W oddalonym zaledwie o 10 kilometrów od Ząbkowic Śląskich Kamieńcu Ząbkowickim znajduje się prawdziwa architektoniczna perła Dolnego Śląska – Pałac w Kamieńcu Ząbkowickim, czyli zespół pałacowo-parkowy królewny niderlandzkiej, skandalistki i dobrodziejki, Marianny Orańskiej.

Pałac w Kamieńcu Ząbkowickim jest jednym z najpiękniejszych obiektów tego typu nie tylko na Dolnym Śląsku ale i w Polsce. Pomysłodawczynią i po części fundatorką pałacu w ówczesnym Kamenz była urodzona w 1810 roku Marianna Orańska, księżniczka niderlandzka, córka króla Niderlandów Wilhelma I, żona pruskiego księcia Albrechta Hohenzollerna. W XIX w ramach spadku nową właścicielką Kamieńca Żąbkowickiego (i innych znaczących dóbr w Kotlinie Kłodzkiej) została Marianna Orańska (1810-1883). Królewna Marianna słynęła z wyjątkowo trafnych decyzji ekonomicznych. W szybki i sprawny sposób potrafiła pomnażać swój majątek, co przekładało się również na stan jej dóbr. Uchodziła także za kobietę ekscentryczną i kontrowersyjną.

Jadąc drogą w kierunku Kamieńca Ząbkowickiego już z daleka zobaczymy górującą na wzgórzu ponad tą miejscowością okazałą budowlę zwieńczoną czterema basztami. Przypomina ona średniowieczne zamczyska, lecz powstała stosunkowo niedawno, w pierwszej połowie XIX wieku.

W 1838 roku Marianna Orańska odwiedziła Kamieniec Ząbkowicki, który otrzymała w spadku po matce i postanowiła tu wybudować letnią rezydencję. Jeszcze w tym samym roku zleciła wykonanie projektu.

Autorem projektu był słynny XIX-wieczny architekt Karl Friedrich Schinkel. Po jego śmierci plany realizował jego uczeń – młody architekt Ferdynand Martius, jednak znaczący wpływ na jego ostateczny wygląd miała sama Marianna, która nadzorowała jego powstanie na niemal każdym etapie jego budowy.

Ta budowla choć przypomina zamek, tak naprawdę nim nie jest. To ogromny XIX wieczny pałac, zbudowany na wzór średniowiecznych zamków.

Miał on łączyć cechy szkockiego zamczyska z gotycką architekturą północnoniemiecką. Kamień węgielny pod budowę położono 15 października 1838 roku. 20 kwietnia 1839 rozpoczęto prace przy wznoszeniu rezydencji. Z powodu rozwodu królewny z Albrechtem Hohenzollernem prace w 1848 roku przerwano na ok. 10 lat. Wznowiono budowę w 1858 roku, a oficjalnie ukończono budowę po 33 latach w 1872 roku. Drobne prace przy obiekcie, jak również umeblowanie pałacu, trwały jeszcze do 1902 roku.

W pałacu, na prawie 20 tysięcy metrów kwadratowych powierzchni, znajdowało się ponad 100 większych i mniejszych pomieszczeń, kaplica pałacowa oraz dwie potężna sale. Pałac otoczony jest murem z czterema parami baszt – w murach znajdowały się powozownie, oficyny dla służby i pomieszczenia gospodarcze.

Szacuje się, że inwestycja kosztowała Mariannę około miliona dukatów (równowartość trzech ton złota). Była to jedna z najwspanialszych rezydencji neogotyckich w Europie Środkowej. Niestety, pałac nie cieszył się długo swoją świetnością.

Podczas II wojny światowej Niemcy urządzili urządzili w nim magazyn przejściowy dla zagarnianych w czasie działań wojennych dzieł sztuki. W 1945 r. w Kamieńcu pojawiła się Armia Czerwona. Wyposażenie pałacu zostało wywiezione bądź zdewastowane, w lutym 1946 cały kompleks spłonął doszczętnie, podpalony przez żołnierzy radzieckich.

Przez kolejne dekady pałac popadał w coraz to większą ruinę. Na szczęście w 2012 roku pałac przejęła gmina, która rozpoczęła remont. Od 2013 roku obiekt jest sukcesywnie odnawiany i z roku na rok staje się coraz piękniejszy, odzyskując swój dawny blask.

Informacje praktyczne

• Zwiedzanie pałacu z przewodnikiem rozpoczyna się co godzinę od 10 do 17.
• Bilety do nabycia 15 minut przed pełną godziną, w Punkcie Informacji Turystycznej przy parkingu pod Pałacem (Czerwony Kościółek) lub w pałacowej kawiarni.
• Kasy biletowe czynne są od 9.30 do 17.00.

Ceny biletów:

• Bilet normalny – 25 zł 
• Bilet ulgowy – 15 zł 
• Bilet specjalny – 10 zł 
• Grupy powyżej 30 osób – 15 zł/os.

Uprawnionymi do zakupu biletu ulgowego są:

• uczniowie szkól podstawowych oraz ponadpodstawowych, studenci i doktoranci,
• osoby niepełnosprawne,
• osoby posiadające legitymację emeryta – rencisty  oraz kartę seniora,
• posiadacze Karty Dużej Rodziny.

