aparatu, dzięki któremu pomiędzy naciśnięciem przycisku a wykonaniem zdjęcia upływa kilka sekund.

W przypadku GoPro korzystałem również z funkcji Night Lapse, czyli ustawienia, w którym aparat kontynuuje robienie zdjęć, dopóki sami go nie zatrzymamy (lub nie wyczerpie się bateria).

Zawsze, gdy aparat znajduje się na statywie, należy wyłączyć stabilizator obiektywu, jeśli obiektyw taki posiada. Może on spowodować utratę ostrości, nie dając w zamian żadnych korzyści.

Warto wcześniej przyzwyczaić swój sprzęt do niskich temperatur, np. stawiając aparaty i obiektywy bez baterii w chłodnym miejscu. W ten sposób unikniemy późniejszego zaparowania soczewek podczas robienia zdjęć z powodu ogromnych różnic temperatur.

Czas ekspozycji

Czas ekspozycji ma kluczowe znaczenie. W zależności od intensywności ruchu i jasności zorzy polarnej może się on różnić. O ile czas naświetlania wynoszący 1 sekundę daje obraz wyraźnie zbyt ciemny, to czas ekspozycji wynoszący 10 sekund również był nieprawidłowy. Choć zapisem w formacie RAW można wiele skorygować, to oczywiście lepiej od razu wybrać odpowiedni czas.

Jest mniej opcji, jeśli chodzi o przysłonę, dlatego otwarta przysłona (najmniejsza liczba f) jest zwykle najlepszą opcją.

Czasami zorza polarna porusza się z szaloną prędkością i przybiera nieprawdopodobne kształty. Aby móc uchwycić te kształty, a nie zielone plamy na niebie, należy fotografować z szybkością nie większą niż 10–15 sekund, ryzykując konieczność zwiększenia czułości ISO. Niektóre zorze są stosunkowo statyczne i zwykle pojawiają się jako łuk na północnym niebie. Nie mają prawie żadnej dynamiki, więc możliwe są czasy ekspozycji do 25 sekund. Do tego zawsze trzeba podejść indywidualnie – ale już po kilku zdjęciach szybko nabiera się wyczucia odpowiednich czasów.

Zacząłem od czasu otwarcia migawki wynoszącego 15 sekund, a następnie skracałem go do 10 sekund, albo przedłużałem do 20-30 sekund, w zależności od intensywności zorzy.

Otwarta przysłona

Aby do matrycy dostało się jak najwięcej światła, należy fotografować z szeroką przysłoną – f/2,8, jeśli pozwala na to obiektyw. Dzięki temu, oprócz unikania wysokich wartości ISO, możliwe jest uchwycenie większej liczby gwiazd.

ISO

Jak już wspomniałem, nie zaleca się fotografowania zorzy polarnej przy zbyt długich ekspozycjach, dlatego musimy uciekać się do czułości ISO. Większość aparatów przeciętnego użytkownika charakteryzuje się niedopuszczalnym szumem już od ISO 800. Wysokiej klasy aparaty umożliwiają fotografowanie z wysoką czułością ISO prawie bez szumów, co jest bardzo ważne dla końcowego efektu zdjęcia.

Najczęściej wykonywałem zdjęcia w zakresie 350 – 1600, zaczynając gdzieś pośrodku tego zakresu. Następnie wprowadzałem drobne zmiany. Zaletą GoPro jest to, że wyszukuje własne ISO zgodnie z ustawionymi przez Ciebie limitami, więc po znalezieniu ISO, z którego byłem najbardziej zadowolony, nieco zawęziłem limity. W ten sposób miałem większą kontrolę nad kamerą.

Balans bieli

Jeśli robisz zdjęcia w formacie RAW, będziesz mieć możliwość modyfikacji go w postprodukcji. Chociaż jeśli chcesz zobaczyć zdjęcie jak najbliżej efektu końcowego, radzę fotografować w temperaturze pomiędzy 2800 a 3500 stopni Kelvina. Jeżeli Twój aparat nie pozwala na ręczne ustawienie ustawień, warto wybrać opcję z żarówką wolframową.

Statyw

Zainwestuj w odpowiedni statyw. Dlaczego? Aby zapewnić jak największą stabilność podczas robienia zdjęć. W przeciwnym razie wyjdą niewyraźne ze względu na długi czas otwarcia migawki niezbędny do uzyskania dobrych zdjęć zorzy polarnej.

Zapasowe baterie

Zimno powoduje szybsze rozładowywanie się akumulatorów, dlatego ważne jest, aby zabezpieczyć się najlepiej w kilka zapasowych baterii. Oprócz noszenia kilku, polecamy trzymać je w wewnętrznych kieszeniach, chroniąc je w ten sposób przed zimnem.

Fotografuj w trybie manualnym

Zawsze polecam fotografowanie w trybie ręcznym, ale tym bardziej, jeśli zamierzasz robić zdjęcia nocne. Do tego typu fotografii potrzebna jest absolutna kontrola nad aparatem.

Fotografuj w formacie RAW

Jeśli Twój aparat umożliwia robienie zdjęć w formacie RAW, zrób to. Możliwości edycji są nieskończenie większe niż w JPG.

Redukcja szumów przy długich ekspozycjach

Jeśli mamy możliwość włączenia redukcji szumów w aparacie przy długich czasach ekspozycji, zaleca się to zrobić. Trzeba pamiętać, że robiąc to, po wykonaniu zdjęcia będziemy potrzebowali tyle samo czasu na przetworzenie szumu, co na jego wykonanie – czyli jeśli zrobiliśmy zdjęcie 20-sekundowe, aparat będzie potrzebować kolejnych 20 sekund na przetworzenie szumu. W tym czasie nie będzie można korzystać z aparatu.

Poświęciłeś wiele czasu na przygotowanie się do polowania na zorzę polarną. Dowiedziałeś się wszystkiego o technice, ustawieniach aparatu i najlepszym czasie i miejscu na obserwację. Ale nie zapomnij o najważniejszym!

Zorza polarna to jedno z najpiękniejszych zjawisk na Ziemi. To spektakl, który zapiera dech w piersiach i pozostawia niezapomniane wspomnienia. Dlatego, prócz całej technologii i koncentracji na zdjęciach, postaraj się poświęcić trochę czasu, aby zobaczyć zorzę polarną na własne oczy.

Odłóż aparat i po prostu podziwiaj. Niech magia zorzy rozpłynie się w Tobie. Posłuchaj ciszy, która panuje wokół Ciebie, poczuj chłodny powiew wiatru i ogrom nieba nad Tobą.

To doświadczenie, którego nigdy nie zapomnisz.

Choć wiele osób leci do Arktyki właśnie z nadzieją zobaczenia zorzy polarnej, to oczywiście w Tromso i okolicach jest mnóstwo innych wspaniałych rzeczy do zrobienia i nie wszystkie są związane z zorzą polarną.

Na blogu znajdziecie również nasz przewodnik po Tromso.

Zawiera on wszystkie informacje, które musicie wiedzieć, aby zaplanować swoją podróż do Tromso.

Dowiecie się z niego m.in.:

• Jak zorganizować wyjazd do Tromso na własną rękę
• Kiedy lecieć do Tromso
• Gdzie się zatrzymać
• Gdzie wypożyczyć auto
• Co warto zobaczyć w Tromso i okolicach

Jeśli marzycie o podróży na daleką północ, to zajrzyjcie koniecznie.

Jeśli macie jakieś pytania, to śmiało piszcie w komentarzach.

Artykuł Zorza polarna w Tromso – jak ją zobaczyć i sfotografować | kompletny poradnik krok po kroku pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Tromso to portowe miasto położone na północy Norwegii i jednocześnie jedno z najpopularniejszych celów podróży w tym kraju. Turyści z całego świata odwiedzają Tromso, żeby poczuć klimat Arktyki, zachwycać się lodowatymi fiordami i surowymi górami pokrytymi śniegiem, ale przede wszystkim z nadzieją, że uda się zobaczyć zorzę polarną.

Tromso nazywane jest za Wrotami Arktyki. Niegdyś było ważną bazą wypadową do polowań na foki i punktem wyjścia wielu wypraw arktycznych. To właśnie stąd w XIX i na początku XX wieku wyruszały ekspedycje polarne, w tym wyprawa Nansena i Amundsena. Najwyżej położone miasto świata nazywane jest również stolicą Arktyki, Paryżem północy, stolicą zorzy polarnej. Wszystkie określenia mają w sobie trochę prawdy.

