Kiedy myślimy o wykopaliskach archeologicznych w Kampanii, pierwsze co przychodzi nam na myśl, to Pompeje. Ale katastrofalna erupcja Wezuwiusza w 79 r. n.e. pogrzebała pod grubą warstwą popiołu wiele innych miast, takich jak Herkulanum, Oplontis i Stabia.

Herkulanum (Ercolano) to starożytna rzymska miejscowość wypoczynkowa położona tuż nad brzegiem Morza Tyrreńskiego, pośrodku Zatoki Neapolitańskiej. Dwa tysiące lat temu była bogatym ośrodkiem mieszkalnym dla najbogatszych rodów patrycjuszowskich. Jej odkrycie przez archeologów w XVIII wieku oszołomiło świat. Obecnie mieści się w niej jeden z najważniejszych parków archeologicznych na świecie. Budynki są tak dobrze zachowane, że można spacerować po ulicach tak, jak robili to Rzymianie ponad 2000 lat temu.

Historia Herkulanum

Według legendy miasto zostało założone przez samego Herkulesa. W rzeczywistości pierwsze osady na terenie miasta pochodzą od Osków, starożytnych Italików. W IV wieku p.n.e. miasto zostało przejęte przez Samnitów. Wg różnych źródeł w III – I wieku. p.n.e. miasto przeszło we władanie Cesarstwa Rzymskiego. Wtedy zaczął się okres wielkiej świetności. Od około 89 p.n.e. życie w Herkulanum toczyło się pełną parą – miasto otrzymało status gminy – miasta, w którym ludność była wolna i otrzymała obywatelstwo rzymskie. Ludność miasta liczyła około 4000 mieszkańców. Mieszczanie zajmowali się rzemiosłem i sztuką. Położenie nad morzem i dość łagodny klimat sprawiły, że miasto szybko się ośrodkiem wypoczynkowym wielu rodów patrycjuszowskich. Niestety ten stan nie trwał długo. W 62 r. n.e. trzęsienie ziemi poważnie je uszkodziło, a w 79 r., gdy trwała jeszcze odbudowa miasta, Wezuwiusz z całą swoją niszczycielską siłą zalał je lawą.

Zniszczenie Herkulanum

Kiedy prawie 2000 lat temu wybuchł Wezuwiusz, rzymskie miasto i mieszkańcy zostali żywcem pogrzebani pod popiołem. Gigantyczna chmura gorącego popiołu i gazu uderzyła w zachodnie zbocze wulkanu. Potoki lawy oraz lawiny pełne błota, kamieni i popiołów stoczyły się z wulkanu, powodując zniszczenie. Paradoksalnie warstwa lawy pokrywająca miasto sprawiła, że pozostałości Herkulanum zostały „zakonserwowane”. Nawet materiały organiczne, takie jak drewniane meble, papirusy i tkaniny, znaleziono w niemal nienaruszonym stanie.

Pogrzebane pod grubą warstwą materiału wulkanicznego i błota miasto, nigdy nie zostało odbudowane po tej katastrofie, aż z czasem zostało całkowicie zapomniane. Dopiero w XVIII wieku Herkulanum zostało ponownie odkryte.

Wykopaliska

Ponowne odkrycie Herkulanum było całkowicie przypadkowe. Na początku XVIII wieku miejscowy mieszkaniec Ambrogio Nucherino kopiąc studnię na zlecenie księcia D’Elboeuf, natknął się na ruiny starożytnego miasta. Odnaleziono posągi, które niegdyś ozdobiły teatr. Dowiedziawszy się o znalezisku, książę Emanuel Maurycy Lotaryński nakazał robotnikom wybudować sztolnie. Prace wykopaliskowe nie miały jednak charakteru ciągłego.

Od połowy XVIII wieku wszystkie znalezione znaleziska przenoszono jako osobistą kolekcję do Pałacu Królewskiego w Portici, gdzie król pokazywał te znaleziska jedynie swoim znamienitym gościom. W 1760 roku przypadkowo odkryto Villa dei Papiri, w której przechowywano nie tylko posągi, ale także tysiące zwęglonych, ale wciąż czytelnych papirusów. Jednak wraz z odkryciem Pompejów, w których stosowano prostsze metody wykopalisk, zainteresowanie Herkulanum stopniowo malało, aż do ustania w 1780 roku.

Dalsze wykopaliska miały miejsce w latach 1828-1855 i 1869-1875. Później wycofano się ze względu na wysokie koszty. Archeolodzy powrócili do Herkulanum w 1924 roku. Dopiero w drugiej połowie XX wieku światło dzienne ujrzały najważniejsze znaleziska, które dziś przyciągają turystów z całego świata.

W złożach parku archeologicznego zachowały się dzieła o wyjątkowym znaczeniu kulturowym, stanowiące wielką atrakcję dla naukowców, turystów i miłośników historii. Domy i łaźnie ze wspaniałymi freskami to tylko niektóre z miejsc do odwiedzenia w tym nieszczęsnym mieście na zboczach Wezuwiusza.

Architektura

W Herkulanum dominuje architektura grecka. Chodniki pokryte są loggiami, portykami, zadaszonymi galeriami mające chronić przed deszczem i słońcem. Kanalizacja w Herkulanum wychodziła do morza i doprowadzała wodę do domów. Drogi były pokryte płytami wulkanicznymi. Chodniki wznosiły się ponad jezdnię, były oddzielone krawężnikami i wyłożone czerwonym tufem. Budynki były bogato zdobione jasnymi mozaikami i freskami.

Zwiedzanie Parku Archeologicznego Herkulanum

Współczesne miasto położone jest znacznie wyżej niż starożytne miasto Herkulanum. Pierwszą rzeczą, która uderza po wejściu, jest niesamowity widok z góry na wykopane ruiny, leżące 25 metrów poniżej dzisiejszego poziomu miasta.

Przy wejściu można wziąć mapę parku, ale my postanowiliśmy zapomnieć o mapie i zagubić się we wpisanym na listę UNESCO mieście, spacerując brukowanymi ulicami, zaglądając do domów i odkrywając jak wyglądało tu życie przed kataklizmem. Spacerując we własnym tempie co rusz odnajdywaliśmy domy, które wciąż zachowują część dawnej świetności. Wchodząc do niektórych willi i świątyń, oglądaliśmy żywe freski, które zdecydowanie nie wyglądają na 2000 lat! Podczas 2-godzinnego spaceru mogliśmy zobaczyć i lepiej zrozumieć, jak wyglądało i rozwijało się to małe, ale bogate nadmorskie rzymskie miasto.

Miejsca, które warto zobaczyć w Herkulanum

Zwiedzanie obejmie najciekawsze budowle, takie jak łaźnie, pillę papirusów, dom z jeleniem, dom samnicki, kolegium Augusta, dom Neptuna i Amfitryty z pięknymi mozaikami. Te stanowiska archeologiczne stanowią ważne świadectwo codziennego życia w starożytnym rzymskim mieście.

Łaźnie Centralne

Datowane są na połowę I wieku p.n.e. łaźnie, podzielone są według ówczesnego zwyczaju na męskie i żeńskie. Tradycyjnie każda sekcja miała trzy strefy termalne: frigidarium (zimna woda), caldarium (gorąca woda) i tepidarium, gdzie znajduje się wspaniała mozaika z czarno-białymi kafelkami przedstawiająca Trytona wśród delfinów. Znaleziono tu kilka szkieletów ludzi, którzy zginęli w wyniku erupcji wulkanu, noszących złotą biżuterię i akcesoria.

Siedziba Augustów (Sede Degli Augustali)

Siedziba składa się z czworokątnego budynku, który reprezentował kolegium Augustów. To prawdziwe dzieło sztuki z łukami, freskami i podłogą cocciopesto. Przedstawienie Herkulesa na Olimpie w towarzystwie Jowisza, Minerwy i Junony na lewej ścianie oraz walka Herkulesa z Acheloosem na prawej ścianie robią ogromne wrażenie.

Willa Papirusów (Villa dei Papiri)

Villa dei Papiri należała do starożytnego rodu Pisoni, a swoją nazwę zawdzięcza odnalezionym w bibliotece około tysiącowi papirusów. Willa została zbudowana w ekskluzywnym miejscu z widokiem na morze, skąd można było podziwiać wspaniałe krajobrazy Zatoki Neapolitańskiej.

Magazyny portowe (Fornici)

Jednym z najciekawszych zabytków Herkulanum są magazyny lub hangary na łodzie. W 79 roku n.e. znajdowała się starożytna linia brzegowa Zatoki Neapolitańskiej. Większość miasta została ewakuowana przed erupcją Wezuwiusza. Pozostali mieszkańcy czekali na ratunek z morza w dokach. Niestety pomoc nie nadeszła na czas. W latach 80. XX wieku odkryto tu około 300 szkieletów ludzkich, a także biżuterię i monety, klucze do domów i narzędzia pracy. Zginęły z powodu nagłego wzrostu temperatury do 500 stopni Celsjusza. Oprócz szczątków oraz monet i klejnotów odnaleziono 9-metrową łódź, a obok niej szkielet wioślarza i żołnierza. W tym miejscu nadal można zobaczyć odlewy ich szczątków. Być może nigdzie indziej horror erupcji AD 79 nie został tak dramatycznie uchwycony.

Niestety z powodu prac nie mogliśmy zejść schodami do tunelu wykutymi w wulkanicznej skale.

Palestra

Przez kolumnowe wejście można dostać się do wielkiej Palestry, gdzie Rzymianie spędzali wolny czas grając w piłkę i uprawiając zapasy. Na ustawionej na dwóch tarasach z długą kolumnadą palaestrze znajdowała się fontanna i miejsce poświęcone ceremoniom religijnym.

Starożytne domy

Wśród wielu rzeczy do zobaczenia w Parku Archeologicznym należy wymienić starożytne rzymskie domy, którym udało się zachować część swojego pierwotnego wyglądu.

Dom Samnitów (Casa Sannitica)

Dom Samnitów to jeden z najstarszych domów w mieście, którego początki sięgają II wieku p.n.e. Po wejściu do środka możemy podziwiać jego niemal całkowicie nienaruszoną bryłę, z patio w stylu helleńskim, podłogą z cacciopesto i górną częścią utworzoną przez fałszywą loggię z trzema kolumnami porządku jońskiego po bokach.

Dom z drewnianą przegrodą

Dom z drewnianą przegrodą swoją nazwę zawdzięcza dużej drewnianej przegrodzie ozdobionej gwoździami z brązu, która pomimo erupcji jest nadal wyraźnie widoczna i nienaruszona. To rodzaj harmonijkowych drzwi oddzielających atrium od reszty domu. Cechą charakterystyczną tej przegrody są drzwi wyposażone w pierścieniowe wsporniki, służące z pewnością do zawieszania latarni.

