Kutaisi jest drugim co do wielkości miastem w Gruzji i jednym z najstarszych w kraju. Rozciąga się wzdłuż brzegów rzeki Rioni w otoczeniu malowniczych, choć nie najwyższych gór. W pobliżu znajduje się międzynarodowe lotnisko, gdzie dzięki tanim liniom lotniczym można dolecieć z Polski za nie duże pieniądze. Wielu turystów traktuje Kutaisi jako punkt tranzytowy, zwiedzając je „w biegu”, w drodze do Tbilisi lub Batumi. Ogólnie rzecz biorąc najważniejsze zabytki miasta można zobaczyć nawet w 1 dzień, radzimy jednak pozostać tutaj przez co najmniej 2 dni. Kutaisi, będąc jednym z dziesięciu najstarszych miast w Europie, ma całkiem sporo do zaoferowania.

Starożytne miasto Kutaisi jest drugim co do wielkości miastem w Gruzji i centrum Imereti, historycznego regionu na zachodzie kraju. Historia Kutaisi liczy ponad 3500 lat. W erze starożytności miasto było stolicą legendarnego królestwa Kolchidy. Przez cały czas Kutaisi odgrywało ważną rolę w życiu gospodarczym i politycznym Gruzji. W 2012 roku parlament gruziński został oficjalnie przeniesiony do Kutaisi, a miasto nazwano stolicą parlamentu.

Kutaisi, jak na standardy Gruzji, jest bardzo duże, choć wydaje się, że jego świetność już minęła. Kutaisi to niegdyś druga stolica Gruzji, miasto, które właśnie zaczęło podnosić się po całkowitym upadku z lat 90-tych.

Z biurem podróży, czy wyjazd na własną rękę?

Podróże na własną rękę dają dużo swobody i niezależności w samodzielnym wyborze terminu, miejsc noclegowych, trasy i tempa zwiedzania, pozwalają na bliższy kontakt z ludźmi i rzeczywistością danego kraju. To opcja dla osób, które nie boją się wyzwań i nieoczekiwanych zwrotów akcji.

Osoby nie czujące się pewnie w obcym języku, nie lubiące załatwiania tysiąca rzeczy, przejazdów, noclegów etc. mogą skorzystać z oferty biur podróży. Touroperatorzy, tacy jak R.pl, wyspecjalizowani w turystyce wyjazdowej, mają wieloletnich, sprawdzonych partnerów wśród hotelarzy, przewoźników i innych usługodawców. Aktualną ofertę wycieczek do Gruzji znajdziecie pod adresem https://r.pl/gruzja.

Jak dostać się do Kutaisi?

Do Gruzji najłatwiej jest dostać się lecąc tanimi liniami Wizz Air. Loty międzynarodowe są obsługiwane przez nowy nowoczesny port lotniczy Kutaisi, otwarty w 2012 roku. W udanym scenariuszu ceny biletów lotniczych zaczynają się od 100 zł w jedną stronę, chociaż w sezonie zimowym można złapać bilety za 150 w obie strony, jeśli jest się członkiem Wizz Discount Club. Latem ceny zaczynają się średnio od 300 zł za lot w jedną stronę.

Odległość z lotniska do centrum miasta wynosi 23 km, a dojazd zajmuje 30-35 minut.

Jak dojechać z lotniska Kutaisi do centrum?

– Taksówką – taksówkarze czekają na turystów na lotnisku w Kutaisi. Normalna cena za przejazd do centrum Kutaisi wynosi 20-25 GEL za samochód.- Transfer gruzińskim autobusem – tuż przy wyjściu z terminala znajduje się przystanek gruzińskiego przewoźnika Georgian Bus. Kilka razy dziennie autobusy odjeżdżają z lotniska do centrum, a także do Tbilisi i Batumi. Cena jest o połowę niższa niż u taksówkarzy.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Kiedy lecieć do Kutaisi?

Kutaisi można odwiedzić o każdej porze roku. W rzeczywistości nie jest to miejscowość wypoczynkowa, a podróż tutaj można zaplanować tak, aby zbiegła się z ogólną wycieczką do Gruzji. Planując np. wakacje w Batumi, warto przyjechać tu na dzień lub dwa.

Jakie pieniądze zabrać ze sobą?

Gruzińską walutą jest lari (GEL; 1 lari = 100 tetri). W restauracjach, hotelach i sklepach należy płacić tylko w lokalnej walucie.