Mam nadzieję, że udało mi się dostarczyć wielu przydatnych informacji na temat Pałacu w Kamieńcu Ząbkowickim. Jeśli masz jakieś pytania, lub chcesz uzupełnić post swoją wiedzą, pisz śmiało w komentarzach.

Spodobał Ci się artykuł – polub, udostępnij, zostaw komentarz. Będzie mi bardzo miło!

Zapraszam do obejrzenia pozostałych zdjęć.

Artykuł Pałac Marianny Orańskiej w Kamieńcu Ząbkowickim pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

kąpielisko kopalnia Wrocław

Kąpielisko Kopalnia Wrocław to otwarty w 2016 roku kompleks wypoczynkowy zajmujący teren dawnej kopalni piasku i żwiru w Paniowicach. Jest on usytuowany w malowniczym otoczeniu, na obszarze Natura 2000 – Dolina Widawy, zaledwie dwa kilometry od północno-zachodniej granicy Wrocławia. Duże plaże otoczone lasem, dmuchany aquapark na wodzie, place zabaw dla dzieci, boiska do siatkówki plażowej, rowery wodne, kajaki i Beach Club sprawiają, że jest to idealne miejsce do wypoczynku dla całych rodzin.

W sezonie letnim chętnie korzystamy z odpoczynku i relaksu na świeżym powietrzu, a zwłaszcza nad wodą. Wycieczka na plażę to idealny sposób na spędzenie słonecznego dnia. Podczas ładnej pogody plaże zamieniają się w centra spotkań towarzyskich oraz miejsca relaksu na łonie natury. Choć kąpieliska z prawdziwego zdarzenia to w Polsce rzadkość, można czasem trafić na prawdziwe perełki.

Kąpieliska coraz częściej organizowane są na terenach pokopalnianych. Rekultywacja takich obszarów jest początkiem nowego, często bardziej atrakcyjnego sposobu zagospodarowania terenu. W ciągu ostatnich kilku lat kopalnia w podwrocławskich Paniowicach przerodziła się w prawdziwe centrum rekreacji. Na terenie dawnej kopalni piasku i żwiru powstał ośrodek o powierzchni 18 ha, cieszący się dużą popularnością wśród mieszkańców Wrocławia. W trakcie rekultywacji jest jeszcze dalsze 25 ha.

Kopalnia została podzielona na Kopalnia Wrocław została podzielona na cztery strefy, na których każdy znajdzie coś dla siebie. Ko.Plaża, Ko.Beach Club, Ko.Zatoka oraz Ko.Wyspa to słoneczne plaże, zacienione trawniki i aleje, pomosty, place zabaw, wypożyczalnie sprzętu pływającego, strefy gastronomiczne i mnóstwo świetnej zabawy.

Na terenie obiektu znajdują się 3 piaszczyste plaże, w tym 2 strzeżone. Dla najmłodszych wydzielony został brodzik dzięki czemu dzieci mogą się tam bezpiecznie kąpać.

Główną atrakcją kąpieliska jest największy w południowej Polsce dmuchany park rozrywki na wodzie – WIBIT. Zabawa na pływającej wyspie, mogącej pomieścić jednocześnie nawet 90 osób, przypadnie do gustu zarówno dzieciom jak i dorosłym. Warunkiem wstępu dla dzieci jest ukończenie 6 roku życia. Wstęp na wodny plac zabaw to koszt 20 zł za 45 minut.

Obok plaży znajdują się prysznice i przebieralnie. Niestety obiekt nie posiada stacjonarnych toalet. Co prawda na terenie kąpieliska znajduje się mnóstwo Tojtojek i choć są one czyste, to jednak zdecydowanie mało komfortowe dla dzieci. Co ważne obok toalet znajdują się umywalki.

Kopalnia to miejsce idealne nie tylko dla plażowiczów. Twórcy ośrodka zadbali również o atrakcje dla odwiedzających. Są więc boiska do siatkówki plażowej i badmintona, strefa ćwiczeń siłowych, nowoczesny plac zabaw dla dzieci, a także plażowy bar. Można skorzystać z wypożyczalni sprzętu, która oferuje m.in. rowery wodne i kajaki, a rozległe tereny zielone zachęcają do spacerów.

Ko.Zatoka to pół kilometra linii brzegowej z licznymi pomostami przeznaczone do wypoczynku, z trawiastymi miejscami piknikowymi i piaszczystą plażą. Plaża w tej strefie jest niestrzeżona. To miejsce przeznaczone do relaksu i grillowania.

Niewątpliwą zaletą Kopalni, wyróżniającą ją na tle innych kąpielisk, jest możliwość wprowadzania zwierząt. Przez drewniany most możemy dostać się na Ko.Wyspę. To 0,7 ha zieleni otoczonej wodą, w którym właściciele psów mogą odpocząć w otoczeniu przyrody wraz ze swoimi pupilami.

Pływanie oczywiście nierozerwalnie wiąże się z głodem. Po godzinie pływania dzieci mają ochotę zjeść kolejny obiad i poprawić to wszystko lodami. Na szczęście Kopalnia ma do zaoferowania coś więcej niż zapiekanki ogrzewane w mikrofali. W strefie Beach Club znajduje się Beach Bar, w którym możemy zamówić m. in. pizzę z pieca, wielkie burgery, karkówkę i rybę wędzoną. Po przeciwnej stronie kąpieliska jedzenie jest serwowanie z food trucków. Próbowaliśmy pizzy z obu miejsc i za każdym razem pizza była pyszna. W słoneczny dzień koniecznie trzeba spróbować lodów Bueno, które są po prostu rewelacyjne!