Dom płaskorzeźby w Telefos (Casa del Rilievo di Telefo)

Dom płaskorzeźby Telefusa jest jedną z głównych atrakcji Herkulanum. Zbudowany na trzech poziomach, ze wspaniałym widokiem na morze, jest drugim co do wielkości domem w parku archeologicznym Herkulanum. Casa del Rilievo di Telefo, słynie z bogatych mozaik, fresków i rzeźb szkoły neoattyckiej. Atrium składa się z kolumn podtrzymujących górne piętro i jest ozdobione różnymi odlewami marmurowych płaskorzeźb, dysków i masek, które chronią dom przed złymi duchami.

Dom wziął swoją nazwę od znajdującej się w środku płaskorzeźby, przedstawiającej mit o Telefosie. Był on synem Herkulesa, założyciela miasta, a zatem bardzo ważną postacią dla lokalnej ludności.

Dom Jelenia (Casa dei Cervi)

Dom Jelenia to jedna z najbardziej luksusowych willi starożytnego miasta. Jego dwa piętra zbudowane są wokół centralnego dziedzińca i zawierają marmurowe korytarze ozdobione efektownymi czarno-czerwonymi dekoracjami ściennymi z martwą naturą.

Dom Neptuna i Amfitryty (Casa di Nettuno e Anfitrite)

Arystokratyczny dom Neptuna i Amfitryty to jedno z najpiękniejszych miejsc do zobaczenia w Herkulanum. Uważany był za dom bogatego kupca-miłośnika sztuki. Swoją nazwę wziął od wspaniałej, dobrze zachowanej mozaiki ściennej zdobiącej jadalnię, przedstawiającej starożytnego boga morza i jego narzeczoną nimfę, z muszlami i lawą zwieńczoną marmurowymi maskami teatralnymi.
Kolejna mozaika zdobi nimfeum, które jest ozdobione mozaikami o tematyce myśliwskiej. Przylegający do domu sklep posiada drewniane półki i meble w idealnym stanie.

Informacje praktyczne

Ile czasu zajmuje zwiedzanie wykopalisk w Herkulanum?

Aby dogłębnie poznać wykopaliska w Herkulanum, zaleca się poświęcenie na wizytę co najmniej 2-3 godziny, jednak do szybszego i bardziej powierzchownego poznania miasta może wystarczyć nawet godzina. Ruiny znajdują się w niecce poniżej poziomu miasta i prowadzi do nich długi pasaż dostępny również dla osób, które nie wykupiły biletu.

Jaka jest różnica między Pompejami a Herkulanum?

Główna różnica między Pompejami a Herkulanum polega na wielkości i stanie zachowania miejsc. Pompeje, większe miasto, słyną z rozległych i dobrze zachowanych ruin, podczas gdy mniejsze Herkulanum słynie z dobrze zachowanych budynków i fresków, pozwalających lepiej poznać codzienne życie w czasach rzymskich.

Wizyta w Parku Archeologicznym z dziećmi

Wycieczka jest odpowiednia również dla rodzin z dziećmi. Zwiedzanie wykopalisk z dziećmi jest naprawdę fajnym przeżyciem. Z wózkiem czasami może to być niewygodne ze względu na obecność kostki brukowej, ale nosidło w zupełności wystarczy, aby móc swobodnie poruszać się po parku.

Czy można zwiedzić Wezuwiusz i Herkulanum w jeden dzień?

Jasne! Przy dobrej organizacji spokojnie można odwiedzić Wezuwiusz i Herkulanum w ciągu jednego dnia. Jak zorganizować wycieczkę na Wezuwiusz możecie przeczytać we wpisie „Wezuwiusz – wycieczka na krater wulkanu”.

Mamy nadzieję, że udało nam się dostarczyć wielu przydatnych informacji na temat Parku Archeologicznego Herkulanum.
Jeśli macie jakieś pytania, lub chcecie uzupełnić post swoją wiedzą, piszcie śmiało w komentarzach.

Partnerem naszego wyjazdu był campingshop.pl – najlepszy sklep turystyczny z wyposażeniem i akcesoriami wiodących producentów sprzętu kempingowego.

Artykuł Herkulanum – miasto pogrzebane przez wulkan | zwiedzanie, historia, atrakcje, informacje praktyczne pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Wznoszący się na wysokość 1281 metrów nad Zatoką Neapolitańską wulkan Wezuwiusz jest nie tylko aktywny, ale też uważany za jeden z pięciu najniebezpieczniejszych wulkanów na świecie! Nie mogło nas to jednak powstrzymać przed zajrzeniem do krateru.

Wulkan Wezuwiusz znajduje się w regionie Kampania, w południowych Włoszech, na wschód od Zatoki Neapolitańskiej, około 9 kilometrów od Neapolu. Jego włoska nazwa to Monte Vesuvio, ale nazywano go również Vesaevus, Vesevus, Vesbius i Vesuve.

Wezuwiusz to jedyny czynny wulkan znajdujący się w kontynentalnej części Europy. Jest częścią łańcucha Apeninów, a także wulkanicznego łuku Kampanii. Od 1955 znajduje się na obszarze chronionym Parku Narodowego Wezuwiusz.

Ze względu na swoją niszczycielską historię Wezuwiusz od wieków fascynuje ludzi. Choć okolice Neapolu uznawane są za najgęściej zaludniony region aktywny sejsmicznie na świecie, na stałe mieszka tu ponad 3 000 000 osób. Wezuwiusz stał się jedną z największych atrakcji turystycznych regionu, a tysiące turystów co roku odwiedzają legendarny szczyt, chcąc zobaczyć jego surową moc i piękno.

Planując wycieczkę na Wezuwiusz, warto sprawdzić ceny biletów lotniczych do Neapolu. Korzystając z wyszukiwarek lotów, takich jak np. Tanie loty, można znaleźć niedrogie połączenia z różnych polskich miast, co pozwala zaoszczędzić na kosztach podróży.

Wezuwiusz składa się ze stożka o wysokości 1281 metrów, zwanego „Wielkim Stożkiem”, w dużej mierze otoczonego krawędzią kaldery należącej do Monte Somma, mierzącej około 1132 metrów wysokości. Stanowi ona fragment krawędzi kaldery dawnego potężnego stratowulkanu, wewnątrz którego wyrósł stożek Wezuwiusza. Oba są oddzielone doliną Atrio di Cavallo. Wysokość stożka zmieniała się w czasie w wyniku ciągłych erupcji. Na jego szczycie znajduje się krater o głębokości ponad 300 metrów.

Oczywiście góra Somma jest starsza niż wulkan Wezuwiusz. Najstarsza skała ze strefy wulkanicznej ma około 300 000 lat. 25 000 lat temu wierzchołek wulkanu Somma zawalił się w wyniku erupcji i zaczęła się formować kaldera, ale formowanie się w jej środku stożka Wezuwiusza rozpoczęło się dopiero podczas erupcji, która miała miejsce 17 000 lat temu i została powiększona przez inne gwałtowne erupcje, kończąc na tej z 79 roku. Wulkan powstał w wyniku wypłynięcia magmy na powierzchnię, ponieważ osady płyty afrykańskiej zostały zepchnięte w wyższych temperaturach, aż się stopiły i zostały wyparte, aż do rozerwania części skorupy ziemskiej. Wysokość głównego stożka wulkanu stale się zmienia z powodu erupcji, a obecnie znajduje się na wysokości 1281 metrów nad poziomem morza.

Niższe partie góry porasta bujna roślinność. Popiół wulkaniczny i gleba wokół Wezuwiusza są niezwykle żyzne, dzięki czemu okolice są ważnym regionem rolniczym. U podnóża wulkanu znajdują się sady i winnice. Wezuwiusz jest domem dla wyjątkowej flory, w tym gatunku sosny, który występuje tylko na tym obszarze. Lasy iglaste wznoszą się na wysokość około 800 m. Jest też wiele ptaków, gryzoni i innych zwierząt. Ogromne wrażenie robią pozostałości lawy, pumeksu i popiołu, zamarznięte na zboczach wulkanu.

Erupcje Wezuwiusza

Wulkan Wezuwiusz ma długą historię erupcji. Najstarsza, potwierdzona erupcja, pochodzi z 6940 roku p.n.e. Od tego czasu miało miejsce ponad 50 potwierdzonych erupcji i kilka innych, których data jest niepewna. W 5960 i 3580 r. p.n.e., dwie szczególnie silne sprawiły, że wulkan stał się jednym z największych w Europie. W drugim tysiącleciu p.n.e. miała miejsce jedna z największych erupcji w prehistorii, tzw. „erupcja Avelino”. Ale bez wątpienia najbardziej katastrofalną, ze względu na siłę i skutki, jakie spowodowała, była ta, która miała miejsce w 79 r n.e. W wyniku kataklizmu zginęło kilka tysięcy mieszkańców rzymskich miast, m. in. Pompeje, Herkulanum, Oplontis i Stabia.

Pliniusz Młodszy, polityk starożytnego Rzymu, był świadkiem tego wydarzenia. Obserwował je z oddalonego o około 30 kilometrów od wulkanu miasta Misenum, co udokumentował w swoich listach, które dostarczyły sporo informacji. Podniósł się ogromny słup popiołu, a okoliczne tereny zostały przysypane w ciągu 19-25 godzin. Pompeje i jego mieszkańcy zostali żywcem pogrzebani pod popiołem, a pobliskie miasto Herkulanum zostało po prostu zmiecione z powierzchni ziemi.

Do kolejnych groźnych erupcji doszło w 1631, 1794, 1872, 1906 oraz 1944 roku. Od tamtej pory nie wykazuje objawów wzmożonej aktywności.

Ze względu na pojawiające się okresowo mgiełki nad jego kraterem i pełną tragicznych wydarzeń przeszłość, sejsmolodzy stale monitorują jego aktywność w obserwatorium wulkanicznym Osservatorio Vesuviano.

Zwiedzanie Wezuwiusza

Jak dostać się na Wezuwiusz?

Istnieje kilka opcji dostania się na Wezuwiusz. Pierwsza i najczęściej używana to droga z Herculanum, od strony autostrady A3. Druga opcja to dojazd z Pompei wzdłuż Via Cifelli.

Z Neapolu pociągi podmiejskie Circumvesuviana jeżdżą ze stacji kolejowej Napoli Centrale przy Piazza Garibaldi oraz z dworca Napoli Circumvesuviana. Można nimi dojechać do Pompejów albo do stacji Ercolano Scavi w położonym najbliżej wulkanu Herkulanum, gdzie należy przesiąść się na autobus, który zabierze nas pod główne wejście na Wezuwiusza.

My zdecydowaliśmy się pojechać z biurem Vesuvio Express, znajdującym się w samym centrum Herkulamum, tuż za stacją kolejową Ercolano Scavi. Vesuvio Express to usługa transportu turystycznego, która łączy starożytne Herkulanum z Gran Cono del Vesuvio. To najkrótsza i jednocześnie najbardziej spektakularna trasa prowadząca do najsłynniejszego wulkanu świata.