Obecnie przyjeżdżając do Gruzji nie ma większego znaczenia czy zabierzemy euro czy dolary. Obie waluty są wymienialne praktycznie wszędzie i po całkiem dobrym kursie. Kurs na lotnisku w sumie niewiele się różni od miastowego.

Gruzińskie bankomaty akceptują karty Visa i MasterCard także nie ma problemu z wypłaceniem gotówki z bankomatu.

Gdzie spać w Kutaisi?

Kutaisi oferuje dziesiątki tanich hosteli, pensjonatów i hoteli. Od najbardziej skromnych po luksusowe. Jeśli planujemy zatrzymać się na dzień lub dwa to najlepiej poszukać hotelu w centrum, niedaleko głównej atrakcji miasta.

My zatrzymaliśmy się w drodze powrotnej do Polski w Georgian Palace. Hotel bardzo nam się podobał. Przytulny, schludny, a co najważniejsze położony w doskonałej lokalizacji, w centrum miasta, tuż przy Zielonym Bazarze. Dojście do Placu Dawida Budowniczego i Fontanny Kolchidy zajmuje dosłownie kilka minut. Śniadanie w formie bufetu raczej takie sobie za to z pięknymi widokami na góry. Zamówiliśmy transfer lotniskowy – wszystko na czas i bez problemu. Polecamy zwłaszcza jako pierwszy i ostatni nocleg przed wylotem.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

10 miejsc, które warto zobaczyć w Kutaisi

Stare Miasto w Kutaisi

Kutaisi, położone wzdłuż brzegów rzeki Rioni, można podzielić na dwie części: stare miasto na prawym brzegu i nowoczesne miasto po lewej stronie.

Wędrówka ulicami Starego Miasta to obowiązkowa część pobytu w Kutaisi. W ten sposób można poczuć i cieszyć się atmosferą miasta.

Sercem Starego Miasta w Kutaisi jest Królewska Dzielnica z 38 budynkami i 6 ulicami zbudowanymi w XVIII-XIX wieku. Wejście do Dzielnicy Królewskiej symbolizuje łuk z napisem „Mon Plaisir”. Francuska nazwa oznacza „moja przyjemność” – przechodzisz pod łukiem i czerpiesz ogromną przyjemność z chodzenia po jednym z najprzyjemniejszych i najbardziej wyrafinowanych miejsc w Kutaisi.

Wewnątrz dzielnicy znajdują się liczne kawiarnie, przytulne restauracje, zabytkowe budynki, a także wiele oryginalnych graffiti, ciekawych rzeźb i pomników.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Monastyr Gelati

Każdego roku tysiące turystów z różnych krajów odwiedzają Gruzję, co nie jest zaskakujące, ponieważ kraj ten słynie nie tylko z pięknych górskich krajobrazów, ale także z bogatej historii, która pozostawiła starożytne zabytki architektury. Jedno z tych miejsc znajduje się w Kutaisi.

Monastyr Gelati to cały kompleks budynków, trzy kościoły, akademia, dzwonnica, brama i groby.

Jak się tam dostać?

Najbardziej budżetowym sposobem jest skorzystanie z marszrutek (minibusów). W Kutaisi minibusy zatrzymują się za teatrem znajdującym się na głównym placu z Fontanną Kolchidy. Opłata za przejazd w jedną stronę wynosi 1 GEL.

Historia klasztoru

Wiadomo, że klasztor został założony przez króla Dawida Budowniczego, który w 1104 roku zdobył królestwo Kachetii. Pierwszym budynkiem kompleksu był Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, którego budowę ukończono w 1125 r. Uważa się, że budynek ten otwiera Złoty Wiek Gruzji. Później do katedry dodano pomieszczenia gospodarcze, cele i dom opata, a następnie pojawiła się akademia klasztorna. Wszystkie budynki były otoczone dwoma rzędami ścian, z których zachowały się tylko fragmenty.

Król Dawid został pochowany u bram klasztoru. Dalszą budowę kompleksu przeprowadził jego syn Dimitri.

Kościół św. Mikołaja Cudotwórcy został zbudowany w 1200 roku za panowania Tamary. Trzecia katedra – ku czci św. Jerzego Zwycięskiego – pojawiła się jeszcze później. Dokładna data budowy nie jest znana, ale oba kościoły pochodzą z XIII wieku. Wiadomo, że świątynie klasztoru zostały poważnie uszkodzone podczas najazdu Mongołów w XIV wieku, a następnie w 1510 roku zostały zniszczone przez Turków. Po każdym ataku odnawiano freski i budynki klasztoru Gelati. Kompleks klasztorny został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1994 roku.