Warto również spróbować piwa z rzemieślniczego browaru kontraktowego Solipiwko oferującego szeroką paletę nieszablonowych piw. Browar wypuścił na rynek już kilkanaście różnych piw z czego „Barrel Nygus” został doceniony na Konkursie Piw Rzemieślniczych 2016 zdobywając złoty medal w kategorii piw „Wood & Barrel Aged Beer”.

Kompleks w Paniowicach ma bardzo duże rezerwy rozwojowe jeśli chodzi o rekreację i wypoczynek. Obiekt ma wyjątkowy potencjał, ponieważ sporo terenu jest jeszcze niewykorzystane.

W ośrodku organizowane są również imprezy okolicznościowe, takie jak Kopalnia Skarbów, Otwarte Mistrzostwa Pływania W Nie Byle Czym, Dzień Piwa i Piwowara, treningi pływackie sailfish swimnights i wiele innych. 

Spakuj więc ręcznik, strój kąpielowy i ruszaj na Kopalnie – najlepsze miejsce do pływania i wypoczynku w pobliżu Wrocławia!

INFORMACJE PRAKTYCZNE

Dojazd i parking

Kąpielisko jest położone w Paniowicach przy ul. Odrzańskiej 11, tuż przy trasie nr DW342 w kierunku Obornik Śląskich. W ostatnim czasie zmieniła się infrastruktura drogowa w okolicy kąpieliska, co rozwiązało problemy dojazdu pojawiające się w latach ubiegłych. Trasa jest dobrze oznakowana, a dojazd samochodem z centrum Wrocławia trwa ok. 30 minut. Bezpośrednio przy obiekcie znajdują się 3 duże parkingi, dzięki czemu możemy zaparkować auto przy interesującej nas strefie. Parking jest płatny i kosztuje 10 zł za samochód osobowy oraz 5 zł za motocykl.

Do kąpieliska dogodnie można dostać się rowerem – spod mostu Milenijnego – wałami wzdłuż Odry, a z okolic ZOO/wyspy Opatowieckiej przez okolice CH Korona – nowymi wałami wzdłuż rzeki Widawa.

Na uwagę zasługuje fakt, że przy wjeździe otrzymujemy bezpłatny folder wraz z mapą obiektu – bardzo pomocne dla osób odwiedzających Kopalnie po raz pierwszy.

Godziny otwarcia oraz cennik

– Kąpielisko otwarte jest codziennie od 10.00 do 20.00.

– Całodzienny pobyt kosztuje 10 zł od osoby dorosłej w dni powszednie oraz 13 zł w weekendy i święta. Bilety ulgowe kosztują odpowiednio 8 i 10 zł. Dostępne są również bilety rodzinne oraz karnety.

– Za wynajęcie kajaka trzeba zapłacić 15 zł/godzinę, a za rower wodny 20 zł /godzinę.

– Całodniowe wypożyczenie leżaka to koszt 10 zł.

Artykuł Kopalnia Strefa Wakacji – najlepsze kąpielisko koło Wrocławia pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Zagórze Śląskie to wieś położona po zachodniej stronie Grodna, nad górnym biegiem Mydlanej Wody, pomiędzy Górami Sowimi i Wałbrzyskimi. Znajduje się tu jedno z najpopularniejszych i najpiękniejszych jezior zaporowych w Sudetach – jezioro Bystrzyckie, oraz górujący nad okolicą Zamek Grodno – perełka wśród średniowiecznych warowni.

Zagórze Śląskie

Miejscowość rozwinęła się prawdopodobnie z podgrodzia warowni w Grodnie około 1298 roku. W 1497 roku wspomniano o niej jako o jeszcze „pustej” wskutek prawdopodobnie zniszczeń husyckich. 1576 roku było tu 40 chłopów. W następnych wiekach, zwłaszcza w XVIII, odnotowano żywszy rozwój wsi, tak że w 1818 roku liczono już 386 mieszkańców, a w 1845 – 550. Duże znaczenie dla miejscowości posiadało zawsze istnienie zamku na Grodnie, który stał się dużą atrakcją w okresie rozwoju turystyki, a szczególnie po otwarciu 1 października 1904 roku linii kolejowej ze Świdnicy do Jedliny Zdroju. Kolejny Impulsem rozwoju stało się utworzenie Jeziora Bystrzyckiego, które zalało kilka sztolni położonych w dolinie Bystrzycy, być może pochodzących ze średniowiecza. W dole wsi zaczęły powstawać pensjonaty, a nad wodą ośrodki wypoczynkowe. W 1937 przyłączono do Zagórza Śląskiego sąsiedni Myślęcin. Po II wojnie światowej miejscowość ożywiła się pod koniec lat 50-tych, gdy zamek znów stał się popularnym celem turystycznym, a w następnej dekadzie przybyły nowe ośrodki nad jeziorem.