Autobus Vesuvio Express odjeżdża codziennie od 9.00 do 18.00 spod biura za stacją kolejową Ercolano Scavi. Serpentynowa drogą prowadzi bezpośrednio pod wejście do parku narodowego. Przejazd trwa ok. 30 minut. Od momentu przyjazdu na parking mamy ok 1,5 godziny czasu wolnego na wędrówkę do krateru i powrót na autobus powrotny.

Oferta Vesuvio Express obejmuje transport w obie strony, jak również wstęp do Parku Narodowego Wezuwiusz. Nie jest to wycieczka. Nie ma więc przewodnika, który dostarczyłby dodatkowych informacji w czasie podjazdu, czy towarzyszyłby nam podczas wejścia na Wezuwiusz.

Ile kosztuje bilet na Wezuwiusz?

Wejście na teren Parku Narodowego jest płatne. Bilet do parku dla osoby dorosłej kosztuje 11,68 euro, bilet ulgowy 9,55 euro. Bilet ulgowy przysługuje osobom do 25 roku życia. Bezpłatny wstęp przysługuje dzieciom do 6 lat.

Bilety można zakupić online, lub w kasie biura Vesuvio Express, razem z biletem autobusowym.

Do powyższych cen trzeba dodać 10 Euro za transfer.

Godziny otwarcia

Wejście na Wezuwiusz jest możliwe przez cały rok, chyba że jest zamknięte z powodu warunków pogodowych.

• W styczniu, lutym, listopadzie i grudniu wejście w pobliże krateru jest dozwolone od 9:00 do 15:00;
• W marcu i październiku – od 09:00 do 16:00;
• W kwietniu, maju, czerwcu i wrześniu – od 09:00 do 17:00;
• W lipcu i sierpniu – od 09:00 do 18:00.

Wędrówka na krater wulkanu

Wycieczka na krawędź krateru Wezuwiusza, to wyjątkowa okazja do zobaczenia tego kultowego miejsca.

W 1880 roku na Wezuwiusz uruchomiono wahadłową kolejkę linową, składająca się z dwóch wagonów napędzanych silnikiem parowym. Ta kolejka linowa stała się jedną z głównych atrakcji turystycznych w rejonie Neapolu, ale w 1944 roku została zniszczona przez trzęsienie ziemi i nigdy nie została odrestaurowana.

Podobny los spotkał uruchomiony w 1953 roku na wschodnim zboczu wulkanu wyciąg krzesełkowy, który został uszkodzony podczas trzęsienia ziemi w 1980 roku.

Zwiedzanie Wezuwiusza rozpoczyna się od bramy wejściowej znajdującej się obok parkingu autobusowego. Miejscem docelowym jest zwykle krater, którego średnica wynosi ponad 500 metrów, a jego głębokość wynosi 230 metrów.

Aby zajrzeć do krateru resztę trasy trzeba pokonać pieszo. Chociaż jest to niewielka odległość, podejście do krateru jest strome. Dla 90% ludzi to nic specjalnego, to władze zalecają, aby osoby z problemami z sercem lub prowadzące całkowicie siedzący tryb życia nie wchodziły na górę, zwłaszcza latem. Wskazane jest założenie wygodnych butów i ubrań, a także zabranie ze sobą kremu do opalania i wody. W razie czego na górze jest sklep, w którym można kupić wodę.

Legendarny wulkan odwiedziliśmy na początku lipca. Biorąc pod uwagę, że była pełnia lata, wspinaczka na Wezuwiusz okazała się dobrym sprawdzianem naszej kondycji. Podejście do krateru z dziećmi zajęło nam około trzydziestu minut. Choć chmury na górze zasłoniły nam widoki na Neapol i wyspę Ischia, z drugiej na Pompeje, Herkulanum, wyspę Capri i wybrzeże Amalfi, to dzięki temu wędrówka w ponad 30 stopniowym upale była bardziej znośna.

Po dotarciu na szczyt można spacerować wzdłuż krateru specjalną ścieżką, ograniczoną drewnianymi płotami. Co jakiś czas znajduje się ławka, na której można usiąść i podziwiać widoki na krater i Zatokę Neapolitańską, jeśli pozwala na to pogoda.

Kiedy się stoi nad kraterem czynnego wulkanu, czuje się respekt dla potęgi natury. Krater ma około 700 metrów średnicy i 200 metrów głębokości i jest wynikiem kilku erupcji, które miały miejsce na przestrzeni wieków.

Należy pamiętać, że Wezuwiusz znajduje się na wysokości 1281 metrów, więc na szczycie będzie zimniej niż na poziomie morza. Może też być dość wietrznie, zwłaszcza w chłodniejszych miesiącach, kiedy góra jest pokryta chmurami. Przed wycieczką na Wezuwiusz nie należy kierować się pogodą w Neapolu. Warto wybrać wygodne, zakryte buty, bo cała droga w wulkanicznym pyle usiana jest małymi i większymi kamykami. Koniecznie należy zabrać też nakrycia głowy.

Tuż pod szczytem wulkanu znajduje się mały sklepik z pamiątkami. Można tam kupić wodę, słodycze, lody, biżuterię wykonaną z lawy wulkanicznej, a także wino z winogron rosnących na zboczach Wezuwiusza. Oczywiście ceny są bardzo wysokie, więc lepiej zabrać wodę ze sobą.

Kiedy najlepiej wybrać się na Wezuwiusz?

Wezuwiusz można zwiedzać przez cały rok. Najlepszą porą na zwiedzanie Wezuwiusza jest czas od kwietnia do maja i od września do października. W tych miesiącach pogoda jest łagodna i przyjemna, a tłumów jest mniej niż w szczycie sezonu (od czerwca do sierpnia), ale jeśli nie przeszkadzają ci tłumy, lato to również jest świetny czas na wizytę. Warto pamiętać, że szczyt jest zdecydowanie bardziej stromy i wietrzny niż dolna część góry, ale największym problemem jest zachmurzenie. Niestety zachmurzenie nie zależy od pory roku, zdarza się, że na dole jest jasno i ciepło, a nad wulkanem wciąż wznoszą się chmury. Zimą Wezuwiusz może być pokryty śniegiem lub ścieżka będzie pokryta błotem.

Należy pamiętać, że pogoda na Wezuwiuszu może być nieprzewidywalna, dlatego zawsze warto sprawdzić prognozę przed wizytą.

Dlaczego warto odwiedzić Wezuwiusz?

• Wezuwiusz jest jednym z najbardziej znanych i aktywnych wulkanów na świecie, o bogatej historii i znaczeniu kulturowym. Jest to jedyny aktywny wulkan na kontynencie europejskim.
• Widoki ze szczytu Wezuwiusza zapierają dech w piersiach, oferując panoramiczne widoki na Zatokę Neapolitańską, Pompeje, Herkulanum, wyspę Capri i wybrzeże Amalfitańskie.
• Wędrówka na szczyt Wezuwiusza to ekscytujące i satysfakcjonujące doświadczenie.
• Oprócz znaczenia geologicznego i kulturowego Wezuwiusz jest także domem dla rzadkich gatunków roślin i zwierząt występujących tylko na tym obszarze.
• Region otaczający Wezuwiusz jest bogaty w historię. Wizytę na Wezuwiuszu warto połączyć z wycieczką do znajdujących się one u podnóża wulkanu starożytnych miast – Herkulanum na zachodzie, nad brzegiem Zatoki Neapolitańskiej i Pompei – 5 km na południowy wschód od granic rezerwatu. Oferują one wgląd w starożytny rzymski świat.

Region Kampania i Neapol można odwiedzić na wakacjach z ITAKĄ.

Mamy nadzieję, że udało nam się dostarczyć wielu przydatnych informacji na temat Wezuwiusza. Jeśli masz jakieś pytania, lub chcesz uzupełnić post swoją wiedzą, pisz śmiało w komentarzach.

Partnerem naszego wyjazdu był campingshop.pl – najlepszy sklep turystyczny z wyposażeniem i akcesoriami wiodących producentów sprzętu kempingowego.

Artykuł Wezuwiusz – wycieczka na krater wulkanu | Dojazd, wejście, bilety, informacje praktyczne pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

W kalderze superwulkanu Pól Flegrejskich, na północny zachód od Neapolu, kryje się największy morski park archeologiczny na świecie. To ruiny Bajów – jednego z najbardziej luksusowych miast Cesarstwa Rzymskiego, które zatonęło na dnie morza w VIII wieku naszej ery.

Baje, nazywane również rzymską Atlantydą, przeszły do historii jako miasto luksusu, pałaców i świątyń. Były jednym z najbogatszych i najbardziej zaludnionych obszarów Cesarstwa Rzymskiego. Horacy wysławiał je słowami „Nullus in orbe sinus Baiis praelucet amoenis” „Nie ma nic wspanialszego niż piękna zatoka Baia”. Dziś ruiny starożytnego miasta ukryte są pod wodą.

Zwiedzanie ruin pod powierzchnią morza było do niedawna domeną zaledwie nielicznego grona archeologów. Dziś luksusowa willa cesarza Nerona oraz pozostałości innych zabudowań są odwiedzane przez nurków. W miejscu odnalezienia miasta, powstał park archeologiczny. Jedna jego część znajduje się na lądzie, gdzie pozostały budynki wzniesione na wzgórzu, a druga pod wodą.

Film z nurkowania w Podwodnym Parku Archeologicznym

Na wstępie zapraszamy na krótką relację wideo z nurkowania w Bajach.

Historia Bajów

Pierwsze osady powstały tu już w III w. p.n.e., a swój największy rozkwit osiągnęły w I w. p.n.e. Gorące źródła i łagodny klimat przyciągały tu najbogatszych i najbardziej wpływowych ludzi starożytnego Rzymu. Miejsce to emanowało urokiem dzięki bujnej roślinności, która wypełniała wzgórze od strony morza. W podaniach rzymskich pisano o nim jako o raju na ziemi.

U szczytu swojej sławy Baje były dobrze znane ze swoich pięknych plaż, wspaniałego krajobrazu i bajecznej architektury. Ale tym, co naprawdę przyciągało bogatych i wpływowych do tego kurortu, były imprezy na plaży, wino i kobiety. Baje były również znane ze swojego skrajnego hedonizmu.

W Bajach „niezamężne kobiety są wspólną własnością, starzy mężczyźni zachowują się jak młodzi chłopcy, a wielu młodych chłopców zachowuje się jak młode dziewczęta” — napisał starożytny rzymski uczony Marek Terencjusz Warron. Filozofowie niepochlebnie mówili o nim jako o „jaskini rozpusty i występku”. 

Ponad 2000 lat temu Baje były Las Vegas Cesarstwa Rzymskiego. Bogaci i wpływowi Rzymianie przybywali tu na weekendowe wypady, by załatwiać swoje interesy. Potężni mężowie stanu budowali na plaży luksusowe wille z podgrzewanymi spa i wyłożonymi mozaiką basenami.