Zabytki monastyru Gelati w Kutaisi

Dziś na terenie kompleksu można zobaczyć trzy świątynie, dzwonnicę, akademię, bramę i budynki gospodarcze. Oprócz wartości architektonicznej świątynie klasztoru są bardzo interesujące dla historyków. Ściany kościoła ozdobione są freskami i mozaikami z okresu bizantyjskiego i zawierają ponad 40 portretów królów i duchowieństwa, a także sceny z Ewangelii i wydarzeń historycznych.

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Gelati

Katedra jest centralnym budynkiem kompleksu. Wykonana z kamienia prostokątna świątynia ma dużą apsydę ołtarzową i dwie boczne. Wejście do katedry odbywa się przez przez centralny portal. Oprócz głównego budynku katedra ma siedem kaplic zaprojektowanych jako oddzielne świątynie.

Kościół św. Mikołaja Cudotwórcy

Druga katedra klasztoru Gelati przyciąga niezwykłą architekturą. Początkowo mała świątynia z czasem została rozbudowana. Jest ona również również zdobiona freskami i mozaikami.

Kościół św. Jerzego Zwycięskiego

Pomimo faktu, że ta świątynia została zbudowana później niż inne, wciąż niewiele wiadomo na jej temat. W dokumentach historycznych nie ma wzmianki o dacie budowy. Brak charakterystycznych cech architektonicznych uniemożliwia nawet ustalenie okresu w przybliżeniu.

Akademia Gelati

Budynek Akademii został odnowiony w 2014 roku i dziś jest otwarty dla zwiedzających. Znajduje się obok kościoła św. Mikołaja Cudotwórcy. Król Dawid Budowniczy zgromadził w niej najlepszych naukowców swoich czasów, którzy zajmowali się m. in. tłumaczeniem książek i przepisywaniem rękopisów.

Bramy Gelati i pochówki na terenie klasztoru

Pierwszym znanym grobem w kompleksie był grób założyciela klasztoru – króla Dawida Budowniczego. Jego ciało zostało pochowane pod łukiem głównej bramy. Kolejna atrakcja znajduje się nad nagrobkiem – żelazna brama Ganja przeniesiona przez syna Dawida Budowniczego z miasta zniszczonego przez trzęsienie ziemi. Następnie inni królowie zostali pochowani w klasztorze Gelati. W Katedrze Narodzenia Najświętszej Maryi Panny znajduje się miejsce pochówku pierwszego króla Imereti, Dawida Narini. Miejsce jest oznaczone kamiennym baldachimem, który można zobaczyć po prawej stronie centralnego portalu. W świątyni znajdują się także groby innych królów Imereti – Aleksandra II, Salomona I i Salomona II.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Plac Dawida Budowniczego

Centralnym placem w Kutaisi jest plac Dawida Budowniczego. Z tego miejsca zwykle rozpoczynają się wszystkie wycieczki po mieście. Tutaj znajduje się kilka ważnych atrakcji miasta. W samym sercu placu znajduje się Fontanna Kolchidy, nawiązująca do mitów starożytnego państwa, które istniało w czasach starożytnych na tych ziemiach, oraz słynny Teatr Dramatyczny Meskhishvili.

Historia Dawida Budowniczego

Dawid IV Budowniczy (Agmashenebeli) był królem ze starożytnej dynastii Bagrationi, który rządził w latach 1089-1125. To kluczowa i bardzo szanowana postać dla całego gruzińskiego narodu. Dawid Agmashenebeli przeszedł do historii jako mądry, wybitny władca, któremu udało się położyć kres feudalnym walkom obywatelskim i dewastacji, zjednoczył księstwa gruzińskie w jedną całość. Za jego panowania Gruzja stała się silna i niezależna. Pod jego rządami państwo uwolniło się od obcego jarzma i odzyskało ziemię, która została wcześniej odcięta. To w jego czasach rozpoczęła się era renesansu w Gruzji. Położył podwaliny pod wiele przemian, których kulminacją było panowanie jego prawnuczki królowej Tamary. Król zwracał również dużą uwagę na budowę miast, mostów, świątyń i klasztorów, za co otrzymał przydomek „Budowniczy”. W prawie każdym mieście w Gruzji można znaleźć ulicę, aleję, plac, pomnik lub inny obiekt nazwany na jego cześć.