Tromso położone jest na 70°N, co czyni je najdalej na północ wysuniętym miastem w Europie. Znajduje się tu najdalej wysunięty na północ uniwersytet, najdalej wysunięta na północ katedra, profesjonalny klub piłkarski, linia kolejowa, a nawet browar.

Przydomek „Paryż Północy” pochodzi z połowy XIX wieku. W tym czasie miasto przeżywało okres szybkiego rozwoju gospodarczego, związanego z wymianą ryb i sukna między Francją a Norwegią. Francuzi, którzy przyjeżdżali do Tromso w celach handlowych, byli pod wrażeniem jego piękna i elegancji. Do Tromso przeniknęło wiele wpływów i zwyczajów z Francji. Przydomek „Paryż Północy” jest do dziś symbolem jego elegancji i międzynarodowego charakteru.

Tromso nazywane jest też „stolicą zorzy polarnej” ze względu na swoje wyjątkowe położenie i warunki atmosferyczne, które sprzyjają obserwacji tego zjawiska. Miasto znajduje się na idealnej szerokości geograficznej, około 350 kilometrów za kołem podbiegunowym. Oznacza to, że zorza polarna jest widoczna w Tromso przez około 200 nocy w roku, od września do kwietnia i prawie wszystko kręci się tu wokół zorzy polarnej.

Dziś Tromso jest idealnym miejscem dla podróżników, którzy chcą poznać i zrozumieć historię tego wspaniałego regionu oraz doświadczyć dziewiczej arktycznej przyrody. Miasto otoczone jest górami, a w jego pobliżu znajdują się fiordy, jeziora i lasy. 

Miasto oferuje również wiele atrakcji kulturalnych. W Tromso znajduje się wiele muzeów, teatrów i galerii sztuki. W mieście odbywa się również wiele festiwali, w tym Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Tromso.

Informacje praktyczne

Jak zorganizować wyjazd do Tromso na własną rękę?

W naszym przewodniku znajdziesz wszystko, co musisz wiedzieć, aby samodzielnie zaplanować swoją podróż do Tromso. Znajdziesz tu informacje o tym, jak poruszać się po okolicach miasta, gdzie warto się wybrać i kiedy najlepiej zaplanować podróż.

Jeśli jednak marzysz o podróży za koło podbiegunowe i zobaczeniu zorzy polarnej, ale nie wiesz jak to wszystko ogarnąć samemu to możesz zdać się na Magdę, która od kilku lat mieszka w Tromso i na swoim profilu Polka pod Biegunem na Facebooku i Instagramie dzieli się swoimi doświadczeniami z życia w Norwegii, a także pięknymi zdjęciami z tej niezwykłej krainy. U Magdy znajdziesz nocleg, wynajmiesz samochód, który sprawdzi się w trudnych warunkach pogodowych, a nawet wybierzesz się na wspólne poszukiwanie zorzy.

Jest to świetna opcja dla osób, które szukają indywidualnego podejścia i chcą przeżyć niezapomnianą przygodę.

Klimat w Tromso

Tromso leży na 70. równoleżniku w strefie klimatu arktycznego. Dzięki Prądowi Zatokowemu, zimy są łagodne (średnia temperatura powietrza wynosi około -3°C), a lata dość chłodne (średnia temperatura powietrza w lecie wynosi +13°C). Góry chronią Tromso przed zimnymi wiatrami z Laponii i otwartego morza. Miasto charakteryzuje się także dużą ilością opadów, zimą głównie śniegu.

Latem w Tromso dzień jest bardzo długi. W lipcu i sierpniu słońce nie zachodzi za horyzont. Zjawisko to nazywa się białymi nocami. Od połowy listopada do połowy stycznia w Tromso panuje noc polarna. W tym czasie słońce nie wschodzi nad horyzont.

Kiedy lecieć do Tromso?

Odpowiedź na to pytanie zależy od tego, co chcesz zobaczyć i przeżyć w Tromso. Jeśli chcesz zobaczyć atrakcje Tromso, takie jak góry, fiordy, czy architekturę, możesz wybrać się do miasta o każdej porze roku.

Ponieważ Tromso leży za kołem podbiegunowym, są okresy w roku, kiedy słońce w ogóle nie wschodzi, a następnie okresy, w których słońce nigdy nie zachodzi. Latem w Tromso panują długie, jasne dni. Jest to dobry czas na wędrówki po górach, wycieczki statkiem po fiordach czy obserwację zwierząt.

Tromso jest jednym z najlepszych miejsc na świecie do obserwacji aurora borealis, czyli zorzy polarnej. Jeśli chcesz zobaczyć zorzę, najlepszy czas to okres pomiędzy równonocą jesienną a wiosenną, czyli między 21 września a 21 marca. Wtedy jest najwięcej ciemnych godzin w ciągu doby, co sprzyja obserwacji zorzy.

My zdecydowaliśmy się na drugą połowę października. Statystycznie to jeden z najlepszych miesięcy w roku, aby zobaczyć Światła Północy. Dłuższa noc daje więcej czasu, aby upolować zorzę, a zarazem jest wystarczająco dużo czasu, aby pozwiedzać okolicę, korzystając z arktycznego słońca.

Jak dostać się do Tromso?

Najprostszym i najtańszym sposobem dotarcia do Tromso z Polski jest samolot. Z Gdańska dostępne są bezpośrednie loty liniami Wizz Air. Czas lotu to około 2,5 godziny. Ceny biletów rozpoczynają się od około 130 złotych w jedną stronę.

Inną opcją jest lot do innego miasta w Norwegii, a następnie przesiadka na samolot do Tromso. Dostępne są połączenia z Oslo, Bergen, Stavanger i kilku innych miast. Czas podróży w zależności od wybranego połączenia wynosi od 4 do 6 godzin.

Jak poruszać się po Tromso?

Najważniejsze atrakcje Tromso można zwiedzać pieszo. Pomimo zimna jest to przyjemne miasto do spacerów. Do miejsc bardziej odległych, takich jak plaża Telegrafbukta, czy kolejka linowa Fjellheisen można szybko dotrzeć autobusem miejskim.

Do większości miejsc można dojechać autobusem, jednak dla większej swobody i oszczędności czasu polecamy wypożyczenie samochodu. Komunikacja publiczna w Tromso jest dobrze rozwinięta, ale może nie być tak elastyczna, jak własny samochód. Dzięki niemu będziesz mieć swobodę poruszania się i będziesz mógł zobaczyć wszystkie interesujące miejsca w swoim tempie. To zdecydowanie najlepszy sposób jeśli poza samym miastem chcesz również zobaczyć okolice Tromso.

W Tromso jest wiele wypożyczalni samochodów, zarówno dużych międzynarodowych firm, jak i mniejszych lokalnych. Ceny wynajmu samochodu zaczynają się od około 500 NOK za dzień.

Poszukiwania w internecie zaprowadziły nas do Magdy, która jak wspomnieliśmy wcześniej, oferuje m. in. wynajem samochodów. Już od pierwszego kontaktu z Magdą czuliśmy, że trafiliśmy w dobre ręce. Magda nie tylko wypożyczyła nam „Suzi”, ale była bardzo pomocna i udzieliła nam mnóstwa cennych informacji na temat Tromso i okolic.

Auto, które wynajęliśmy było w świetnym stanie, wyposażony we wszystko, co było nam potrzebne podczas podróży. Napęd 4×4, opony zimowe z kolcami i system kontroli trakcji, sprawiał, że czuliśmy się zdecydowanie bezpieczniej za kierownicą. 

Kilka wskazówek dotyczących jazdy samochodem w okolicach Tromso:

• Drogi w Norwegii są często kręte i z wąskimi zakrętami. Należy zachować szczególną ostrożność, zwłaszcza w zimie, kiedy warunki drogowe mogą być trudne.
• Silny wiatr może utrudniać prowadzenie samochodu.
• Poza Tromso drogi są praktycznie puste, a wszędzie wiszą tabliczki „Uwaga na łosie” i „Uwaga na renifery”.
• Niektóre z dróg jezdni ledwo wystarczają, aby minęły się dwa samochody, ale biorąc pod uwagę niewielki ruch na drogach i ograniczenie prędkości do 50, a nawet 30 kilometrów na godzinę, nie jest to duży problem. 
• Mapy Google sprawdzają się doskonale zarówno w mieście jak i w terenie. Ani razu nie mieliśmy problemu z dotarciem do celu. 