Jezioro Bystrzyckie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zamek Grodno

Nad zagórzem Śląskim wznoszą się okazałe ruiny zamku Grodno, jedne z największych i najciekawszych na Dolnym Śląsku. Jego dokładniejsze początki nie są znane, gdyż archiwum dóbr spłonęło w Dziećmorowicach w 1774 r. Uważa się, że warownie zbudował około 1278 roku książę świdnicki Bolko I w ramach tworzenia strategicznego psa obronnego przeciwko Czechom na skraju Przesieki Sudeckiej. Być może był to gród ziemno-drewniany z potężnym kamiennym stołbem, zastąpiony później murowanym zamkiem. Wymieniono go w 1315 roku pod nazwą Kinsberg. Przez lata często zmieniał właścicieli, wśród których byli m. in. Hochbergowie z Książa. W 1545 roku zmuszeni oni zostali przez cesarza do przekazania zamku Maciejowi Starszemu von Logau, sekretarza biskupa Wrocławskiego Jakuba von Salza, którzy otrzymywali żywe stosunki z Polską. Maciej starszy uporządkował zamek i rozpoczął jego renesansową rozbudowę. Dzieła kontynuował jego syn z pomocą finansową brata Kacpra, biskupa Wrocławskiego (1562-1574). Całość uzyskała wspaniały, książęcy niemal wygląd. W czasie wojny trzydziestoletniej został zniszczony przez Szwedów, a korowód właścicieli trwał nadal. W 1679 roku zamek przeżył oblężenie zbuntowanych chłopów w okolicy, których rozpędziła odsiecz ze Świdnicy. Zmiany w wymaganiach mieszkalnych spowodowały opuszczenie budowli przez mieszkańców w 1774 roku,  która odtąd, pozbawiona opieki, zaczęła popadać w zniszczenie. 1789 roku zawaliła się ściana południowa na dziedzińcu górnym (gotyckim), pociągając za sobą skrzydło mieszkalne. W 1824 właścicielem zamku stał się prof. J. G. Büsching, który zainicjował jego konserwację i odbudowę. W 1840 spadkobiercy Büschinga sprzedali zamek hrabiemu Fryderykowi von Burghard, zaś majątek w 1855 roku na była rodzina von Zedlitz-Neukirch, która zainteresowała się wykorzystaniem budowli na cele turystyczne. Prace postąpiły szybciej, zaś doprowadzenie kolei, a potem wybudowanie zapory, spowodowało zwiększony napływ zwiedzających. W 1945 roku zamek został całkowicie splądrowany i uległ znacznemu zniszczeniu. Konserwacja w latach 1958-59 pozwoliła uchronić resztę od zrujnowana oraz zorganizować nieduże Muzeum Regionalne w budynku bramy zamku górnego.  1964 położono położono nowe dachy, a po 1980 roku podjęto stopniową odbudowę skrzydeł zamku zawalonych w XIX wieku.

Dziś ten niezwykle ciekawy i malowniczy zamek, najlepiej prezentujący się znad górnego rejonu Jeziora Bystrzyckiego, stanowi klasyczny przykład murowanej warowni typu górskiego.

Zamek składa się z dwóch części: zamku górnego – starszego i zamku dolnego z zabudowaniami gospodarczymi i pięknym budynkiem bramnym. Na zamku głównym znajduje się wysoka wieża, budynki mieszkalne i mały dziedziniec ze średniowieczną cysterną na wodę. Na wieżę prowadzę ciasne, strome schody, ale warto jest wejść na taras wieży, z którego rozciągają się przepiękne panoramy na okoliczne góry i doliny.

Mroczne podziemia zamku skrywają salę tortur jako miejsce obrazujące smak „Świętej Inkwizycji”.

Zamek owiany jest licznymi legendami, m. in. o księżniczce śląskiej Małgorzacie, która nie tylko nie posłuchała ojca zmuszającego do niechcianego małżeństwa, ale i zrzuciła też kawalera w przepaść. Za karę ojciec miał przykuć dziewczynę do ściany w lochu, który następnie zamurował. Büsching wykorzystał ten wątek kupując za 5 talarów szkielet jakiegoś listonosza. Umieścił go w legendarnym lochu, otworzył też restaurację i zaczął przeżyć wieści o rzekomo historycznych wydarzeniach, pokazując szczątki za opłatą.

Artykuł Jezioro Bystrzyckie i Zamek Grodno w Zagórzu Śląskim pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Nowa Ruda to miasto w północno-zachodniej części Ziemi Kłodzkiej w województwie dolnośląskim, malowniczo położone wśród Wzgórz Włodzickich, u podnóża Gór Sowich. Choć bywa kojarzona z brzydkimi, sypiącymi się ze starości zakładami przemysłowymi i szarymi od brudu budynkami pokopalnianymi to wystarczy przejść się po mieście, żeby zobaczyć ile ma ono w sobie kolorów.

Nowa Ruda atrakcje

Od kilku lat miasto się zmienia, ewoluuje, otwiera na nowe wydarzenia i kreatywne projekty, remontowane są zabytki, a stare obiekty ulegają modernizacji. Tarasowy układ miasta i charakterystyczna zabudowa, z pnącymi się po stokach wąskimi uliczkami czynią Nową Rudę niezwykle ciekawą, a wśród odrestaurowanych kolorowych kamienic jest kilka prawdziwych pereł architektury. Dodatkowym atutem miasta jest jego atrakcyjne położenie w niewielkiej odległości od ośrodków sportów zimowych w Górach Sowich, Stołowogórskiego Parku Narodowego i miejscowości uzdrowiskowych w Kotlinie Kłodzkiej. Nowa Ruda niejedno ma oblicze i potrafi zaskoczyć. Gorąco polecam zwiedzenie tego interesującego miasta i wolny spacer po jego urokliwych zakątkach.