Baje były najgorętszym miejscem wypoczynku wśród wybitnych przedstawicieli rzymskiej arystokracji. Swoją willę miał tu m. in. Juliusz Cezar. Hadrian zmarł tutaj w 138 roku i został pochowany w pobliskiej willi Cycerona, zanim jego szczątki przeniesiono do Rzymu. To tu cesarz Kaligula, przybrany siostrzeniec Tyberiusza, w jednym ze swoich nierzadkich momentów szaleństwa zebrał statki floty Misenum, ściął drzewa i uformował długi pływający most aż do Pozzuoli, który przekroczył na grzbiecie swojego konia (którego następnie uczynił senatorem). Klaudiusz (ogłoszony cesarzem w 41 r. n.e. po zabiciu Kaliguli) przebywał w Bajach ze swoją żoną Messaliną. Baje były również jednym z ulubionych miejsc cesarza Septymiusza Sewera. To w Bajach Neron kazał zamordować swoją matkę Agrypinę. Podobno Kleopatra przebywała w Bajach w chwili śmierci Juliusza Cezara w 44 roku p.n.e., a Pliniusz Młodszy był tutaj, kiedy zobaczył straszliwą erupcję Wezuwiusza w 79 r. n.e., którą opisał później w swoich słynnych pismach.

Starożytne Baje były więc miejscem wypoczynku i rekreacji rzymskiej arystokracji. Wille elit Rzymu odzwierciedlały zamożność i pozycję społeczną. Posiadanie willi w Baia było również ważną inwestycją gospodarczą, przynoszącą dochody z wiejskich upraw czy hodowli ryb. Baje przez wieki były także bardzo ważnym portem handlowym i wojskowym.

Pomimo zmieniających się czasów i mody, Baje pozostawały popularnym nadmorskim kurortem w świecie rzymskim przez sześć stuleci.

Aktywność wulkaniczna

Kaldery wulkaniczne były czczone przez starożytnych Greków i Rzymian jako wejścia do podziemi, ale przyczyniły się również do szeregu postępów technologicznych, m.in. wynalezienia wodoodpornego cementu, mieszanki wapna i skały wulkanicznej używano do wzmacniania konstrukcji kopuł i marmurowych fasad, a także tworzono w nich prywatne stawy rybne i luksusowe łaźnie.

Niestety ta sama podziemna aktywność wulkaniczna, która wyniosła gorącą wodę na powierzchnię i zamieniła Baje w cesarską stolicę rozpusty i występku, również spowodowała jej upadek. I to dosłownie. W wyniku bradyseizmu, zjawiska wulkanicznego, które powoduje stopniowe podnoszenie się i opadanie powierzchni ziemi spowodowane aktywnością hydrotermalną i sejsmiczną, doszło do powolnego zapadania się terenu. Z czasem znaczna jego część, w tym budynki, kolumny, pomosty i drogi, znalazła się pod wodą.

Ziemia została obniżona poniżej poziomu morza w dwóch fazach. Pierwsza faza miała miejsce między III a V wiekiem, kolejna miała miejsce sto lat później. Do VIII wieku dolna część miasta była już w dużej mierze zatopiona w morzu.

Prace archeologiczne

Badania archeologiczne na tym obszarze sięgają XVIII wieku, kiedy to po raz pierwszy odkryto zatopione budowle. Zainteresowanie popularnym niegdyś wybrzeżem zostało wznowione w latach czterdziestych XX wieku, kiedy opublikowano zdjęcie lotnicze wykonane przez pilota Raimondo Bauchera. Zdjęcia lotnicze ukazały duży zestaw ukrytych struktur na dnie morza. Dwie dekady później włoscy urzędnicy zlecili zbadanie podwodnych części miasta. W 1959 roku przeprowadzono pierwsze badania. Od tego czasu technologia skanowania 3D i inne postępy w archeologii morskiej pozwoliły po raz pierwszy spojrzeć szerzej na ten rozdział historii. 

Przez dziesięciolecia archeolodzy odkryli w Bajach imponującą kolekcję ruin, datowanych na przełom Republiki i Cesarstwa. Wzdłuż wybrzeża znaleziono ponad 3000 rzymskich willi i świątyń. Ruiny te obejmowały rozległe kompleksy termalne, ogromne łaźnie, fantazyjne wille, kolumny, place oraz rzeźby z marmuru i brązu przedstawiające bogów i ludzi dobrze znanych w starożytnych rzymskich kręgach. Ruiny te zostały odkryte zarówno na lądzie, jak i pod wodą.

W 2002 roku obszar o powierzchni 177 hektarów został ogłoszony Morskim Obszarem Chronionym. Od tego czasu władze rządowe podjęły wiele prac konserwatorskich pod wodą, a działalność morska została uregulowana.

Podwodny Park Archeologiczny

Najcenniejsze zabytki archeologiczne w Podwodnym Parku Baia można zwiedzać z inicjatywy Ministerstwa Dziedzictwa Kulturowego, korzystając z usług centrów nurkowych i autoryzowanych przewodników, aby uniknąć grabieży i szkód.

Lokalne centra nurkowe, takie jak Subaia, oferują wycieczki z akwalungiem po zatopionym mieście.

Obecnie do zwiedzania udostępniono 5 lokalizacji podwodnego parku archeologicznego: Portus Julius, Ninfeo di Claudio, Villa dei Pisoni, Villa a Protiro, Terme del Lacus”, Villa Pisoni. Eksploracja podwodnych ruin starożytnego miasta to naprawdę ekscytujące przeżycie. Ze względu na falowanie skorupy ziemskiej, ruiny te leżą w stosunkowo płytkiej wodzie, na głębokości od 5 do 14 m. Pod wodą zachowały się niemal w pierwotnej postaci posągi, mozaiki, kolumny, starożytne budynki i artefakty sprzed 1700 lat.

Podczas naszego nurkowania odwiedziliśmy „Villa a Protiro” z imponująco doskonałym zachowaniem mozaiki. Większość budynków ma zawalone ściany, ale można dostrzec różne pomieszczenia. Wokół znajdują się pozostałości marmurowych posadzek i ceramiki.

To niegdyś wspaniałe miasto jest dziś domem dla różnorodnego życia morskiego. Woda morska jest środkiem konserwującym, który chroni podwodne pomniki przed wietrzeniem, erozją i nagłymi zmianami temperatury, za to organizmy morskie wręcz przeciwnie, dosłownie zjadają artefakty. Dlatego przewodnicy starają się trzymać mozaikowe posadzki pod piaskiem. Podczas zwiedzania, najpierw należy odsłonić mozaikę, a następnie ponownie ją zakopać.

Podobno najpiękniejsze nurkowanie jest w nimfeum klaudyjskim „Ninfeo di Claudio”. To willa cesarza Klaudiusza. Ma kształt prostokąta z półkolistą apsydą u dołu i czterema niszami na dłuższych bokach. Podziwiać można prawie 200-metrową utwardzoną drogę, fundamenty łaźni parowych i piękne rzeźby. Większość posągów i przedmiotów znalezionych w parku to repliki. Oryginały można znaleźć w muzeum znajdującym się w twierdzy Aragońskiej na wzgórzu, nad którym pieczę sprawuje Nadzór Archeologiczny Kampanii.

Termy Lacus „Terme del Lacus” był to kompleks uzdrowiskowy, prawdopodobnie należący do prywatnej rezydencji, z widokiem na starożytny port Baia, Lacus Baianus. Miejsce to zostało niedawno odkryte, odrestaurowane i udostępnione do zwiedzania latem 2020 roku. Znajdują się tu pozostałości kilku polichromowanych mozaiek i marmurowych podłóg.

Kolejnym miejscem wartym sprawdzenia jest „Portus Julius”. Był to ważny port handlowy, który został zauważony przez pilota nurka Raimondo Buchera, dzięki zdjęciom lotniczym, które pokazały topografię ogromnego kompleksu portowego o powierzchni około dziesięciu hektarów. Podczas nurkowania można podziwiać wiele ruin podłóg, kolumn, marmurów, ale osobliwością tego miejsca są niesamowite mozaiki.

Ostatnim miejscem jest nurkowanie wśród dużych filarów „Villa Pisoni” w całości porośniętych bogatą florą morską. Istnieje 25 starożytnych rzymskich filarów, datowanych częściowo na I wiek p.n.e. Są to duże równoległościany zbudowane techniką wlewania betonu z pucolaną bezpośrednio do morza, podobnie jak wiele innych podobnych budowli wzdłuż wybrzeża Flegrejskiego.

Informacje praktyczne

• Baje można zwiedzać o każdej porze roku. Latem widoczność pod wodą jest jednak gorsza. W miesiącach zimowych jest mniej turystów, co zapewnia lepszą widoczność.
• Centrum nurkowe Subaja oferują podwodne wycieczki z przewodnikiem. Koszt zależy od tego, czy masz sprzęt do nurkowania, czy nie. Średnia cena: 40 €.
• Osoby nieposiadające własnego sprzętu do nurkowania mogą wypożyczyć go za dodatkowe 30 € za dzień.
• Czas nurkowania to około 40-45 minut.
• Wymagany jest certyfikat nurka.
• Istnieje również możliwość nurkowania prez osoby nieposiadające certyfikatu, tzw. „Try Scuba”, jadnak jest ono znacznie droższe – 140 € + 10 € opłaty parkowe. Składa się z krótkiej prezentacji teoretycznej, kilku ćwiczeń aklimatyzacyjnych w płytkiej wodzie, a następnie nurkowania z pełnym sprzętem do nurkowania, przeprowadzanego na maksymalnej głębokości 5 metrów. Podczas dwóch nurkowań odwiedza się 2 miejsca, jedno po drugim.
• Przed rezerwacją nurkowania, na stronie centrum nurkowego, można sprawdzić w jakiej lokalizacji planowane są nurkowania, ale tylko na tydzień do przodu. Niestety rezerwując nurkowanie z większym wyprzedzeniem nie wiadomo dokładnie, gdzie będzie się nurkować.

Park archeologiczny Terme di Baia

Brak licencji nurka, nie oznacza, że nie można odkrywać bogatej historii starożytnego miasta. Ślady dawnej potęgi widać również na powierzchni. Współczesne miasto zbudowano na rzymskich ruinach. Na tyłach kamienic zachowały się ruiny term. Konstrukcje utworzone nad całą zatoką, od plaży do szczytu wzgórza, ustawiono na planie teatru, na naturalnych i sztucznych tarasach.

Park Archeologiczny Terme di Baia, to część starożytnego miasta znajdująca się wciąż nad poziomem morza. Zajmuje on powierzchnię 40 000 metrów kwadratowych. Obejmuje pozostałości patrycjuszowskich rezydencji i obiektów uzdrowiskowych. Znajdują się tam pozostałości mozaikowych tarasów i kopułowych łaźni.