Gdzie się zatrzymać w Tromso?

W Tromso znajduje się wiele hoteli, hosteli i apartamentów. Noclegi w Tromso nie są tanie, a tym bardziej jeśli chcemy nocować w centrum miasta. Ceny noclegów w mieście są zróżnicowane, w zależności od standardu obiektu i sezonu. Jeśli szukasz taniego noclegu, to możesz rozważyć nocleg w hostelu lub w apartamencie.

Nam udało się znaleźć wspaniały nocleg zarówno pod względem stosunku jakości do ceny, lokalizacji, możliwości bezpłatnego parkowania, jak i życzliwości właściciela. MelisHome: Aurora Observatory, bo o nim mowa, położony jest na jednej z najpiękniejszych wysp w kraju – Kvaloya, na północny zachód od miasta. Miejsce jest zlokalizowane nad samym fiordem, wśród wspaniałej arktycznej przyrody, jakieś 25 minut jazdy samochodem od Tromso.

Warunki są raczej schroniskowe, ale surowość miejsca w 100% pasuje do celu wyprawy za koło podbiegunowe. Nasz pokoik był naprawdę bardzo malutki, za to na miejscu znajduje się całkiem spory salon i nieźle wyposażona kuchnia. Co ważne miejsce jest naprawdę tanie jak na Norwegię.

Hotelik znajduje się w cichej i spokojnej okolicy, z dala od sztucznego światła, co zapewnia idealne warunki do obserwacji zorzy. Pierwszej nocy mogliśmy nawet zobaczyć zorze przez okno naszego pokoju!

Internet w Tromso

Norwegia objęta jest pakietami europejskimi, zarówno w zakresie transmisji danych, jak i połączeń głosowych.

Zasięg 4G/5G jest obecny w Tromso i całym regionie.

Gotówka czy karta?

W Tromso absolutnie wszystko można zapłacić kartą, jest to domyślna metoda płatności. Nie trzeba nosić przy sobie gotówki, aby móc zrobić zakupy, zapłacić za posiłek, parking czy bilety na transport publiczny.

Informacja turystyczna Tromso

Centrum Informacji Turystycznej w Tromso znajduje się w centrum handlowym, na 2. piętrze terminalu portowego Prostneset. Można w nim uzyskać mapy i broszury na temat atrakcji w okolicy.

Co warto zobaczyć w Tromso?

Choć Tromso jest niewielkim miastem, nie można się tu nudzić. Pierwsze wzmianki o życiu osadników na terenie obecnego miasta pochodzą z epoki żelaza. W połowie XIII w. pojawił się tu pierwszy kościół, a pod koniec XVIII w. Tromso uzyskało prawa miejskie i zaczęło aktywnie się rozwijać. Głównymi zajęciami jego mieszkańców był handel i rybołówstwo. W połowie XIX w. w mieście otwarto stocznię, katedrę biskupią, kolegium, muzeum i browar. Tromso zasłynęło także dzięki statkom Nansena i Amundsena wypływającym z niego na wyprawy arktyczne. Podczas II wojny światowej Tromso stało się siedzibą rządu norweskiego i cudem uniknęło bombardowań, zachowując swoją historyczną zabudowę. W 1964 roku w mieście otwarto lotnisko, a 8 lat później – uniwersytet.

Historyczne centrum Tromso

Centrum Tromso z jego starymi drewnianymi domami i portem, można zwiedzić podczas spaceru. Większa część miasta położona jest na wyspie Tromsøya, połączonej z lądem – znanym jako Tromsdalen – mostem Tromsøbrua, zbudowanym w 1960 r.

Historyczna część miasta obejmuje główną ulicę – Storgata, a także położone bliżej morza Strandgata, Skippergata i Skansegata. Wzdłuż tej ulicy znajdują się najważniejsze budynki w mieście. Wśród nich znajduje się muzeum fotografii Perspektivet, mieszczące się w kolorowym, zabytkowym drewnianym budynku, czy przylegający do niego Verdensteateret, czyli najstarsze i nadal czynnym kino w północnej Europie, w którym swój pierwszy film wyemitowano w 1916 roku.

Ale najlepszym punktem odniesienia jest Rynek – Stortorget. Na tym małym placu znajduje się Fangstmonument – Arctic Hunter – pomnik wielorybnika w małej łodzi, rzuconej na morzu, który przygotowuje się do wrzucenia harpuna z boku łodzi. Stworzony przez Siverta Donaliego w 1984 roku pomnik upamiętnia wszystkich, którzy zginęli na morzu podczas połowów ryb i wielorybów. Na tym samym placu uwagę przyciąga mały żółty kiosk, podobny do tych w Paryżu. To Raketten Bar – bar rakietowy, choć jego pierwotna nazwa to Lokkekiosken – z 1911 roku. To prawdopodobnie najmniejszy bar na świecie, który serwuje wyśmienite hot-dogi. Za kioskiem znajduje się kościół Najświętszej Marii Panny, miejski kościół katolicki.

Idąc nieco dalej, znajdziemy pomnik króla Norwegii Haakona VII, a po lewej stronie budynek z dużymi oknami w fasadzie – to Ratusz w Tromso. Skręcając dalej w lewo, wzdłuż ulicy Gronnegata, obok budynku ratusza widzimy Bibliothek – najdalej na północ wysuniętą bibliotekę na świecie, mieszczącą się w nowoczesnym owalnym budynku z ogromnymi oknami.

Wracając na główną ulicę Storgata – równoległą do Gronnegata – i kierując się na południe, natrafiamy na katedrę w Tromso z 1861 roku. Może poszczycić się tym, że jest najbardziej na północ wysuniętą katedrą protestancką, a także jedyną w całej Norwegii, która została wykonana w całości z drewna. Wychodząc z katedry po lewej stronie ulicą Kirkegata, dochodzimy do pomnika Ronalda Amundsena – najważniejszego norweskiego ekspedytora i pierwszego człowieka, który dotarł do obu biegunów Ziemi.

Z tego miejsca, warto wybrać się na spacer wzdłuż morza, gdzie uwagę przyciągają tradycyjne norweskie kolorowe domy. Port Tromso miał i wciąż ma ogromne znaczenie dla północnej Norwegii, służąc jako baza wypadowa dla wypraw arktycznych, czy też będąc obowiązkowym przystankiem dla statków wycieczkowych.

Katedra Arktyczna w Tromso

Jeśli widzieliście już zdjęcia z Tromso, z pewnością jednym z pierwszych obrazów, które przychodzą Wam na myśl, jest ten na którym znajduje się Katedra Arktyczna. Przechodząc przez most Tromsøbrua można dotrzeć do Katedry Arktycznej z centrum Tromso w zaledwie pół godziny.

Choć budowla znana jest pod nazwą Katedra Arktyczna, tak naprawdę nie jest to katedra, ale kościół parafialny. W środku odbywają się koncerty organowe, zarówno latem – od początku czerwca do połowy sierpnia, jak i zimą – od początku lutego do połowy marca. Są to tzw. koncerty o północy i koncerty zorzy polarnej.

Zbudowany w 1965 roku według projektu Jana Inve Hoviga kościół, już z daleka intryguje swoim wyglądem. Jego charakterystyczna sylwetka inspirowana jest kształtem góry lodowej i domem Samów. Wykonany w kształcie dwóch przecinających się trójkątów, przypomina górę lodową unoszącą się pod czystym niebem. Zimą białe ściany idealnie wpisują się w śnieżny krajobraz, a z profilu katedra wtapia się w sylwetkę gór.

Katedra słynie z witraży, które są w istocie największe w Europie. Ich wysokość przekracza 23 metry, a do ich wyprodukowania potrzeba było prawie 11 ton szkła. Główny witraż części ołtarzowej autorstwa Victora Sparre’a przedstawia rękę Boga, z której trzy promienie światła padają na postać Chrystusa i dwóch stojących apostołów. Katedra szczególnie pięknie prezentuje się wczesnym rankiem, kiedy pomarańczowe promienie słońca oświetlają witraż i nadają mu mistyczną głębię.