Zarezerwuj najlepszy hotel w Nowej Rudzie

Historia miasta

Nie są dokładnie znane początki powstania miasta. Przyjmuje się, że zostało ono założone na wykarczowanym przez drwali terenie w drugiej połowie XIII wieku w miejscu, gdzie wg legendy z nurtu Włodzicy wydobyto dryfujący, drewniany krzyż.
Pierwsza wzmianka o mieście z 1337 roku, informuje o istnieniu kościoła parafialnego. Od 1347 do 1350 roku ziemie te były własnością Hannusa Wusthuba, a następnie miasto przeszło w posiadanie pochodzącej z Saksonii rodziny Donynów. W tym czasie wiadomo już o noworudzkim Zamku, tzw. dolnej części miasta i pięciu okolicznych wioskach, które stanowiły wspólne dobro lenne tejże rodziny. Dzięki wydanym przez Donynów przywilejom nastąpił rozwój tkactwa i rzemiosła w mieście. W latach 1427 do 1429 miasto zostało zniszczone przez husytów. Ze względu na swoje piętrowe położenie gród nie posiadał murów obronnych i stawał się łatwo dostępny dla najeźdźców. W 1472 roku miasto przeszło w ręce Stillfriedów. Liczne klęski żywiołowe, oraz wojna 30-letnia (1618-1648) dokonały dużych zniszczeń w mieście. Na początku XIX wieku nowymi właścicielami miasta zostali Magnisowie, którzy mieli je w swoim posiadaniu do 1945 roku. W XIX wieku nastąpił rozwój przemysłu włókienniczego oraz górnictwa węglowego. W latach 80-tych XIX-tego stulecia powstało w okolicy 6 kopalń, z których część należała do hrabiego Magnisa. Dla potrzeb transportu węgla i rozwijającego się przemysłu wybudowano w latach 1879-1880 linię kolejową Kłodzko – Nowa Ruda – Wałbrzych, będącą jedną z najbardziej malowniczych tras kolejowych w Polsce z wieloma tunelami i górującymi ponad dolinami pięknymi wiaduktami.
W 1884 roku, na skutek wielkiego pożaru, zostało zniszczone śródmieście, które straciło swą pierwotną zabudowę. I i II wojna światowa na szczęście nie spowodowały większych zniszczeń w mieście. Pierwsi Polacy przebyli tu w czerwcu 1945 roku. Powstały pierwsze polskie władze miasta z Edwardem Miernikiem jako burmistrzem. Po wojnie nastąpił dalszy rozwój górnictwa węglowego, jako głównej gałęzi gospodarczej miasta, a także przemysłu włókienniczego, z Zakładem Przemysłu Włókienniczego „Nowar”, znanego z produkcji sztucznego jedwabiu na czele.
W 1971 roku otwarto Noworudzki Ośrodek Kultury, który już w grudniu był miejscem pierwszego występu Zespołu Pieśni i Tańca Nowa Ruda, założonego przez występującego niegdyś w „Mazowszu” Jarosława Wojciechowskiego. Artyści dawali liczne koncerty w Europie, Azji i Afryce, przejściowo pełniąc nawet rolę reprezentacyjnego zespołu Dolnego Śląska. Z jego szeregów wywodzi się Edyta Geppert.

Dekada lat dziewięćdziesiątych przyniosła głęboki kryzys gospodarczo-społeczny, spadek produkcji, zanik działalności różnych organizacji kulturalnych i społecznych, duże bezrobocie i frustrację ludności. Zostały zlikwidowane wszystkie większe zakłady w mieście. W 1992 roku w stan likwidacji postawiona została KWK „Nowa Ruda”, w 1994 roku zamknięto pole „Piast”, a 8 lutego 2000 roku zakończono eksploatację węgla na Polu „Słupiec”. Z tą datą skończyło się ponad 500 lat noworudzkiego górnictwa. Zamknięto także filię Dzierżoniowskich Zakładów Radiowych Diora, a w 2001 roku Zakłady Przemysłu Włókienniczego „Nowar”.
Kopalnia generowała dobrobyt. Gdy została zamknięta, nastało ogromne bezrobocie, a ludzie zaczęli uciekać z miasta. Dla wielu młodych ludzi codzienne życie w Nowej Rudzie skończyło się wraz z ukończeniem szkoły średniej. Opuścili oni miasto, szukając szczęścia w większych miastach.
Dziś Nowa Ruda powoli się odradza, mocno angażując się w tworzenie odpowiednich warunków do rozwoju dla przedsiębiorców. Utworzono Noworudzki Park Przemysłowy, inkubator przedsiębiorczości, inkubator technologiczny, agencję rozwoju regionalnego czy też specjalną strefę ekonomiczną.

Atrakcyjne położenie miasta sprawia, że jest ono doskonałym punktem wypadowym wielu wycieczek turystycznych. W odległości 15 km na pd-zach. ciągnie się pasmo Gór Stołowych (masyw Szczelińca i Błędnych Skał) stanowiące naturalne zaplecze krajobrazowe ze szlakami turystycznymi.