Wykopaliska kompleksu Terme di Baia rozpoczęły się około 100 lat temu. Trzy kopuły zawsze pozostawały widoczne i to właśnie pomiędzy tymi punktami orientacyjnymi rozpoczęło się poszukiwania. Choć dziś niewiele pozostało z bogactwa i splendoru starożytnej zatoki, to podczas prac wykopaliskowych wzdłuż brzegu wyłoniły się liczne frontony i misternie wykonane marmurowe artefakty, które świadczą o luksusie i przepychu willi pokrywających ten obszar.

Budynki wchodzące w skład kompleksu archeologicznego zostały zbudowane w różnych czasach i są podzielone na pięć obszarów w celu łatwiejszej ich identyfikacji. Głównymi zabytkami są Łaźnie Sosandry oraz Świątynia Merkurego, Wenus i Diany, które w rzeczywistości są raczej łaźniami niż świątyniami. Wyrażenie „świątynia”, zwykle przypisywane budynkom przeznaczonym do kultu, jest nieprecyzyjne, jeśli odnosi się do powyższych budynków, ale ta nazwa, popularna nazwa, zwyczajowo pozostała w dzisiejszej terminologii.

Oktawian Cezar August, pierwszy cesarz rzymski, za swojego panowania (27 pne – 14 ne) zlecił architektowi Sergio Oracie połączenie wszystkich willi w jeden kompleks termalny. Rzymianie, wykwalifikowani budowniczowie, byli w stanie skierować wodę do ogrzewania łaźni termicznych i przekształcić te miejsca w prawdziwe centra odnowy biologicznej. W starożytnym Rzymie termy była ważną instytucją. Służyły nie tylko przyjemności, ale też spełniały funkcję społeczną.

Wodę ogrzewało się z reguły za pomocą pieców, a powietrze za pomocą hipokaustum. Był to w pełni sztuczny system, ale termy w Bajach stanowiły wyjątek. Źródłem ciepła był tu wulkanizm Pól Flegrejskich. Stworzono skomplikowany i niezbyt bezpieczny system kanałów. Rurami doprowadzano gorące gazy spod ziemi na powierzchnię w celu ogrzewania instalacji kąpielowych i wody za pomocą naturalnego ciepła.

Zwiedzanie rozpoczyna się od alei zwanej „cryptoporticum” ze względu na wybudowane pośrodku rzędy łuków zwieńczonych murowaną osłoną. Cechą charakterystyczną tego miejsca są arkady. Miały one duże znaczenie architektoniczne, ponieważ wspierały rozległe tarasy rozciągające się w kierunku morza i ze względów praktycznych, ponieważ pozwalały schronić się przed letnimi upałami.

Po prawej stronie długa klatka schodowa prowadzi na górne tarasy, na których widać pozostałości pomieszczeń mieszkalnych. Ten obszar, wraz z aleją poniżej i kolejnymi poziomami, jest jedynym, który nie ma budynków termalnych i został nazwany „Villa dell’Ambulatio”. To ogromny budynek rezydencjalny rozpościerający się na sześciu tarasach. Plątanina schodów i różnych przejść między poszczególnymi pomieszczeniami i poziomami robi wrażenie, a widok z dużego tarasu na zatokę jest przejmujący. Można stąd zobaczyć cały Park Archeologiczny, a także wybrzeża od Punta dell’Epitaffio do Pozzuoli.

Poniżej Cryptoporticum znajdują się Łaźnie Sosandry. W ich piwnicach odkryto odlewy gipsowe rzeźb hellenistycznych, które są obecnie eksponowane w miejskim muzeum archeologicznym.

W Bajach testowano i wykonano najnowocześniejsze, śmiałe i wyrafinowane techniki architektoniczne. Świątynia Wenus miała kształt zagłębionego w ziemi ośmiokąta o średnicy 3 metrów i posiadała osiem dużych łukowatych okien z balkonem wychodzącym na basen. Kopuła Świątyni Merkurego jest nie tylko starsza, ale też mierzy połowę wielkości kopuły Panteonu w Rzymie. Baje były zaopatrywane w wodę pitną z akweduktu wypływającego ze źródła Serino (prowincja Avellino) i ciągnęła się aż do Piscina Mirabilis w Bacoli.

Współczesne Baje są cieniem dawnej świetności, choć nadal oddaje ducha błogiej bezczynności i przyjemności. Obecnie na linii brzegowej, która kiedyś była usiana rezydencjami i łaźniami, znajduje się mała przystań, hotel i kilka restauracji serwujących owoce morza wzdłuż wąskiej drogi biegnącej na północny wschód w kierunku Neapolu.

Sejsmolodzy przewidują dalszą aktywność wulkaniczną wzdłuż wybrzeża Bajów, co sprawia, że los miasta jest niepewny. Być może kończy się czas, aby doświadczyć przygody odkrywania utraconych reliktów architektury starożytnych Rzymian. Na razie jednak odwiedzający mogą przeszukiwać to podwodne miasto, które upływu lat nadal zachowuje wielkość i pompatyczność Cesarstwa Rzymskiego.

Partnerem naszego wyjazdu był campingshop.pl – najlepszy sklep turystyczny z wyposażeniem i akcesoriami wiodących producentów sprzętu kempingowego.

Artykuł Podwodny Park Archeologiczny Baje | Nurkowanie w ruinach starożytnego miasta pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Położone na północno-zachodnim wybrzeżu Sardynii Alghero, nazywane Stolicą Wybrzeża Koralowego (Riviera del Corallo), oraz małą Barceloną (Barceloneta), uważane jest za jedno z najurokliwszych miast na wyspie. Piękne zatoki, kilometry plaż z płytkimi wodami idealnymi dla dzieci, przylądek Capo Caccia z Grotą Neptuna – jedną z największych jaskiń morskich we Włoszech, historyczne stare miasto pełne uroczych, wąskich uliczek i typowych sklepów z rękodziełem, oraz pyszne jedzenie na każdym rogu, to tylko część powodów, dla których warto odwiedzić Alghero.

Sardynia to druga co do wielkości (po Sycylii) wyspa na Morzu Śródziemnym, leżąca tuż pod swoją siostrzaną wyspą Korsyką (należącą do Francji). Dziś jest ona częścią Republiki Włoskiej, ale od XIV do XVIII wieku wyspa była we władaniu Katalończyków. Ślady ich obecności są nadal widoczne w architekturze, języku oraz kuchni.

Sardynia ma swój własny starożytny język Sarda, który ma różne dialekty w sąsiednich miastach. W bardziej turystycznym Alghero mówi się po angielsku, ale kataloński jest powszechnie używany (nawet znaki drogowe pojawiają się w języku włoskim i katalońskim).

Alghero to miasto w prowincji Sassari, będące idealnym połączeniem historii, pięknych plaż, uroczego jedzenia i wina, tradycji i wielu innych atrakcji. To również jedno z ulubionych miejsc wypoczynku samych Sardyńczyków.

Nazwa miasta pochodzi od łacińskiego słowa „Aleguerium”, co oznacza wodorosty morskie, ponieważ kiedy zatoka została odkryta wypełniona była ogromną ilością alg morskich. Dziś również jest ich naprawdę mnóstwo, szczególnie w okolicach portu.

Tradycyjnie już partnerem naszego wyjazdu była firma RenBut, zapewniająca szeroki wybór modeli, kolorów i rozmiarów, wysokiej jakości bucików dla małych podróżników.

Producent obuwia dziecięcego: www.renbut.pl
Sklep internetowy: www.smykowakopalnia.pl

Jak dotrzeć do Alghero?

Z Polski najłatwiej dolecieć samolotem. Lot trwa nieco ponad 2 godziny. Miasto znajduje się około 12 km od lotniska – Aeroporto di Alghero. Co godzinę między 6:30 a 22:30, oraz o 5:00 i 5:40 rano z lotniska do centrum Alghero (Piazza Porta Terra) odjeżdża niedrogi autobus. Bilet kosztuje 1,5 euro, a podróż trwa około 35 minut. Harmonogram dostępny na stronie: http://www.arstspa.info/9373.pdf. Automaty biletowe są dostępne tuż przy strefie przylotów. Bez problemu można także kupić bilet u kierowcy.

Tuż przed lotniskiem znajduje się również postój taksówek. Stawka z lotniska do centrum miasta wynosi około 20/25 euro.

Pogoda i klimat

Miesiące od maja do września są idealną porą na odwiedzenie Alghero. Ciepła pogoda dopełnia intensywną i tętniącą życiem nocną scenę, w której większość barów i restauracji przy plaży jest wypełniona turystami, którzy kochają imprezową atmosferę wypełnioną koncertami na żywo i występami ulicznymi. Pora deszczowa trwa od listopada do grudnia, ale liczba odwiedzających turystów zaczyna wzrastać pomimo krótkich opadów i burz z piorunami po rozpoczęciu Świąt Bożego Narodzenia, aż do obchodów Nowego Roku 1 stycznia. Sezon zimowy trwający od grudnia do lutego jest łagodny.

Gdzie spać w Alghero?

Alghero dysponuje doskonale rozwiniętą bazą noclegową. Znajduje się tu mnóstwo hoteli, pensjonatów i luksusowych apartamentów.

My po raz pierwszy zarezerwowaliśmy noclegi przez Airbnb i zdecydowanie było warto. Nasz apartament (Appartamento fronte spiaggia) znajdował się w sercu nadmorskiej promenady, kilkaset metrów od portu i starego miasta. To idealne miejsce zarówno do zwiedzania jak i wypoczynku z dziećmi. To również najlepsze miejsce do oglądania zachwycających zachodów słońca. W odległości ok. 200m znajdował się przystanek autobusowy, na którym zatrzymuje się autobus jadący z i na lotnisko. Mieszkanie czyste, w pełni wyposażone z wszystkim działającymi sprzętami, takimi jak pralka lodówka, kuchenka, żelazko. Bardzo sympatyczni właściciele mieszkania, którzy jak się na miejscu okazało nazywają się tak samo jak nasze bliźniaki – Vittoria i Francesco! Specjalnie dla nas wstawili dwa łóżeczka dla dzieci, a w dniu odlotu mogliśmy zostać w mieszkaniu aż do wyjazdu na lotnisko tj. do 18:00, mimo, że w ofercie godzina wymeldowania to 11:00.

A taki widok mieliśmy z naszego tarasu…

7 powodów, dla których warto wybrać się do Alghero

1. Niepowtarzalny klimat południowego miasteczka

Spacer po historycznym centrum, pełnym uroczych, wąskich uliczek to jedna z pierwszych rzeczy, które trzeba zrobić po przybyciu do Alghero. Niemal nietknięte nowoczesnością, otoczone murami obronnymi stare miasto zachowało wiele śladów hiszpańskiej dominacji. Znajduje się tu ciąg brukowanych uliczek i budynków w stylu katalońskim. Klimat tego miejsca tworzą urokliwe kamieniczki, kameralne place, oraz port usytuowany w samym centrum. Pełno tu wąziutkich ulic, suszącej się bielizny na fasadach domów, lekko sypiących się kamienic z kolorowymi okiennicami, w których nie brakuje klimatycznych kawiarni. Historyczne zabytki i budowle znajdują się w centrum starego miasta.