Katedra Najświętszej Marii Panny w Tromso

To najbardziej na północ wysunięty kościół katolicki na świecie. Kościół w stylu gotyckim został zbudowany w 1861 roku. Wygląd zewnętrzny kościoła nie uległ większym zmianom na przestrzeni lat, natomiast wnętrze kościoła zmieniało się kilkukrotnie. Pod koniec II wojny światowej w katedrze tej przebywali uchodźcy z Finnmarku (regionu w Norwegii). Pod koniec lat 60. XX wieku w mieście doszło do silnego pożaru, podczas którego uszkodzonych zostało wiele budynków, w tym kościół Najświętszej Marii Panny. Na szczęście udało się go odbudować i przywrócić do życia.

Kolejka linowa Fjellheisen

Najlepszy widok na miasto i otaczające je góry roztacza się z punktu widokowego na górze Storsteinen (421 m n.p.m.). Można dostać się tu pieszo – co nie jest zalecane zimą, lub kolejką linową Fjellheisen. 

Fjellheisen to prawdziwa ikona Tromso. Przebiegająca na trasie o długości 835 metrów kolejka została otwarta w 1960 roku i przewozi gości na szczyt góry Storsteinen w zaledwie cztery minuty. 

Z centrum Tromso można do niej dojść pieszo, przechodząc przez most Tromsøbrua, w około 45 minut, a od Katedry Arktycznej w około 15 minut. Dla osób zmotoryzowanych na miejscu przygotowano spory parking, na którym można zostawić auto.

Storsteinen to świetne miejsce, aby podziwiać piękno norweskiej natury. Wjechaliśmy na górę jeszcze przed zachodem, żeby móc zobaczyć wszystkie góry dookoła przy zachodzącym świetle. Na górze znajduje się przygotowana dla turystów platforma widokowa, ale też duży obszar, na którym można spacerować i znaleźć dogodne miejsc żeby rozstawić się ze statywem.

Oprócz możliwości podziwiania zapierającego dech w piersiach widoku na miasto, wyspę Tromsøya i most na cieśninie, przyjemnością jest obserwowanie zmieniających się odcieni gór wyspy Kvaloya podczas zachodu słońca.

Podczas naszej wizyty niebo było bezchmurne, liczyliśmy na zorzę nad miastem, jednak się nie pokazała. Trudnością w znalezieni Świateł Północy jest ich niesamowita nieprzewidywalność.

Rozkład jazdy kolejki i aktualne ceny znajdują się na oficjalnej stronie internetowej.

Most Tromsøbrua

Tromsøbrua to największy wspornikowy most drogowy w Europie Północnej. Most łączy wyspę Tromsøya z lądem, przecinając cieśninę Tromsøysundet. Właściwie łączy część kontynentalną (Tromsdalen, gdzie stoi Katedra Arktyczna) z częścią wyspową (Tromsøya).

Zanim zbudowano most ludzie przemieszczali się z lądu na wyspę promem. O tym, że byłoby prościej przedostać się przez cieśninę mostem, myślano już pod koniec lat 40. ubiegłego wieku. Następnie przez kolejne 7 lat rozważano i szacowano, aż w końcu rząd zatwierdził projekt. Po zebraniu pieniędzy i podpisaniu dokumentów most został ostatecznie otwarty 3 lipca 1960 roku. W momencie otwarcia był pierwszym wolnostojącym mostem w Norwegii.

Całkowita długość mostu wynosi 1016 metrów, z czego najdłuższe przęsło ma 80 metrów. Prześwit mostu wynosi 38 metrów. Most jest przeznaczony zarówno dla samochodów, jak i pieszych i rowerzystów.

Most Tromsøbrua jest jednym z najważniejszych symboli Tromsø i popularnym miejscem spacerowym i turystycznym.

Co warto zobaczyć w okolicach Tromso?

Jeśli nie zamierzasz zwiedzać wszystkich muzeów w mieście, to Tromso spokojnie można zobaczyć w ciągu jednego dnia. Dlatego też, jeśli dysponujesz kilkoma dniami, radzimy wypożyczyć samochód i wybrać się na wycieczkę po okolicy.

Z 5 dni, które spędziliśmy w Arktyce, jeden dzień poświęciliśmy na Tromso, pozostałe na objazdówkę po wyspach Kvaløya, Sommarøy, oraz cudownej Senji.

Wyspa Kvaløya

Planując podróż do Tromsø, warto wybrać się na wyspę Kvaløya. To doskonałe miejsce na spędzenie aktywnego wypoczynku na łonie natury i podziwianie pięknych widoków.

Kvaløya to piąta co do wielkości wyspa w Norwegii, położona na zachód od Tromso. Przez wyspę przechodzą 3 główne drogi, wszystkie są piękne. Kvaloya to kwintesencja Norwegii i zawiera wszystko, czego potrzebujesz, aby spędzić kilka dni na północy ciesząc oczy wspaniałymi widokami. Ponieważ jesienią i zimą zmrok zapada wcześnie, warto przeznaczyć na nią przynajmniej dwa dni.

Wyspa jest położona w idealnym miejscu do obserwacji zorzy polarnej. W sezonie zimowym można ją zobaczyć z wielu miejsc na wyspie. Jeśli wybierzesz się na wyspę Kvaløya prawdopodobnie tu i ówdzie zobaczysz także renifery.

Miejsca, które warto odwiedzić na wyspie Kvaløya:

Ersfjordbotn

Ersfjordbotn to klasyk, który trzeba zobaczyć. Ta mała wioska rybacka położona jest na małym przesmyku pomiędzy Ersfjorden i Kaldfjorden.

Jeszcze zanim dotrzesz do wioski, natrafisz na punkt widokowego przy drodze, z którego roztaczają się wspaniałe widoki na dwa fiordy. Przy dobrej pogodzie widać fiordy i góry w oddali. Warto zjechać do wioski, udać się do małego portu i wejść na mały półwysep, skąd rozpościera się lepszy widok na fiord. Linia brzegowa jest otoczona kamieniami, pomiędzy którymi znajduje się mnóstwo muszli. Przy wodzie znajduje się kilka uroczych chat rybackich.

Ersfjorden to wspaniały i niezwykle fotogeniczny fiord z wysokimi górami po obu stronach. Fiord jest skierowany na północ i w połączeniu z pokrytymi śniegiem górami jest najlepszym miejscem, aby zobaczyć zorzę polarną. To właśnie tu zobaczyliśmy naszą pierwszą w życiu zorzę.

Kattfjordvatnet

Kattfjordvatnet to jezioro położone w pięknej dolinie pomiędzy Ersfjordbotn a Nordfjordbotn, w drodze do Sommaroy. Jezioro położone jest około 151 metrów nad poziomem morza i otoczone jest wysokimi górami. Ma powierzchnię 0,40 km² i długość 2,2 kilometrów. Najszersze jest w swojej zachodniej części, gdzie osiąga szerokość 350 metrów. Zimą jezioro jest zamarznięte i ukryte pod głębokim śniegiem.

Kattfjordvatnet to popularny punkt startowy dla wędrówek w góry. Wokół jeziora znajduje się kilka szlaków turystycznych, prowadzących do pobliskich gór i fiordów. 

Jezioro jest bardzo długie i znajduje się blisko drogi. Jest tu sporo miejsc parkingowych i wiele punktów oferujących niezwykłe widoki na ośnieżone szczyty.

To jedno z najciemniejszych miejsc w okolicy Tromso. Brak zanieczyszczeń sztucznym światłem sprawia, że jest to doskonałe miejsce do obserwacji i fotografowania zorzy polarnej, wirującej nad ośnieżonymi szczytami.

Grotfjord

Malownicza droga, która prowadzi do Tromvik (potem Rekvik, jeśli warunki na to pozwalają) przebiega przez dwa piękne fiordy – Kaldfjord, oraz spektakularny Grotfjord i oferuje naprawdę wspaniałe widoki, szczególnie od strony Grotfjordu, do którego można dotrzeć w 40 minut. 

Grotfjord to bardzo piękny, wąski fiord otoczony stromymi górami, w którym warto zatrzymać się dosłownie wszędzie, ale przede wszystkim przy odsłoniętym dnie fiordu, gdzie można zbliżyć się do wody. 