Na pn-wsch. Nowa Ruda otoczona jest Górami Sowimi ze szczytem Wielka Sowa (1015 m n.p.m.) z wieżą widokową. Obszar gór stanowi park krajobrazowy. Dzięki korzystnemu ukształtowaniu stoki nadają się znakomicie do uprawiania narciarstwa (Sokolec, Przełęcz Jugowska, Rzeczka). W bezpośrednim sąsiedztwie Nowej Rudy, tuż za miastem ciągnie się pasmo Wzgórz Włodzickich. Z największych wierzchołków – Włodzickiej Góry (758 m n.p.m.), Góry Wszystkich Świętych (648 m n.p.m.), Góry św. Anny (647 m m n.p.m.) roztacza się piękna panorama na miasto i okolice. Nieco ponad 30 km dzieli Nową Rudę od uzdrowisk Kotliny Kłodzkiej, Kudowy, Polanicy, Dusznik Zdrój.
W Nowej Rudzie znajduje się najwyższa ściana wspinaczkowa w Polsce (58,8 m) utworzona na dawnym szybie Kopalni KWK Nowa Ruda, służącym do końca istnienia pola Słupiec kopalni Nowa Ruda, tj. do 2000 roku. Dla zainteresowanych udostępnione zostały dwie ścianki – wewnętrzna, usytuowana wewnątrz wieży żelbetowej z 11 drogami wspinaczkowymi oraz zewnętrzna, wykonana bezpośrednio na betonowej elewacji wieży szybowej.

Co warto zobaczyć w Nowej Rudzie?

Wybór 10 najbardziej atrakcyjnych miejsc w Nowej Rudzie to nie lada wyzwanie, dlatego o pomoc w wyborze poprosiłem osobę, która jak mało kto zna miasto i jego historię – MC Noworudersa, autora strony „Nowa Ruda Neurode Tajemnice, zagadki, historia”, który odkrywa i w wyjątkowo atrakcyjny sposób prezentuje historię Nowej Rudy i okolic. Choć wybór nie był łatwy, udało się ostatecznie wybrać 10 miejsc, które moim zdaniem trzeba odwiedzić w Nowej Rudzie. Wybór zupełnie subiektywny, a kolejność przypadkowa.

1. Ratusz wraz z Rynkiem

Sercem miasta i jego wizytówką jest rynek i jego najbliższe okolice. Noworudzki rynek istnieje w obecnym miejscu od około 1442 roku. To prawdziwa perełka architektoniczna. Nie bez powodu w 1995 roku został laureatem konkursu na Najładniejszy Rynek Turystyczny w Polsce.

W 1884 roku wzniesiono do dziś istniejący ratusz wg projektu kłodzkiego inspektora Fredricha na miejscu dwóch już nieistniejących w stylu biedermeierowskim. W wyniku przebudowy z lat 1892-1894 podwyższono dach, zmodernizowano wnętrze i przebudowano elewację – dodano ryzalit wejściowy i wieżyczkę, powstały nowe szczyty i wykusze.
Ciekawostką są znajdujące się w ratuszu gablotki z odciskiem jaszczurki paleozoicznej (Datheosaurus Macrourus) żyjącej na tutejszym terenie.

Ratusz posiada także swoje mroczne historie… To w jego piwnicach znajdowały się cele w których przetrzymywano rzezimieszków skazanych na śmierć, a także to tu przetrzymywano noworudzką wiedźmę.

W północnym narożniku ratusza znajduje się ujecie wody z XVIII wieku z figurą św. Floriana, patrona strażaków, na postumencie pośrodku kolistego basenu. W południowej części rynku znajduje się rzeźba św. Jana Chrzciciela z 1909 roku projektu prof. Wernera Schwarzberga z Wrocławia w scenie przedstawiającej Chrzet Chrystusa w Jordanie.

Warto również zwrócić uwagę na uliczna Galerię Podjazdowa, gdzie wystawiane są prace lokalnych artystów.

2. Kościół św. Mikołaja

Kościół parafialny pw. św. Mikołaja powstał tuż po 1550 roku na miejscu niedużej kaplicy zamkowej. Wskutek silnego uszkodzenia przez pożar w 1884 roku został rozebrany i zastąpiony nowym, neogotyckim kościołem wg projektu architekta diecezjalnego Josepha Ebera wzniesionym z rozmachem i wielkim bogactwem detali w latach 1885-1890 przez Adolfa Leuterbacha. Dziś jest jednym z najpiękniejszych na Dolnym Śląsku zabytków sakralnych. Jest to masywny, ceglany, trójnawowy kościół na planie krzyża łacińskiego. Ołtarz główny poświęcono patronowi kościoła. Wraz z amboną został wykonany przez Józefa Elsnera z Ziemi Kłodzkiej. Wśród starszych elementów kościoła wyróżnia się piaskowcowa statua św. Krzysztofa (1511) w pd. kruchcie oraz barokowe rzeźby św. Franciszka z Asyżu i św. Mikołaja, a także barokowe obrazy Najświętszego Serca Jezusowego i św. Franciszka z Asyżu.

3. Kościół św. Krzyża

Jak głosi legenda w miejscu gdzie stoi dzisiejsza świątynia, wydobyto z Włodzicy dryfujący drewniany krzyż. Uznano to zdarzenie za znak boży i postawiono w tym miejscu drewniany kościół. Na wykarczowanym przez drwali terenie dookoła kościoła założono osadę. Obecny, barokowy kościół został zbudowany w 1726 roku. Pierwotny – drewniany kościółek z XIII/XIV stulecia został zniszczony w czasie najazdu husytów na miasto w 1428 roku.