2. Wieże i mury obronne

Mury otaczające miasto i wieże obronne są głównym dziedzictwem historycznym z czasów aragońskich i hiszpańskich. Można je spotkać przypadkiem idąc w kierunku Alguer Vella, historycznego centrum miasta, ale prawdziwym punktem wyjścia do zwiedzania wież jest imponująca Wieża Porta Terra.

Podczas spaceru po murach obronnych przeplatających się z imponującymi wieżami San Giacomo, San Giovanni, La Maddalena i Vincenzo Sulis, które podtrzymują obronną część fortecy można podziwiać widok na całe miasto.

3. Zabytki sakralne

Najważniejszymi sakralnymi zabytkami w Alghero są Kościół św. Franciszka oraz Katedra Najświętszej Maryi Panny.

Kościół św. Franciszka (Chiesa di San Francesco)

Kościół św. Franciszka znajdujący się w sercu starego miasta. Prezentuje on architektoniczny gotyk kataloński, odzwierciedlający odległą dominację epoki aragońskiej. Posiada on wszystkie cechy XVI-wiecznych hiszpańskich kościołów, a raczej kataloński z piaskowcową strukturą. Zbiór drewnianych ikon znajdujących się w kościele sprawiają, że naprawdę zasługuje na wizytę. Jest to jeden z najważniejszych przykładów architektury późnego gotyku i renesansu na Sardynii. Wnętrze ma wspaniały marmurowy ołtarz. Drewniany posąg biczowania Jezusa i posąg św. Franciszka przyciąga pielgrzymów do modlitwy w chłodnych cieniach kościoła. Na zewnątrz znajduje się urokliwa dzwonnica. Jest to jedyny kościół w Alghero, który raz dziennie ma Msze Święte w języku katalońskim. Pozostałe msze odprawiane są po włosku.

Katedra Najświętszej Maryi Panny (Cattedrale di Santa Maria)

Katedra Najświętszej Maryi Panny jest jednym z najważniejszych kościołów w Alghero. Jest to kościół katedralny diecezji Alghero-Bosa. Kościół został wzniesiony w XVI wieku i znajduje się w historycznym centrum miasta, pomiędzy placem miejskim a murami obronnymi. Wnętrze jest podzielone na trzy nawy z 6 kaplicami, wszystkie ozdobione architekturą barokową zdobioną drewnianą absydą i obrazami przywołującymi sztukę hiszpańską. Cztery kolumny w stylu neoklasycznym, witają gości przy głównym wejściu. Ołtarz wykonany jest ze szlachetnego marmuru z Carrary.

4. Wyśmienite jedzenie i doskonałe wino.

Elementy historii i tradycji można odnaleźć w lokalnej kuchni, wciąż wykazującej wpływy z hiszpańskich tradycji.

W Alghero znajduje się wiele lokalnych restauracji i trattorii. Zarówno mięso, jak i ryby są pozyskiwane lokalnie i zmieniają się zgodnie z połowem tego dnia i w zależności od sezonu. Śródziemnomorskie zioła i lokalne wino są również ważnymi składnikami gotowania.

Tradycja kulinarna Alghero opiera się głównie na rybach i skorupiakach. Alghero słynie ze Spaghetti al Bogamarì (Spaghetti z jeżowcami). Miąższ jeżowca morskiego, o charakterystycznym czerwono-pomarańczowym kolorze, jest spożywany niemal na surowo, aby nie stracić intensywności smaku.

5. Piękne plaże w Alghero

W Alghero i jego najbliższym sąsiedztwie znajduje się mnóstwo małych, otoczonych roślinnością zatoczek, gdzie długie, białe, piaszczyste plaże są obmywane przez krystalicznie czyste wody.

Najbardziej znane plaże, takie jak Lido di San Giovanni i Maria Pia, znajdują się w północnej części miasta.

20 minut spacerem od centrum Alghero znajduje się otoczona pięknymi sosnami piniowymi, dającymi niesamowity klimat i cień plaża Maria Pia (Spiaggia di Maria Pia). Sosnowy lasek w połączeniu z drobniutkim, białym piaskiem i bajecznie turkusową wodą czynią ją jedną z 10 najpiękniejszych plaż we Włoszech.

Jedną z najbardziej znanych plaż w okolicy jest przepiękna plaża Le Bombarde, znajduje się w parku przyrody Porto Conte. Kolejną uroczą plażą jest Lazzaretto z białym drobnym piaskiem i atrakcyjnymi małymi zatoczkami.

Lista lokalnych plaż jest zdecydowanie długa. Jeśli masz czas, to zalecamy, aby odwiedzić wszystkie z nich, zaczynając od portu Alghero. Większość plaż jest odpowiednia dla rodzin z małymi dziećmi ze względu na płytkie wody, łatwy dostęp, bary, restauracje znajdujące się bezpośrednio nad morzem. Z Alghero kursuje tzw. Beach Bus, zatrzymujący się na wszystkich plażach w okolicy. Kupując całodzienny bilet za 5 Euro można bez ograniczeń przemieszczać się pomiędzy plażami.

6. Muzeum Korali

Tradycja związana z wydobyciem i przetwórstwem koralowców na obszarze Alghero sięga czasów starożytnych. Z głęboko zakorzenionej tradycji rzemiosła do dziś w lokalnych pracowniach powstają prawdziwe dzieła sztuki.

Ponieważ sardyński kurort chciał dzielić się wspaniałą i pełną pasji sztuką, utworzono w Alghero Muzeum Korali, mieszczące się w pięknej Villa Costantino. Można w nim podziwiać najbardziej znaczące i cenne dzieła, oraz odtworzyć historię, kulturę i legendy związane z cennym Czerwonym Złotem Alghero.

Więcej informacji znajdziesz we wpisie Sardynia – 3 rzeczy, które warto wiedzieć o czerwonym koralu z Alghero.

7. Przylądek Capo Caccia i Grota Neptuna

Cała okolica została obdarzona zapierającymi dech w piersiach widokami i uroczą przyrodą.

Przylądek Capo Caccia to miejsce, które po prostu trzeba zobaczyć w okolicy Alghero. To dziewiczy i urokliwy krajobraz oddający atmosferę całego Morza Śródziemnego. Można podziwiać spektakularne kolory morza, które zmieniają się między intensywnym niebieskim i turkusowym, podczas gdy fale rozbijają się o skaliste klify.

Wyruszając łódką z portu w Alghero, mamy możliwość zobaczenia imponujących klifów od strony morza.

Miejscem, które trzeba zobaczyć w Algero jest Grota Neptuna (Grotte di Nettuno) – jedna z największych jaskiń morskich we Włoszech. Do jej wnętrza prowadzą 656 schody przylegające do zachodniego grzbietu przylądka Capo Caccia. Można także dostać się do jaskini od strony morza. Z portu w Alghero regularnie odpływają statki wycieczkowe oferujące przy okazji spektakularne widoki na klify. W jaskini przychodząc poprzez labirynt stalaktytów i stalagmitów oglądamy formacje wapienne sprzed około dwóch milionów lat. Więcej informacji we wpisie Grota Neptuna | interaktywne panoramy 360° | atrakcje Sardynii

Zapewne istnieje wiele innych dobrych powodów, aby odwiedzić Alghero i okoliczne tereny. Jeżeli jesteś jednym ze szczęśliwców, którzy już tam byli, podziel się z nami swoimi wskazówkami w komentarzu pod wpisem.

Jakie pamiątki przywieźć z Alghero?

Biżuteria koralowa

Alghero szczyci się długą tradycją związaną z przetwarzaniem cennego “Czerwonego złota”, czyli korali Morza Śródziemnego. Głębiny w jego okolicy obfitują w koral szlachetny, uważany za jeden z najlepszych na świecie. Naszyjnik lub bransoletka jest świetną pamiątką z wyjazdu na Sardynię, przypominającą o cudownym czasie tam spędzonym.

Kora z dębu korkowego

Dęby korkowe to wielka w świecie rzadkość. Ok 10% światowej produkcji korka ma miejsce na Sardynii, co stawia ją na drugim miejscu na świecie. Dęby te występują również w Portugalii (50% produkcji korka), Hiszpanii, oraz w północnej Afryce. W sklepach z pamiątkami bez problemu znajdziemy różnej wielkości kawałki kory.

Lokalne sery i wina

Wyjątkowe i smakowite sardyńskie sery stanowią doskonałą pamiątkę lub prezent, który można zabrać do domu. Ser z mleka owczego – Pecorino sardo jest bez wątpienia najsłynniejszym z sardyńskich serów. Pecorino sardo wraz z pecorino romano i fiore sardo są produktami regionalnymi chronionymi przez prawo unijne – uzyskały status Chronionej Nazwy Pochodzenia (PDO). Silne letnie słońce, pachnące pastwiska porośnięte śródziemnomorskimi ziołami i tradycyjne metody produkcji, przyczyniają się do wyjątkowości sardyńskiego sera.

CIEKAWOSTKA

Włochy mają jeden z najwyższych wskaźników długości życia na świecie, przy czym najwięcej stulatków mieszka na Sardynii. Tradycyjne sardyńskie pozdrowienie brzmi AKeA – to skrót od słów “A Kent’Annos” i znaczy mniej więcej “abyś dożył 100 lat”. W Alghero po całym mieście rozwieszone są zdjęcia sardyńskich stulatków.

Mam nadzieję, że udało mi się dostarczyć wielu przydatnych informacji na temat Alghero i jego atrakcji. Jeśli masz jakieś pytania, lub chcesz uzupełnić post swoją wiedzą, pisz śmiało w komentarzach.

Spodobał Ci się artykuł – polub, udostępnij, zostaw komentarz. Będzie mi bardzo miło!

Zapraszam do obejrzenia galerii zdjęć z Alghero.

Artykuł Alghero – atrakcje turystyczne stolicy Wybrzeża Koralowego pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Grota Neptuna (Grotte di Nettuno) to jedna z największych jaskiń morskich we Włoszech. Ta pokryta stalaktytami i stalagmitami przepastna formacja, której wiek szacuje się na 130 milionów lat, stanowi jedną z głównych atrakcji turystycznych Sardynii.

Legenda głosi, że w XVIII wieku pewien sardyński rybak zauważył wejście do jaskini około metra ponad poziomem morza, a gdy był już w stanie wejść do wnętrza był zdumiony pięknem tego miejsca. Położenie, piękno i fakt, że do jaskini można dotrzeć tylko wtedy, gdy pozwalają na to warunki pogodowe, przyczyniło się do powiązania tego naturalistycznego cudu z rzymskim bogiem mórz – Neptunem.

Jak dotrzeć do Groty Neptuna?