Znajduje się tu mała wioska z zaledwie kilkoma domami. Znajdująca się tu duża piaszczysta plaża na dnie fiordu jest popularnym celem Norwegów i turystów, którzy przybywają, aby cieszyć się płytkimi wodami, oszałamiającym górskim krajobrazem i widokami na wyspę Vengsøy.

To kolejna świetna lokalizacja, aby zobaczyć zorzę polarną i kolorowy arktyczny zachód słońca.

Hella

Hella to niewielka miejscowość położona na zachodnim wybrzeżu wyspy Kvaløya, około 20 km od Tromsø.

Jest to popularne miejsce dla turystów, którzy chcą podziwiać piękno norweskiej przyrody. W okolicach Helli można spotkać wiele różnych gatunków zwierząt morskich, w tym delfiny. Widoki na fiord Ryastraumen i kilka gór, m. in. Bentsjordtinden (1168 m n.p.m.) są spektakularne!

To piękne miejsce jest szczególne popularne wśród wędkarzy. Duży i bardzo silny prąd sprawia, że doskonale nadaje się do połowu dorsza.

W Helli znajduje się wiele starych domów, które pierwotnie znajdowały się w Tromso i zostały przeniesione tu w latach 60. XX wieku.

Wyspy Sommarøy i Hillesøy

Za wyspą Kvaløya znajdują się dwie mniejsze wyspy – Sommarøy i Hillesøy. Droga do nich biegnie przez wspomnianą wcześniej dolinę Kattfjordeidet pośrodku wyspy, po czym wije się wzdłuż dwóch pięknych fiordów.

Sommarøy i Hillesøy to mały nordycki raj. Te dwie wyspy z małymi wioskami rybackimi na zachodnim krańcu Kvaløya i połączone z nią mostami, sprawiają wrażenie krańca świata. 

Na Sommaroy jest pełno małych plaż, idealnych dla krótkich spacerów. Plaże te są uważane za jedne z najpiękniejszych w Norwegii. Drobny biały piasek, przejrzysta woda i domy rybaków, pomagają w kompozycji każdego zdjęcia. Nie możecie tego przegapić!

Ørnfløya

Jednym z najpopularniejszych miejsc w okolicy Sommarøy jest punkt widokowy na górze Ornfloya. Aby do niego dotrzeć należy jadąc od strony Tromso skręcić w kierunku Brensholmen i po jakichś 250-300 m zaparkować auto w małej zatoczce przy drodze. Wydeptaną przez turystów ścieżką można wejść na szczyt. Wędrówka na szczyt Ørnfløya jest łatwa. Wystarczy 30-40-minutowy spacer aby znaleźć się na górze. Ze szczytu roztacza się niesamowity widok na Sommarøy i Hillesøy, Senję i małą charakterystyczną wyspę Håja, a także liczne fiordy i góry pokryte śniegiem. Na pierwszym planie doskonale widać małe chatki rybackie rozsiane wzdłuż linii brzegowej. Widoki są szczególnie piękne w słoneczny dzień.

Na górze Ornfløya znajduje się także księga gości, którą można podpisać. Oczywiście dodaliśmy do niego nasze nazwiska.

Wyspa Senja

Planując podróż do Tromso nie można ominąć Senji! Ta druga co do wielkości wyspa w kraju fiordów oczaruje Cię dziką przyrodą.

Najlepszym sposobem, aby poznać jej piękno, jest przejazd słynnym Narodowym Szlakiem Krajobrazowym. Trasa ta wiedzie przez malownicze fiordy, ostre szczyty górskie i ukryte zatoczki.

Aby w pełni doświadczyć magii Senji, koniecznie wybierz się w podróż słynnym Narodowym Szlakiem Krajobrazowym. Ta malownicza trasa, wijąca się przez całą długość wyspy, to prawdziwa uczta dla oczu. Z każdym kilometrem krajobraz zmienia się niczym w kalejdoskopie – ostre, ośnieżone szczyty górskie ustępują miejsca piaszczystym plażom, a głębokie fiordy przechodzą w malownicze zatoczki.
Podczas jazdy szlakiem natkniesz się na liczne punkty widokowe, z których roztacza się zapierający dech w piersiach widok na okolicę. Możesz podziwiać m.in. słynną górę Segla, która uważana jest za jedną z najpiękniejszych w Norwegii. Warto również zatrzymać się w malowniczych wioskach rybackich, gdzie poczujesz prawdziwie norweski klimat.

Więcej informacji o tym co warto zobaczyć na Senji znajdzie we wpisie „Senja w jeden dzień – co warto zobaczyć? Najlepsze punkty widokowe”.

Obserwacja zorzy polarnej w okolicach Tromso

Oczywiście większość turystów udaje się do Tromso, aby zobaczyć zorzę polarną. Zorza polarna występuje od września do kwietnia. To naturalne zjawisko jest dość nieprzewidywalne, więc nie ma gwarancji, że na pewno je zobaczysz. Jednak większość turystów wierzy w swoje szczęście i zostaje nagrodzona zapierającymi dech w piersiach kolorami nieba. 

Aby móc zobaczyć zorzę polarną muszą być spełnione kilka warunków: wystarczająca aktywność KP, czyste niebo i niewielkie zanieczyszczenie światłem. Choć przy dużej intensywności można zobaczyć zorzę z centrum Tromso, to wskazane jest obserwowanie jej jak najdalej od świateł miasta. Najlepszym miejscem, w którym można zobaczyć zorzę polarną w okolicach Tromso jest Kvaloya lub Sommarøy. Na wyspach, znajduje się kilka fiordów, jezior, nieoświetlonych dróg o doskonałej widoczności, dzięki czemu możliwości znalezienia przestrzeni z całkowitą ciemnością są niemal nieograniczone. Obie wyspy oferują szeroką gamę dobrych lokalizacji, my jednak polecamy 3 z nich: Ersfjordbotn, Grotfjord, oraz jezioro Kattfjordvatnet.

Oto kilka wskazówek, które pomogą Ci zrobić dobre zdjęcia zorzy polarnej:

• Wybierz miejsce z dala od sztucznego światła.
• Sprawdź prognozę pogody, aby upewnić się, że niebo będzie czyste.
• Ustaw aparat w tryb manualny.
• Ustaw przysłonę na f/2,8 lub niższą.
• Ustaw czas otwarcia migawki na 5-30 sekund.
• Ustaw czułość ISO na 1600-3200.
• Wykonaj kilka zdjęć z różnymi ustawieniami, aby znaleźć najlepsze.

Jeśli chcesz zmaksymalizować swoje szanse na zobaczenie zorzy polarnej to możesz udać się do Polski pod Biegunem. Poszukiwanie Świateł Północy w ramach wycieczki z Magdą zaoszczędzi Ci niejednego bólu głowy.

To tylko krótkie wprowadzenie do tematu. We wpisie Zorza polarna w Tromso – jak ją zobaczyć i sfotografować | kompletny poradnik krok po kroku znajdziecie wszystko, co musicie wiedzieć o poszukiwaniu zorzy polarnej w Tromso. To obszerny przewodnik o tym gdzie i jak szukać zorzy polarnej, a także o technikach fotografowania tego zjawiska.

Renifery w Tromso

Każde dziecko na świecie wie dokładnie, czym są renifery. Oczywiście pomocnikami Świętego Mikołaja! Mało kto jednak wie, że większość reniferów w Norwegii jest własnością prywatną.

W Norwegii żyje około 300 000 reniferów, z czego około 250 000 jest własnością Saamów, czyli grupy rdzennych mieszkańców Północy Europy. Posiadają oni własną kulturę, tradycje i język. Kultura Samów jest najstarszą w północnej Norwegii, a ludowi Samów udało się przetrwać w surowym środowisku Arktyki.
Seria filmów Disneya „Kraina lodu” czerpie inspirację z tradycji i zwyczajów ludu Saamów. W filmie znalazło się kilka piosenek autorstwa lapońskich artystów.

Renifery od dawna stanowią ważny element kultury tej części świata. Spotkanie tych fascynujących stworzeń w ich naturalnym środowisku to bardzo ekscytujące przeżycie. To piękne, zwierzęta, które wyglądają jak ogromne maskotki.

Po raz pierwszy natknęliśmy się na stado reniferów, kiedy to przebiegły nam drogę, tuż za mostem po drugiej stronie lotniska. Później spotkaliśmy je jeszcze kilka razy w pobliżu wyspy Sommaroy.