 4. Domy Tkaczy

Interesującym miejscem w Nowej Rudzie są znajdujące się przy ulicy Nadrzecznej Domy Tkaczy. Są one ściśle związane z historią noworudzkiego włókiennictwa. Pod koniec XV wieku spore znaczenie posiadało już tkactwo wełniane, rozwinięte dzięki okolicznej hodowli owiec. W 1360 tkacze otrzymali własny statut, ale ich organizację cechową zatwierdzono dopiero w 1416, zaś w 1404 – szewców.
Domy pochodzą z XVII i XVIII wieku. Zostały one gruntownie przebudowane pod koniec XIX i na początku XX wieku, niemniej prezentują się one wciąż malowniczo.

Warto w tym miejscu spojrzeć w dół do koryta rzeki Włodzicy, gdzie w wykutej grocie znajduje się kamienny, dwumetrowy, tryskający wodą jaszczur.

5. Kaplica Loretańska

W sąsiedztwie Domów Tkaczy, za rzeką, znajduje się jedyna na ziemi kłodzkiej kaplica Loretańska z 1765-1768 roku ufundowana przez Georga Klambta, użytkowana w celach pogrzebowych. W jej otoczeniu znajduje się zespół barokowych rzeźb powstałych około 1773 roku – Chrystus w Ogrójcu ze śpiącymi apostołami oraz scena Ukrzyżowania. Powyżej kaplicy stoi piaskowa figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem z 1713 roku.

6. Stary browar i plac wokół niego

Browar zbudowany w 1860 roku, na miejscu starego browaru miejskiego, to jedna z bardziej charakterystycznych budowli miasta. Po II wojnie światowej browar funkcjonował do w 1976 roku. Obecnie znajduje się tu Biblioteka Miejska. Po remoncie i rewitalizacji otoczenia jest miejscem niezwykle urokliwym.

7. Zamek Stillfriedów

XVI-wieczny zamek to okazały czteroskrzydłowy budynek wznoszący się na krawędzi skarpy nad rzeką Włodzicą. Zamek, od strony Rynku wygląda jak pałac. Jednak wystarczy zajrzeć na jego tyły a zobaczymy ogrom, moc i siłę średniowiecznego giganta. Na zamku znajdują się ciągle niezbadane i nieodkryte korytarze i lochy. Podobno na zamku można także spotkać rozgniewanego ducha jednego z dawnych właścicieli.

8. Muzeum Górnictwa i Podziemna Trasa Turystyczna

Pierwsze informacje o wydobyciu węgla w okolicach Nowej Rudy pochodzą z początku XV w. – tutejsze kopalnie należą do jednych z najstarszych w Polsce.
Muzeum Górnictwa to duży obiekt utworzony na terenie dawnej kopalni, której historia sięga XV wieku. Przybliża ono bogatą, ponad 500-letnią historię i tradycję górnictwa węglowego w rejonie noworudzkim.
W muzeum znajduje się mnóstwo eksponatów ze wszystkich dziedzin górnictwa, takich jak skamieliny, lampy górnicze, środki strzałowe, górnicze galowe mundury, oryginalna dyspozytornia, oraz wieże szybowe.
Najciekawsza jest Podziemna Trasa Turystyczna znajdująca się na obszarze byłego pola górniczego „Piast”. Do zwiedzania udostępniono podziemne wyrobiska o łącznej długości 700 m. Podczas zwiedzania podziemnej trasy możemy poczuć się jak prawdziwi górnicy, każdy z odwiedzających dostaje bowiem kask i akumulatorową lampę, takie same, z jakich korzystali pracownicy kopalni. W tej części trasy można dotknąć narzędzi i maszyn do urobku węgla. Szczególną atrakcją jest przejazd jedyną w kraju podziemną kolejką.

9. Góra Świętej Anny

Góra Świętej Anny (647 m n.p.m.) jest piątym co do wielkości szczytem Wzgórz Włodzickich, stromo wznoszącym się od południa nad Nową Rudą. Na szczycie znajduje się górująca nad okolicą ceglana wieża pełniąca przez wiele lat funkcję przekaźnika. W 2014 r. została udostępniona dla turystów. Stanowi ona świetny punkt widokowy na panoramę Gór Sowich i Stołowych.
Poniżej szczytu znajduje się barokowa kaplica Św. Anny z XVII wieku. Prawdopodobnie już w 1515 r. istniała w tym miejscu pierwsza, drewniana kaplica, zniszczona podczas wojny 30-letniej. W 1644 r. zbudowano murowaną kaplicę, którą rozbudowano w latach 1662-65.
Na górze przy kaplicy znajduje się parking i zagospodarowane miejsce doskonale nadające się na piknik.