Do wnętrza jaskini można dostać się na dwa sposoby. Ze szczytu klifu do groty prowadzą schody znane jako „Escala del cabirol” czyli „koźle schody” z 1954 roku. To ponad 650 schodów przylegających do zachodniego grzbietu przylądka Capo Caccia. Gdy woda jest spokojna do wnętrza jaskini można dostać się także łodzią. Z portu w Alghero regularnie odpływają statki wycieczkowe oferujące przy okazji spektakularne widoki na klify.

Informacje praktyczne:

– W sezonie grota jest dostępna dla zwiedzających od 9.00 do 19.00, od 18 września do końca października od 9.00 do 18.00, natomiast od listopada do marca od 10.00 do 15.00.

– Wejście do Groty Neptuna jest płatne. Bilet normalny kosztuje 13 euro, bilet ulgowy 7 euro

– Do groty można dopłynąć łódką z portu w Alghero. Koszt to ok 15 euro w zależności od przewoźnika.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Zwiedzanie Groty Neptuna

Cała jaskinia mierzy ponad 4 kilometry długości, jednak ścieżka wewnątrz groty udostępniona zwiedzającym wynosi zaledwie 580 metrów. Zwiedzanie jaskini trwa około godziny. Oprócz gości z całego świata, jaskinia jest wielką atrakcją dla speleologów, którzy mają dostęp do jej najtajniejszych zakamarków.

Po wejściu do jaskini, prowadzącym poprzez labirynt stalaktytów i stalagmitów, przemieszczamy się po „domu Neptuna” z jednej sali do drugiej oglądając formacje wapienne sprzed około dwóch milionów lat. W jaskini znajduje się biała piaszczysta plaża, podziemne słone jezioro Lamarmora i cztery olbrzymie sale.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Na początku krótkim zejściem dochodzimy do Hall of the Ruins – sali, która swą nazwę zawdzięcza spustoszeniu dokonanemu przez odwiedzających w XIX wieku, ozdobionej dużymi stalaktytami. Następnie przechodzimy do centralnej sali, zwanej Salą Pałacową (Sala della Reggia), za sprawą wspaniałych przestrzeni z kalcytycznymi kolumnami, z których najwyższa, 18-metrowa kolumna, wznosi się do sklepienia tworząc dwa spektakularne łuki. Dalej, wysoka na dziewięć metrów linia kolumn prowadzi do 120-metrowego podziemnego słonego jeziora Lamarmora, ze stalagmityczną kolumną pośrodku i wysokimi misami zawierającym świeżą wodę. Na dnie jeziora znajduje się formacja stalagmitów zwana Choinką. Jezioro kończy się piaszczystą plażą zwaną „dei Ciottolini”, ponieważ kiedyś tworzyły ją kamyki.

Za nią znajduje się Sala Organowa, zwana również Salą Smitha, na cześć angielskiego kapitana, który rozpoczął eksplorację jaskini na początku XIX wieku. W jej centrum znajduje się wysoka kolumna zwana Wielkimi Organami, której odlewy przypominają piszczałki organowe. Powyżej znajduje się Tribuna della Musica – rodzaj balkonu, z którego można podziwiać Pałac Królewski i jezioro Lamarmora. Sala delle Trine e dei Merletti to ostatnie „pomieszczenie” domu boga mórz.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Reżyser Sergio Martino wybrał Grotę Neptuna jako plan zdjęciowy dla filmu „Wyspa ludzi-ryb” („ L’isola degli uomo pesce”) w 1978 roku.

Po wyjściu z groty zrobiliśmy jeszcze rundkę pośród spektakularnych klifów. To niewątpliwie zaleta wycieczki statkiem z portu w Alghero.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Artykuł Grota Neptuna | interaktywne panoramy 360° | atrakcje Sardynii pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Alghero, miasto położone na północno-zachodnim wybrzeżu Sardynii w prowincji Sassari, szczyci się długą tradycją związaną z przetwarzaniem cennego “Czerwonego złota”, czyli korali Morza Śródziemnego. Głębiny w jego okolicy obfitują w koral szlachetny, uważany za jeden z najlepszych na świecie. Nie bez powodu więc wybrzeże Alghero nosi nazwę Wybrzeża Koralowego (Riviera del Corallo).

Koral szlachetny, zwany również koralem czerwonym (Corallium rubrum), to gatunek koralowca z rodziny Coralliidae. Śródziemnomorski koral czerwony jest długowiecznym, wolno rosnącym gatunkiem, składającym się ze zbiorowisk małych polipów, które budują u podstawy ich miękkiego ciała, szkielet z węglanu wapnia pełniący funkcję wspierającą i ochronną. Wraz ze śmiercią organizmu szkielet jest kolonizowany przez inne polipy. Utworzone w ten sposób gałązki koralowiny, mają do 40 centymetrów długości. Polipy rosną obok siebie, dzięki czemu łączą się i rozwarstwiają, tworząc rafy koralowe. 

POCHODZENIE

Korale poławiano w tej okolicy już od czasów rzymskich. Niestety Katalończycy, którzy od XIV do XVIII wieku byli we władaniu wyspy, poczynili w rafie bardzo duże szkody. Przez długi czas wyławiano je za pomocą techniki, która przewidywała użycie drewnianych narzędzi w kształcie krzyża św. Andrzeja, do którego doczepiano sieci. Następnie przeciągano je wykorzeniając koralowce, co miało katastrofalne konsekwencje dla delikatnego ekosystemu. Na szczęście dzisiaj wydobycie koralowca zostało rygorystycznie uregulowane i poddane ścisłej kontroli. Może być on wydobywany tylko 25 razy w roku przez wykwalifikowanych poławiaczy korali, czyli osoby mające odpowiednią licencję, wyłącznie w zanurzeniu, na głębokościach nie niższych niż 80 metrów w okresie od maja do października. Z płytkich wód się ich nie wyławia ponieważ zniszczonoby rafę. Poniżej 50 m głębokości, populacje Corallium rubrum na ogół charakteryzują się dużymi i rzadkimi koloniami.

TRADYCJA

Tradycja związana z wydobyciem i przetwórstwem koralowców na obszarze Alghero sięga czasów starożytnych. Mówi się bowiem, że już w czasach starożytnego Rzymu, a może nawet wcześniej, ten wspaniały skarb morza był używany do wyrobu biżuterii i przedmiotów ozdobnych. Z biegiem czasu jego rola w kulturze i lokalnym folklorze stawała się coraz bardziej istotna. Korali używano jako miary bogactwa damskich strojów ludowych, zdobionych koralowymi naszyjnikami. Przez stulecia prace stawały się coraz bardziej wyszukane i cenne. Z głęboko zakorzenionej tradycji rzemiosła do dziś w lokalnych pracowniach powstają prawdziwe dzieła sztuki.

CECHY CHARAKTERYSTYCZNE

Korale z Alghero swoją intensywną barwą i piękno zawdzięczają długiej tradycji złotniczej. Po wyłowieniu koral obrabia się techniką grawerowania przez co uwidaczniają się najlepsze cechy koralowca. Staje się on prawdziwym drogocennym kamieniem, osadzonym we wspaniałych klejnotach o niepowtarzalnych kształtach i kolorach. Tradycyjne połączenie ze złotem, perłami czy diamentami sprawiają, że jest to ozdoba o ponadczasowym pięknie.

W Alghero tradycyjne rzemiosło przetwórstwa koralowego utrzymuje niezmiennie najwyższy poziom doskonałości. Już w latach 50-tych ubiegłego stulecia w mieście powstała prestiżowa Szkoła Rzemiosła Koralowego, zajmująca się przygotowaniem i szkoleniem artystów. Aby utrwalać tradycję utworzono również Sekcją Koralową w Państwowym Instytucie Sztuki.

Ponieważ sardyński kurort chciał dzielić się wspaniałą i pełną pasji sztuką, utworzono w Alghero Muzeum Korali, mieszczące się w pięknej Villa Costantino. Można w nim podziwiać najbardziej znaczące i cenne dzieła, oraz odtworzyć historię, kulturę i legendy związane z cennym Czerwonym Złotem Alghero.

Muzeum Korali

adres: Via XX Settembre 8, Alghero

godziny otwarcia: od poniedziałku do niedzieli – 10.30 – 13.00 | 17.00 – 21.00

wstęp: 5 €, dzieci do lat 14 wstęp wolny

Artykuł Sardynia – 3 rzeczy, które warto wiedzieć o czerwonym koralu z Alghero pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

W podróży nic bardziej się nie liczy niż wygodne i komfortowe obuwie, szczególnie jeśli jest się małym odkrywcą.

Jako rodzic, często podróżujący z dzieckiem, szczególną uwagę zwracam na obuwie solidnie wykonane, dobrze wentylowane oraz odpowiednio stabilizujące małą stópkę. Podczas ostatniej podróży do Włoch moja córcia miała możliwość przetestowania obuwia wiosennego polskiego producenta – firmy REN BUT.

Doskonale się sprawdziły na plaży w Rimini, ulicach Bolonii i Wenecji, jak również górzystym San Marino. Zapewniały komfort i wygodę dzięki skórzanej wkładce, naturalnym materiałom, jak również antypoślizgowej podeszwie. Pomimo intensywnej eksploatacji sprawdziły się doskonale. Gorąco polecam!

 

Artykuł RENBUT – Buty w których można zwiedzać świat pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Wieże w Bolonii

Znakiem rozpoznawczym Bolonii od zawsze były wieże. W średniowieczu zbudowano ich mnóstwo, lecz większość z nich została zniszczona. Dwie z przetrwałych do dzisiaj stały się symbolem miasta – niższa, 48 metrowa Garisenda, oraz wyższa, mierząca 97 metrów Asinelli.

Podczas zwiedzania Torre degli Asinelli, w samym centrum miasta ma się wrażenie jakby weszło się w pułapkę dla turystów. Jest to stara, pochylona wieża a podczas wchodzenia balansuje się na wąskich, drewnianych schodach z cienkimi drewnianymi poręczami, ale warto się wspiąć na szczyt aby zachwycić się widokiem na morze czerwonych dachów starożytnego miasta.

Głównym placem Bolonii jest Piazza Maggiore. Otaczają go wspaniałe renesansowe pałace. Znajduje się na nim robiąca niesamowite wrażenie Bazylika św. Petroniusza (Basilica di San Petronio). To największy kościół w Bolonii (132 m długości, szerokość 66 m szerokości i 47 m wysokości. Jest ona piątą co do wielkości świątynia w Europie.

Naprzeciwko bazyliki można zobaczyć Palazzo del Podesta, który powstał w XIII wieku i był siedzibą władzy świeckiej, a także Palazzo del Comune, czyli ratusz, w którym mieści się muzeum archeologiczne, biblioteka i strefa kultury.

 

 

Na placu Maggiore znajduje się także fontanna Neptuna będąca dziełem Giambologny wykonana z brązu w 1563 roku. Jest to ulubione miejsce spotkań studentów.