Jesteśmy zachwyceni Arktyką! Widoki są niesamowite, a natura jest dziewicza i nieskażona. Ta podróż była dla nas niezapomnianym przeżyciem. Spotkaliśmy renifery i zobaczyliśmy piękne fiordy. Woda i góry to połączenie, które zawsze nas zachwyca i fascynuje. To kontrast między spokojem i siłą, między pięknem i potęgą. To miejsca, w których można zapomnieć o codzienności i po prostu cieszyć się życiem.

Położone za koła podbiegunowym Tromso to jedno z najlepszych miejsc na świecie do obserwacji zorzy polarnej. I to właśnie było naszym głównym celem tej podróży. Udało nam się spełnić marzenie. Mieliśmy niesamowitą pogodę i praktycznie co noc mogliśmy podziwiać to niesamowite zjawisko. Mieliśmy okazję zobaczyć ją w różnych odsłonach, od delikatnych pasm światła po potężne tańce na całym niebie. To było niesamowite przeżycie, które na zawsze pozostanie w naszej pamięci.

Również obserwacja gwiazd w Arktyce to niezapomniane przeżycie. To okazja, aby zobaczyć piękno nocnego nieba, które jest często ukryte przed naszymi oczami, ponieważ w tym regionie nie ma świateł miejskich, które rozpraszają światło. Spoglądając w górę, mogliśmy zobaczyć Drogę Mleczną, która rozciągała się nad nami jak pas świetlny w całej swej okazałości.

Mamy nadzieję, że udało nam się dostarczyć wielu przydatnych informacji na temat Tromso i okolic. A może masz wskazówkę lub dwie? Podziel się w komentarzu!

Spodobał Ci się artykuł – polub, udostępnij, zostaw komentarz. Będzie nam bardzo miło!

Artykuł Tromso – Wrota Arktyki w pigułce | Atrakcje i miejsca, które warto zobaczyć | Przewodnik po Tromso i regionie pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Spektakularne wodospady, wąskie fiordy, ośnieżone góry, lodowiec, miejsca światowego dziedzictwa, długie tunele, stare elektrownie, wiszące chmury, niewielkie promy, owce i krowy na łąkach – to wszystko udało się zobaczyć podczas całodziennej wyprawy dookoła lodowca Folgefonna.

Ostatnie dni kwietnia i pierwszą połowę maja 2016 roku spędziliśmy w południowo-zachodniej Norwegii. Ta część kraju stanowi początek „fiordowej Norwegii”, której najbardziej znanymi atrakcjami są niewątpliwie Preikestolen i Kjerag. My jednak rankiem 1-go maja wyruszyliśmy z Haugesund nieco bardziej na północ.

Wodospad Langfoss i Åkrafjord

Po ok 1,5 godziny jazdy drogą E134 na północ dotarliśmy nad Åkrafjord, gdzie przy samej drodze ukazał się nam zapierający dech w piersiach wodospad Langfoss, uznany przez CNN za jeden z 10 najpiękniejszych wodospadów na świecie. Całkowity spadek wynosi 612 m, co czyni go jednym z najwyższych wodospadów w Europie i piątym co do wielkości wodospadem w Norwegii. Połączenie 2008 stóp wysokości i 205 stóp szerokości jest imponujące. Wodospad znajduje się w miejscowości Etne, w zachodniej części kraju. U jego podnóża wzniesiono kamienny most, przez który przebiega nieustannie mokra od rozpryskującej się wody trasa europejska E134, łącząca Oslo z Haugesund. Przy moście wybudowano taras widokowy. Gwałtownie ześlizgująca się woda do spokojnego Åkrafjordu to fascynujące widowisko.

Fakt: norweskie słowo foss oznacza „wodospad”, a nazwy wodospadów najczęściej kończą się na -foss.

Po godzinie spędzonej nad wodospadem ruszyliśmy dalej na północ. Krajobraz stawał się coraz bardziej górzysty. Przejeżdżaliśmy wieloma tunelami, z których część miała naprawdę imponującą długość. Dzięki nim szybko przedostawaliśmy się z jednej doliny do drugiej, nierzadko o zupełnie  odmiennym mikroklimacie. Na poziomie morza, przy Åkrafjordzie panowała pogoda wczesnowiosenna, a po przebyciu kilku tuneli na poboczach zaczął pojawiać się śnieg!

Porada: Pogoda w Norwegii jest nieprzewidywalna. Z największą sprawdzalnością prognozę pogody na najbliższe kilka dni  podaje serwis yr.no.

Wodospad Latefoss

Droga stopniowo wspinała się coraz wyżej, wijąc się przez kilka wysokich przełęczy. Po przejechaniu około 120 km od Haugesund zjechaliśmy z trasy E134 i skręciliśmy na północ w kierunku miejscowości Odda. Po kilku chwilach, znaleźliśmy się nad 160 metrowym wodospadem Latefoss. To świetne miejsce na odpoczynek, rozprostowanie nóg i zrobienie kilku zdjęć. Można także poczuć mgiełkę z podwójnego wodospadu na twarzy.

Po krótkim przystanku i uwiecznieniu wodospadu ruszyliśmy dalej. Låtefoss znajduje się ok 15 km od Oddy, jednak po drodze musieliśmy zwolnić jeszcze kilka razy, by móc obejrzeć  znajdujące się na lewo i na prawo wodospady.

Odda

Odda to małe norweskie miasto, stolica regionu Hordaland, pięknie położone między pasmem gór pokrytych lodowcem Folgefonna, a płaskowyżem Hardangervidda na krańcu Sorfjorden. Pędzące wodospady, górskie szczyty, majestatyczne fiordy i wieczny śnieg powodują, że każdy znajdzie tu coś dla siebie. Przez Odde przebiega główny tranzyt łączący południe z Bergen. To także główne miejsce wypadowe na Trolltunge, czyli słynny Język trolla.Dziś Odda jest małym miasteczkiem, ale w drugiej połowie XIX wieku była jedną z najbardziej znanych miejscowości turystycznych w Norwegii. Latem 1896 roku zainicjowano budowę drogi do Tokheimslia. W 1902 roku otwarto trasę turystyczną co ułatwiło turystą dotarcie do lodowca z Tokheim i Sunndal. Na początku XX wieku Odda była już jednym z najpopularniejszych miejsc w Europie Północnej. W rejon Oddy i Hardangerfjordu przybijały statki wycieczkowe z turystami chcącymi zobaczyć spektakularny fiord, góry, dzikie wodospady i lodowiec.

Przy wjeździe do Oddy, tuż nad fiordem zrobiliśmy sobie dłuższy postój. Nawet zimy, momentami porywisty wiatr nie zniechęcił nas do pikniku w tak niecodziennym otoczeniu. Czaru wszystkiemu dodawała srebrzysto szara woda malowniczego fiordu.

Odda stała się popularnym miejscem turystycznym, ale ludzie szybko zdali sobie również sprawę z potencjału energii wodnej jaki drzemie w wodospadach. W 1906 roku rozpoczęły się prace nad elektrownią Tysso 1, a kilka lat później udało się dostarczyć do fabryki w Odda taniej energii elektrycznej. Od tej chwili Odda stała się miastem przemysłowym. W miarę wzrostu zapotrzebowania na energię elektryczną powstawały nowe elektrownie. Niestety niektóre z pięknych wodospadów zostały wprowadzone do rurociągów w celu wykorzystania ich mocy do produkcji energii elektrycznej.Jak na 1 maja przystało w Oddzie odbywał się  pochód.

Przejechaliśmy przez Oddę i ruszyliśmy w kierunku lodowca Folgefonna. Z jednej strony droga przylega bezpośrednio do ściany gór. Znowu byliśmy zachwyceni pięknem mijanych po drodze stromym krajobrazów.