10. Aleja Gwiazd

Od 2003 roku w Miejskim Ośrodku Kultury w Nowej Rudzie cyklicznie odbywa się Noworudzki Filmowy Zawrót Głowy – impreza promująca polskie kino niezależne i młodych twórców filmowych. Pierwszym gościem ˝Zawrotu˝ był znany polski reżyser Krzysztof Zanussi. Od tego czasu do Nowej Rudy przyjeżdżają aktorzy, reżyserzy i osoby związane z filmem, m. in. Robert Więckiewicz, Leon Niemczyk, Katarzyna Figura, Jerzy Stuhr, Robert Gonera, Joanna Brodzik, Krzysztof Kowalewski i Jan Machulski. Wszyscy oni zostawili odcisk dłoni w Noworudzkiej Alei Gwiazd, znajdującej się tuż obok MOKu. Oprócz aktorów swój odcisk zostawili tu także Edyta Geppert, Olga Tokarczuk, Jerzy Kryszak i zespół T. Love.

Nowa Ruda atrakcj

Mamy nadzieję, że udało nam się dostarczyć wielu przydatnych informacji na temat atrakcji Nowej Rudy. Jeśli masz jakieś pytania, lub chcesz uzupełnić post swoją wiedzą, pisz śmiało w komentarzach.

Spodobał Ci się artykuł – polub, udostępnij, zostaw komentarz. Będzie mi bardzo miło!

Artykuł Nowa Ruda – 10 miejsc, które musisz odwiedzić | Nowa Ruda atrakcje miasta pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Położony w północno-zachodniej części Wrocławia, po prawej stronie Odry, Las Osobowicki to miejsce kojarzone przede wszystkim ze spokojem i zielenią. Ze względu na swoje walory, dogodne położenie i gęstą sieć alejek, jest on doskonałym miejscem rekreacji i aktywnego wypoczynku mieszkańców Wrocławia.

Lasu Osobowicki to nie tylko teren rekreacyjny, ale również miejsce o bardzo bogatej historii. Mało kto wie, że w tej okolicy w warownych grodziskach tętniło życie na długo przed narodzinami Wrocławia. Widocznymi dziś śladami z przeszłości są np. pozostałości po średniowiecznych grodziskach, a także umocnieniach z czasów II wojny światowej.

Na terenie Lasu Osobowickiego znajdują się ruiny dwóch grodzisk pochodzących sprzed 2,5 tys. lat. Pierwsze z nich odkryto w 1919 r. na Kaplicznym Wzgórzu, drugie, odnalezione w 1859 r. – znajduje się na na drugim skraju lasu – w rejonie wzgórza znanego jako Szwedzki Szaniec.

Pierwsze ślady człowieka na terenie dzisiejszego Lasu Osobowickiego sięgają neolitu, czyli epoki kamienia (4500-1800 p.n.e). W epoce brązu (1500-700 p.n.e) na Osobowicach znajdowało się największe skupisko ludności wokół dzisiejszego Wrocławia. Na wzgórzu istniała osada obronna o charakterze prawdopodobnie religijno-kultowym ze znajdującym się u podnóża cmentarzyskiem ciałopalnym.

22 IV 1257 na mocy dokumentu wystawionego przez Księcia Henryka III (syna Henryka Pobożnego i Księżnej Anny) właścicielkami Osobowic wraz ze wzgórzem, na którym od niepamiętnych czasów na starym dębie zawieszona była Figurka Matki Bożej, zostały Siostry Klaryski. To na tym wzgórzu modlił się o przywrócenie zdrowia organista z Kościoła p.w. św. Macieja. Prośby jego zostały wysłuchane i w 1724 r. został cudownie uzdrowiony z paraliżu i ślepoty. Wiadomość o tym wydarzeniu szybko rozniosła się po okolicy, co zapoczątkowało wielki ruch pielgrzymkowy w to miejsce, a na wzgórzu, zwanym od tej pory „Świętym”, powstała drewniana kapliczka, w której umieszczona została Cudowna Figura Matki Bożej.W 1812 r. prawowitym właścicielem Osobowic wraz ze Świętą Górą został znany wydawca i księgarz wrocławski Jan Bogumił Korn. Wokół świętej Góry ustawiono nowe Stacje Drogi Krzyżowej (wcześniejsze drewniane uległy zniszczeniu).

Artykuł Las Osobowicki i Święte Wzgórze we Wrocławiu pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

 

 

 

Według legendy Błędne Skały stworzył Liczyrzepa. Gdy na szczycie Skalnika ludzie oddawali cześć bogom nikt nie rozpoznał Liczyrzepy poza kapłanem, który powiedział mu że ludność ma teraz swoich bogów i przestała wierzyć w jego moc. Ten rozgniewany wywołał potężną burzę aż skały się trzęsły i rozstępowały tworząc szczeliny. Liczyrzepa wciąż odwiedza Góry Stołowe i dodaje im tajemniczości.

W Błędne Skały spokojnie można udać się z małymi dziećmi. Pod sam szlak można dojechać samochodem, a potem odbyć można fascynujący spacer po niespecjalnie trudnym terenie. Należy jednak pamiętać, że ze względu na konieczność przechodzenia wąskimi szczelinami nie ma możliwości przejechania wózkiem.

Artykuł Błędne Skały z dzieckiem pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Opactwo Cystersów w Henrykowie to przesiąknięte historią miejsce. Jego historia tworzona przez osiem wieków, stanowi niezwykle ważny element dziedzictwa kulturowego Dolnego Śląska. W latach 1268-1273 Opat Piotr stworzył I część Liber fundationis claustri Sancte Marie Virginis in Henrichow czyli zbiór dokumentów znany dziś jako Księga Henrykowska.

Artykuł Klasztor Księgi Henrykowskiej w Henrykowie pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.