Wbrew powszechnemu przekonaniu Bazylika nie jest głównym kościołem w Bolonii. Rzeczywiście najważniejszym kościołem jest Katedra Świętego Piotra (Chiesa Cattedrale Metropolitana di San Pietro). Łatwo ją przeoczyć, ponieważ nie znajduje się przy głównym placu jak większość świątyń we Włoszech lecz przy ulicy Via dell’ Independenza i wchodzi się do niej bezpośrednio z ulicy. Świątynia jest siedzibą archidiecezji Bolonia.

Chrupiące pizze, pyszne makarony, wyśmienite owoce morza, wspaniałe lody i desery oraz mocna, aromatyczna kawa to tylko część włoskich specjałów, które niezmiernie zachwycają cały świat. Lista kulinarnych przebojów Italii jest dużo dłuższa i wyjątkowo różnorodna. Włoska kuchnia ma do zaoferowania wiele ekscytujących kulinarnych doznań.

W Bolonii znajduje się wiele targów, sklepików z odzieżą, antykami i wspaniałą, niezwykle fotogeniczną żywnością. Świeże owoce i warzywa, mięsa, sery można kupować bezpośrednio na ulicznych straganach.

Podczas pobytu w Bolonii trzeba skosztować szynki parmeńskiej – Prosciutto, sera Parmigiano Reggiano, oraz octu balsamicznego sporządzanego wg tradycyjnej receptury, leżakującego w beczkach nawet 15 lat!

https://www.youtube.com/watch?v=poPmNJy4jB4

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artykuł La rossa, la dotta, la grassa… Bolonia na weekend pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Najjaśniejsza Republika San Marino to miejsce które musi zobaczyć każdy, kto kocha bajkowe panoramy. Widok rozciągający się z góry przyprawia o szybsze bicie serca.

San Marino jest niewielką enklawą na terytorium Włoch położoną malowniczo w masywie Apeninów, kilka kilometrów od wybrzeża Adriatyku. Ten maleńki kraj jest oazą zieleni i idealnym miejsce na relaks.

 

 

Do San Marino łatwo jest dojechać z głównych miast na północy Włoch, takich jak Rimini (30 minut), Bolonia (1,5 godziny) czy Florencja (2,5 godziny) autobusem lub wypożyczonym samochodem.

Dominuje tu stara zabudowa z bardzo wąskimi uliczkami i renesansowymi kamienicami. W miasteczku zachowały się ruiny budowli, wiele średniowiecznych domów, placów i fortyfikacji.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Prima Torre (Pierwsza Wieża)

Na szczytach Monte Titano znajdują się 3 twierdze pełniące dawniej funkcje obronne. Zamek La Rocca Guaita, zwany także Prima Torre (Pierwsza Wieża), jest najstarszą twierdzą zbudowaną w XI wieku. W XV wieku nadano jej obecny kształt. Pełniła ona funkcję warowni oraz więzienia. To najważniejszy i najbardziej rozpoznawalny zabytek republiki San Marino.

 

 

Druga Wieża (La Rocca Cesta)

Drugą Wieżą (La Rocca Cesta) jest najwyższą z trzech wież zbudowaną w XIII wieku. W jej wnętrzu znajduje się muzeum św. Marinusa.

Wieża Trzecia (La Rocca Montale)

Wieża Trzecia (La Rocca Montale) jest najmniejszą z trzech wież i została zbudowana w XIV wieku. Obecnie jest zamknięta dla zwiedzających.

 

 

Jedzenie w restauracji z tak niesamowitym widokiem to podwójna przyjemność.

Plac Wolności (La Plazza della Liberta)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bazylika Świętego (Basilica del Santo) i Kościół Św. Franciszka (Chiesa di San Francesco)

Do San Marino warto udać się także na zakupy w sklepach bezcłowych. Pomimo jego małych rozmiarów, kraj oferuje setki modnych sklepów i butików, oraz centrów handlowych (Atlante i Azzurro). San Marino słynie także ze sklepów z alkoholem.

 

 

 

Artykuł Najjaśniejsza Republika San Marino w jeden dzień pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Wenecja to przepiękne miasto. Dla wielu najpiękniejsze miasto świata. Można zagubić się w jej malowniczych zakątkach. Jej tajemnicze alejki prowadzące aż do centrum miasta przechodzą w niekończące się boczne ścieżki pozwalają na godziny spacerów, podczas których można rozkoszować się pięknem mijanych miejsc.

Wenecja jest stolicą regionu Wenecja Euganejska (Vento). Rozpościera się na lagunie 118 wysepek poprzecinanych 150 wodnymi kanałami komunikacyjnymi i połączonych ponad 400 mostami.

Przy Piazzale Roma bierze początek Canal Grande, główna arteria miasta zawsze tętniąca życiem. Ma on 3800 m długości i od 30 do 70 m szerokości. Po obu stronach znajdują się gotyckie, renesansowe i barokowe rezydencje. Jedna piękniejsza od drugiej.

Dojazd i poruszanie się po Wenecji

Wenecja jest podzielona na sześć dzielnic, które zostały wyznaczone 800 lat temu. Z lądem stałym łączy Wenecję 3,6 kilometrowa grobla, po której biegną szosa i linia kolejowa.

W Wenecji są dwa główne dworce kolejowe. Pierwszy z nich – Venezia Mestre – znajdujący się w dzielnicy Mestre, która leży na stałym lądzie i znajdujący się za czterokilometrowym mostem Dworzec Venezia Santa Lucia usytuowany w samym centrum Wenecji. Już kilka minut po wyjściu z dworca możemy podziwiać słynne zabytki.

Na wodach kanału przed dworcem stoją tramwaje wodne – Vaporetto będące jedynym środkiem komunikacji publicznej w mieście.

 

 

 

 

 

 

Na Canal Grande jest siedem mostów, w tym cztery dla pieszych. Najsłynniejszy jest Ponte di Rialto. Powstał on w 1551 roku w miejscu liczącego 300 lat drewnianego poprzednika. Szczególnie charakterystyczne i malownicze są umieszczone po obu jego stronach krany. Ponieważ miał to być najpiękniejszy most świata, władze miejskie rozpisały konkurs. Z pośród najwybitniejszych architektów wybrano nikomu nie znanego Antonio di Ponte.

Kierując się w stronę mostu Ponte di Rialto można trafić tętniący życiem targ rybny Pescheria. Każdego dnia, z wyjątkiem niedziel i poniedziałków, pod neogotyckimi arkadami sprzedawane są świeżo złapane owoce morza. Każdy znajdzie tu coś dla siebie. Od carpaccio z tuńczyka po świeżo złowione krewetki. Prawdziwy raj dla smakoszy.

Obok targu, po drugiej stronie Canal Grande, wznosi się jeden z najwspanialszych Weneckich pałaców – Ca d’oro, czyli Złoty dom. Swoją nazwę gotycka budowla zawdzięcza złoceniom, które niegdyś zdobiły fasadę. Zniknęły one w połowie XIX wieku w trakcie prac konserwatorskich.

Przy Mercerie znajduje się także Campo San Salvador, a przy nim kościół San Salvador. We wnętrzu tej XVI-wiecznej trzynawowej konstrukcji o barokowej fasadzie można podziwiać m. in. posąg doży Francesa Vaniera autorstwa Sansovina, Zwiastowanie Przemienienie Tycjana czy przepiękną wieczerzę w Emaus Giovanniego Belliniego.

Przez Campo San Luca i Campo Manin dochodzi się do jednego z najciekawszych weneckich budynków – Palazzo Contarini del Bovolo, z charakterystyczną krętą klatką schodową z końca XV wieku na dziedzińcu.

Centralnym punktem miasta jest Plac Świętego Marka (Piazza San Marco). Napoleon Bonaparte powiedział o nim „To najpiękniejszy salon świata”. Na placu znajduje się najpiękniejszy wenecki zabytek Bazylika Świętego Marka będąca jednym z najcenniejszych zabytków w Wenecji. Jej historia sięga 832 roku, wtedy to wybudowano tu pierwszy kościółek w którym umieszczono wykradzione z Aleksandrii relikwie Świętego Marka Ewangelisty. W XI wieku na miejscu skromnego kościoła wzniesiono wspaniałą bazylikę, będącą jednocześnie rezydencją Dożów.

Kolejnym po Bazylice Świętego Marka najważniejszym zabytkiem przy placu św. Marka jest Pałac Dożów (Palazzo Ducale). Jest on perłą architektury Wenecji. To monumentalne dzieło architektury było rezydencją Dożów i siedzibą władz Wenecji, niegdyś potężnej Republiki Weneckiej. Wybierani byli oni dożywotnio spośród najważniejszych rodów miasta. Z tego miejsca rządziło imperium kolejnych 122 dożów. W IX wieku na miejscu obecnego Pałacu Dożów stała drewniana forteca. Dzisiejszy pałac powstał na przełomie XIV i XV wieku.

Trzykondygnacyjny Pałac Dożów ma trzy skrzydła. Przy jednym z nich zbudowano Most Westchnień (Ponte dei Sospiri) dawniej łączący więzienie z trybunałem. Tym właśnie mostem prowadzeni byli m. in. skazani na śmierć i, wg legendy, wzdychali ciężko, spoglądając ostatni raz na Wenecję poprzez ażurowe okienka.

Na Placu Świętego Marka znajduje się najstarsza kawiarnia na całym Półwyspie Apenińskim – Florian. Założono ją 29 grudnia 1720 r. Bywał w niej Lord Byron, Dickens, Goethe, Proust. Do tej kawiarni miał sentyment również Casanova. To w niej podrywał wenecjanki ponieważ był to pierwszy lokal do którego miały wstęp kobiety.

Właściciele sklepów przy Ruga degli Orefici zaczynają swój dzień skoro świt. Już o 8 rano sklepy są przygotowane do szturmu kolejnej fali turystów.

Oczywiście nie można wyobrazić sobie Wenecji bez gondoli. Dawniej służyły do przemieszczania się po kanałach miasta, obecnie stanowią raczej atrakcję turystyczną. Pobliskie Dolomity dostarczały konstruktorom gondoli drewna najlepszej jakości.Gondola składa się z 280 części, które są montowane ręcznie. Po złożeniu lakierowana jest na czarno. Taki dekret ustanowiono w XVII wieku i do tej pory nikt nie ośmielił się go naruszyć. Sześć skierowanych do tyłu metalowych pasów symbolizuje sześć historycznych dzielnic Wenecji. Smukłe kadłuby są lekko asymetryczne. Dziub jest odchylony w lewą stronę co równoważy ruch pojedynczego wiosła. W przeciwnym razie łódź kręciłaby się w kółko. Gondolierzy ustawiają łodzie na pożądany kierunek odpychając się wiosłem od ścian budynków a nawet innych, przepływających gondoli.

Artykuł Królowa Adriatyku… Wenecja pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.