Lodowiec Folgefonna

Lodowiec Folgefonna jest trzecim co do wielkości lodowcem w Norwegii zajmującym obszar 220 km². W najwyższym punkcie osiąga on wysokość 1662 m n.p.m, a grubość pokrywy sięga 400 m. 14 maja 2005 roku utworzono Park Narodowy Folgefonna, dzięki czemu południowy obszar został objęty ochroną. To pierwszy park narodowy, który biegnie od fiordu do lodowca. W północnym regionie, zaledwie 90 minut jazdy od Oddy, znajduje się letni ośrodek narciarski.Po zachodniej stronie Parku Narodowego Folgefonna, tuż za wylotem z dziesięciokilometrowego tunelu, znajduje się mała miejscowość Sundal. Jakieś 300 m od głównej drogi znajduje się parking, skąd biorą początek wszystkie trasy biegnące w stronę lodowca. Najtrudniejszy, szlak czarny, wiedzie do górskiej chaty Fonnabu. Czerwone szlaki to również trasy na kilkugodzinne wędrówki. Ze względu na mocno ograniczony czas ruszyliśmy pieszo w kierunku lodowca najłagodniejszą trasą prowadzącą do jeziora Bondhusvatnet. Podczas wędrówki w zasięgu ręki mieliśmy niemal wszystko po co przybyliśmy do Norwegii – nieskazitelną przyrodę, czyste powietrze, skały, strumyki, jezioro.Wiosna przychodzi tu zdecydowanie później niż w Polsce. Był pierwszy dzień maja, a poza porastającymi wszystko dookoła mchami i porostami nie było tu jeszcze żadnej innej roślinności.

Choć butelkowaną wodę z lodowca Folgefonna pod nazwą Isklar można kupić w większości sklepów spożywczych w Norwegii, oczywiście nie mogłem odmówić sobie spróbowania wody wprost ze strumienia wypływającego z lodowca.

Po około 45 minutach dotarliśmy do jeziora Bondhusvatnet, skąd rozpościerał się wspaniały widok na Bondhusbreen, czyli niebieski język lodowca Folgefonna odbijający się w tafli spokojnego jeziora.

Prom do Leirvik

Po powrocie do auta ruszyliśmy powoli w stronę przeprawy promowej do Leirvik, aby późnym wieczorem dotrzeć do Haugesund.

Kocham fiordowy krajobraz zachodniej Norwegii. Uwielbiam wodospady, śnieg na górskich szczytach, spokojne wody w fiordach, widok na lodowce, a ten jednodniowy wypad przyniósł nam mnóstwo niezapomnianych wrażeń.

Artykuł Road trip dookoła lodowca Folgefonna pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Na brzegach Skandynawii zrodziła się jedna z najbardziej wojowniczych kultur – Wikingowie. Długie statki, mityczny raj — Walhalla, jednooki bóg Odyn i wreszcie mężczyźni umierający z mieczem w dłoni to najczęstsze skojarzenia z wikingami. Przez 300 lat pustoszyli oni Europę od Wysp Brytyjskich, przez Normandię, po Bliski Wschód, a nawet Amerykę, budząc wszędzie strach i grozę. W średniowieczu Wikingami nazywano normańskich wojowników. W dialektach termin ten oznaczał skandynawskich morskich rozbójników.

Wikingowie byli nie tylko wojownikami, ale również wybornymi żeglarzami i nawigatorami. Wywodzili się w końcu z ziem, w których fiordy zajmują dużą część linii brzegowej. Skonstruowali wąskie, długie drewniane łodzie – drakkary, napędzane wiosłami i żaglem, przystosowane do szybkiej i łatwej nawigacji zarówno na otwartym morzu jak i na płytkich wodach.

Początek epoki wikingów sięga VIII wieku, kiedy to wikingowie wprawieni w walce i budowie łodzi byli gotowi by ruszyć w świat. 6 czerwca 793 roku zaatakowali i splądrowali klasztor Lindisfarne na małej wyspie blisko wybrzeży północno-wschodniej Anglii. Wymordowali bezbronnych mnichów, zgrabili i zniszczyli religijne artefakty. Brutalność ataku przeraziła chrześcijańską Europę. Tak rozpoczęła się krwawa era wikingów.

Prawdopodobnie główną przyczyną wypraw Normanów we wczesnym średniowieczu było przeludnienie Skandynawii, gdzie ziemi uprawnej było niewiele. Poszukiwano więc nowych ziem, oraz zdobywano łupy w bogatszych rejonach Europy.

Wikingowie zajmowali się również osadnictwem oraz handlem futrami, biżuterią, niewolnikami i bronią. Podczas swoich wypraw Wikingowie założyli wiele miast i kolonii. Era Wikingów zakończyła się w 1066 r. wraz z upadkiem króla Haralda Hardråde.

Karmøy jest jedną z największych wysp archipelagu południowo-zachodniej Norwegii, niedaleko miasta Haugesund, połączona z lądem mostem na północy i przeprawą promową na południu. Znajduje się tu lotnisko mające stałe połączenie m.in. z Gdańskiem. To właśnie w tu wzięła swój początek historia Norwegii.

Avaldsnes – rezydencja królów

Wikingowie nie mieli jednego państwa. Norwegia składała się z szeregu lokalnych księstw i królestw, a fiordy dzielące kraj na kawałki utrudniały jego zjednoczenie. Zanim wikingowie ruszyli na podbój świata walczyli między sobą. Dopiero król Harald Pięknowłosy, znany również z serialu „Wikingowie”, władający w latach 872-939 zjednoczył większość ówczesnej Norwegii w pierwszym roku swojego panowania, czyli w roku 872. Po jego abdykacji w 930 roku tron objął jego najstarszy syn Eryk Krwawy Topór, który wprowadził twarde i krwawe rządy.Najważniejszym miejscem na Karmøy jest Avaldsnes będące rezydencją Króla Haralda Pięknowłosego i jednym z głównych ośrodków władzy epoki Wikingów.

W pobliskim Haugesund w 1872 roku wzniesiono obelisk upamiętniający władcę oraz bitwę morską pod Hafrsfjord z 872 roku, która doprowadziła do zjednoczenia Norwegii. Wokół niego znajdują się mniejsze obeliski z imionami władców, którzy zgodzili się na zjednoczenie królestw. Miejsce w którym zbudowano pomnik nie jest przypadkowe – uważa się je za grób Króla Haralda.

Przy wzgórzu znajduje się kamienny krzyż z około 1000 roku – z początków chrześcijaństwa w Norwegii.

Avaldsnes było jednak rezydencją królewską na długo przed czasami Haralda. Historyczny krajobraz opowiada o pierwszych norweskich królach i legendarnych postaciach, przedstawianych w opowieściach i wierszach.Oczywistym powodem dominacji Avaldsnes było jego strategiczne położenie przy cieśninie Karmsundet, między kontynentem a wyspą Karmøy. Kto kontrolował Karmsundet, miał kontrolę ruchu statków wzdłuż wybrzeży Norwegii i handlu z Europą.

Ciekawostką jest, że Norwegia zawdzięcza swoją nazwę właśnie tej cieśninie – był to ważny szlak żeglugowy nazywany „drogą na północ” – Norðrvegr, od staronordyckich słów norðr – ” północny „, vegr – „droga”.Przez wiele wieków wodzowie w Avaldsnes kontrolowali wysyłki, przez wąską cieśniną.
Dzięki temu mieli oni bliski kontakt z ludźmi z innych krajów. Kontakty międzynarodowe przyniosły wpływy kulturowe, nowe pomysły, wiedzę, sojusze i wielkie bogactwo.

Avaldsnes tradycyjnie uznawane było za święte miejsce, gdzie królowie pokazywali swoje pobratymstwo z bogami.

Kościół Św. Olafa

Jednym z głównych zabytków odnoszących się do wielkiego okresu historii Norwegii w okolicach Haugesund jest średniowieczny Kościół Św. Olafa (Olavskirken), zbudowany przez króla Haakona IV Haakonsena Starego (Håkon IV Håkonsson) około 1250 jako część rezydencji królewskiej. Stał się on symbolem zjednoczenia Norwegii oraz ważnym przystankiem dla pielgrzymów udających się do Nidaros. Obecny kościół został zbudowany w latach 1250-1320, na miejscu drewnianego kościoła zbudowanego około 1000 roku w miejscu kultu pogańskiego. Znaleziono tutaj groby z około 680-750 r – to najstarsze miejsce pochówku odkryte w krajach skandynawskich.

Przy kościele znajduje się tzw. Igła Maryi – wielki, mierzący 7,2 metra kamień, pochylający się ku ścianie Kościoła. Legenda głosi, że „Dzień Sądu nadejdzie, gdy kamień zetknie się ze ścianą kościoła”.

Tuż obok Kościoła Św. Olafa znajduje się Nordvegen History Center. Budynek jest doskonale wkomponowany w historyczny krajobraz a jego większość znajduje się pod ziemią.

Muzeum uchodzi za jedną z największych atrakcji rejonu. Dokumentuje ono codzienne życie Normanów na lądzie i na morzu, ich wyprawy, handel i sposób prowadzenia wojny. Można zobaczyć jak wyglądało życie w surowym klimacie północnej Europy. W Muzeum znajduje się niesamowita, interaktywna wystawa o wikingach. Prezentowanych jest wiele interesujących znalezisk, ciekawostek i opowieści.

Naszym przewodnikiem po 3500-letniej historii Avaldsnes jest król Harald Pięknowłosy. Prezentuje on znane i nieznane oblicza ludu, który w średniowieczu dotarł na krańce świata.

Wioska wikingów

Na małej zalesionej wyspie poniżej średniowiecznego kościoła położona jest wioska wikingów. Składa się ona z kilku zrekonstruowanych domów. Wszystko jest przygotowane z dbałością o każdy szczegół. Można tu się dowiedzieć jak Wikingowie żyli, jak budowali domy i statki. Każdego lata odbywa się tutaj festiwal Wikingów.

Visnes

Tuż obok Avaldsnes znajduje się mała wioska – Visnes. W 1865 roku odkryto złoża miedzi i założono kopalnię. W swoim czasie była to największa i najnowocześniejsza kopalnia miedzi w całej północnej Europie! Miedź tutaj wydobywana posłużyła m.in. do budowy Statui Wolności w Nowym Jorku, a jej miniatura znajduje się nieopodal starej kopalni w Visnes. Dziś kopalnia jest zamknięta, a w jej miejscu znajduje się muzeum.

Znajdująca się na Karmøy plaża Åkrasanden została wybrana najpiękniejszą plażą w Norwegii w 2014 roku!

Wędrując wzdłuż brzegu można podziwiać naturę w doskonałej harmonii. Plaża ma biały, miękki piasek i doskonale nadaje się do wędrówek przez cały rok. Na południowym końcu plaży trasa dobiega do obszaru, którego historia sięga epoki wikingów. Tutaj można zobaczyć kamienne pomniki symbolizujące dwie córki jednego z królów Wikingów – Augvalda.

Artykuł Karmøy – Siedziba Królów Wikingów pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Artykuł Odda – w krainie fiordów pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Artykuł Wodospad Langfossen i Åkrafjord pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Współczesne dzieci to prawdziwi obywatele świata, którzy potrafią podróżować po całym świecie i odwiedzać jego najodleglejsze zakątki. Według najnowszych badań naukowych dzieci w podróży rozwijają się znacznie szybciej. Wynika to z konieczności dostosowania się do nowych warunków, klimatu, języka czy cech kulturowych danego kraju. Podróżowanie z małym dzieckiem wymaga starannego przygotowania. Pomaga to uniknąć kłopotów, które mogą spotkać młodego turystę w czasie podróży. Odpowiednie obuwie jest szczególnie ważny w przypadku dzieci, których układ ruchu cały czas się rozwija.

Czas od wiosny do późnej jesieni jest idealny na spędzenie wakacji w Europie, a najlepszym sposobem, by zobaczyć Stary Kontynent jest piesza wędrówka.
Europejskie miasta dają nam wiele możliwości zwiedzania – można poruszać się pieszo jak i środkami komunikacji miejskiej.
Jednym z ważnych elementów przygotowania się do wyjazdu jest wybór odpowiednich butów. Aktywny wypoczynek, który zawsze sprawiał nam największą przyjemność, wymaga przygotowania dokładnego planu podróży jak również dostosowania odpowiedniego obuwia w zależności od miejsca które wybieramy. Niewygodne, buty mogą skutecznie uprzykrzyć całą podróż.

Najlepsze buty dla podróżujących to takie, które można nosić przez cały dzień, gwarantują przejście kilku kilometrów dziennie bez odczuwania dyskomfortu. Wysokiej klasy obuwie daje dobrą stabilizację dla stopy, wentylację i wygodę podczas długich spacerów.

W tym roku jako pierwszy cel naszych podróży wybraliśmy Norwegię. Końcówka kwietnia i początek maja na fiordach są jeszcze dość chłodne, a teren wędrówek mocno zróżnicowany. Dlatego też, istotny był wybór obuwia dla naszej córci – Hani. Buty powinny być zaprojektowane tak, aby zapewnić stabilność, komfort oraz powinny być wystarczająco wytrzymałe, aby przetrwać chodzenie na długich dystansach w trudnym terenie.

Również podczas tej wyprawy mogliśmy liczyć na doskonałej jakości buty firmy RenBut.

Te super wygodne buty wykonane są ze skóry najwyższej jakości z gumowymi podeszwami zapewniającymi dobrą przyczepność i w przeciwieństwie do wielu dostępnych na rynku butów dziecięcych, są bardzo wytrzymałe. Zostały tak zaprojektowane, aby zapewnić małej nóżce komfort w każdym terenie.

Komfort jest ważniejszy niż moda ale obuwie firmy RenBut jest zarówno stylowe jak i wygodne.

 Producent obuwia dziecięcego: www.renbut.pl
Sklep internetowy: www.smykowakopalnia.pl

Artykuł RENBUT – Buty dla dzieci na każdą podróż pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Preikestolen to zadziwiająco płaski klif o wymiarach 25 na 25 metrów znajdujący się 604 metry nad wodami Lysefjordu powstały najprawdopodobniej ok 10 tysięcy lat temu w wyniku pęknięcia skał pod wpływem mrozu.

Ambona jako atrakcja turystycznej została odkryta dopiero około 1900 roku, gdy sportowiec Thomas Peter Randulff płynący Lysefjordem parowcem Oscar II zauważył niezwykłą formację skalną wysoko nad zatoką. Miał on powiedzieć: „To wygląda jak ambona!” Dla sportowca Randulffa cel był jasny – musiał wybrać się do góry. To był początek ruchu turystycznego na Pulpit Rock.

Szczyt sezonu przypada na okres od maja do września, ale już od kwietnia rozpoczyna się transport publiczny. Ze Stavanger można się dostać promem do Tau (ok. 30 min.), a następnie ok. 20 km. samochodem lub autobusem na parking – Preikestolen Fjellstue.

Na ambonę wiedzie malownicza trasa z pięknymi widokami mająca 3,8 km długości. Różnica poziomu wynosi 350 m. Wejście na górę zajmuje około 2 godzin. Najbardziej strome odcinki są na początku i w środkowej części szlaku, ale ogólnie trasa jest przyjemna, a szlak prowadzący na szczyt jest dobrze oznakowany. Powierzchnia jest bardzo zróżnicowana – od żwirowej przez kamienistą, po drewniane ścieżki biegnące nad bagnami.

Po około dwóch godzinach wędrówki docieramy na szczyt. Widok, który nam się ukazuje, wart jest każdej minuty marszu. Majestatyczna skalna ambona, surowe krajobrazy i rześkie powietrze uderzają do głowy, a widok fiordów nurzających się w krystalicznej wodzie naprawdę zapiera dech w piersiach. Taki widok na długo pozostanie w pamięci.

Mam nadzieję, że udało mi się dostarczyć wielu przydatnych informacji na temat Preikestolen i jego atrakcji. Jeśli masz jakieś pytania, lub chcesz uzupełnić post swoją wiedzą, pisz śmiało w komentarzach.

Spodobał Ci się artykuł – polub, udostępnij, zostaw komentarz. Będzie mi bardzo miło!

Zapraszam do obejrzenia galerii zdjęć z Preikestolen.

Artykuł Piesza wędrówka na Preikestolen – najsłynniejszą półkę skalną w Norwegii pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Norwegia jest bez wątpienia jednym z najpiękniejszych miejsc na Ziemi. To jeden z najbardziej wizualnie spektakularnych regionów świata. Strome góry osiągające nawet kilkaset metrów wysokości, wznoszące się bezpośrednio z najdzikszych fal Atlantyku, magiczne wodospady i jeziora to raj dla każdego miłośnika aktywnego wypoczynku.

 

Wodospad Langfossen i Akrafjord

Akrafjord

Akrafjord

Wodospad Langfossen i Akrafjord

Odda

 

 

Więcej informacji i zdjęć z Norwegii znajdziesz tutaj…

Artykuł Krystalicznie czyste piękno pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.