Do 1924 roku w tym miejscu stała katedra Aleksandra Newskiego. W latach dwudziestych świątynia została rozebrana, a na środku placu wzniesiono pomnik Lenina, później zastąpiony posągiem Stalina. W 1956 roku posąg Stalina podzielił los katedry i posągu Lenina. Po uzyskaniu przez Gruzję niepodległości na placu pojawiła się statua jeździecka króla Dawida, a w 2011 roku Fontanna Kolchidy, która jest powiększoną kopią starożytnych złotych artefaktów znalezionych przez archeologów w pobliżu Kutaisi.

Obecność Fontanny Kolchidy na centralnym placu jest bardzo symboliczna. Kutaisi było niegdyś stolicą legendarnej Kolchidy – starożytnego państwa gruzińskiego, założonego w VI wieku p.n.e., słynącą ze złotego rękodzieła.

Wieczorem fontanna jest pięknie oświetlona, podobnie jak budynek teatru dramatycznego Lado Meschiszwilego znajdujący się po północnej stronie placu.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Fontanna Kolchidy

Fontanna Kolchidy znajduje się na placu Dawida Budowniczego w samym centrum Kutaisi. Ta atrakcja pojawiła się w mieście stosunkowo niedawno. W 2011 roku została zaprojektowana przez słynnego architekta Dawida Gogichaishvili. Były prezydent Gruzji Micheil Saakaszwili wspomniał kiedyś, że jest to najdroższa fontanna w kraju. Okrągły kształt fontanny składa się z kilku poziomów z umieszczonymi na nich 30 rzeźbami – to nie jest wyobraźnia architekta. Fontanna Kolchidy nawiązuje do mitów starożytnego gruzińskiego królestwa. Wszystkie posągi są powiększonymi kopiami figur i biżuterii odkrytych przez archeologów podczas wykopalisk Kolchidy. Oryginały, które są obecnie wystawiane w Muzeum Narodowym Gruzji, prawdopodobnie pochodzą z III – II wieku p.n.e.

W kręgu fontanny znajdują się postacie zwierząt: lew, baran, tygrys, owca, byk, oraz jeleń.

Mimo krótkiej historii, fontanna przyciąga wielu podróżników przybywających do Kutaisi. Stąd zaczynają się wszystkie szlaki turystyczne.

Otwarcie Fontanny Kolchidy odbyło się latem 2011 roku. Micheil Saakaszwili, który był głową państwa w tamtych latach, osobiście był obecny na ceremonii. Dla tak małej wielkości i liczby mieszkańców miasta (w Kutaisi mieszka tylko około 140 tysięcy osób) fontanna okazała się bardzo duża i droga. Harmonijnie łączy kamień, złocenie i niebieską mozaikę użytą do dekoracji.

Polecamy obejrzenie fontanny w świetle dziennym, gdy posągi i woda migoczą na słońcu, a także wieczorem, gdy zapalają się światła.

Jak dostać się do Fontanny Kolchidy?

Pieszo. Fontanna znajduje się w sercu Kutaisi. Punktem orientacyjnym placu Dawida Budowniczego. Podejście do Fontanny Kolchidy nie jest takie proste. Znajduje się na rondzie. Tutaj nie ma przejścia dla pieszych. Turyści muszą czekać na powstanie luki i przejście przez ulicę.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Teatr Dramatyczny Lado Meskhishvili

Teatr nazwany na cześć Lado Meskhishvili to druga ważna atrakcja placu Dawida Budowniczego. To jeden z najstarszych teatrów w całej Gruzji. Budynek z szaro-beżowego kamienia ma cztery pary kolumn, a po obu stronach są łukowate okna i płaskorzeźby. Widownia może pomieścić do 700 gości. Publiczność zobaczyła pierwsze przedstawienie w teatrze Kutaisi w 1861 roku, rok po utworzeniu teatru. Początkowo trupa była amatorska, a zawodowi aktorzy pojawili się tutaj dopiero w 1880 roku. Obiekt otrzymał nazwę Lado Meskhishvili w 1940 roku. Ten utalentowany gruziński aktor i reżyser przez pewien czas kierował trupą teatru.

Po prawej stronie budynku, znajduje się ławka z pomnikiem aktora Ippolit Khvichia.

Obok placu Dawida Budowniczego znajduje się park miejski, po którym można spacerować w cieniu drzew.

Katedra Bagrata (Kościół Wniebowzięcia Panny Dziewicy w Kutaisi)

Katedra Bagrata jest częścią Światowego Dziedzictwa UNESCO i wizytówką Kutaisi. Przez ostatnie 300 lat świątynia była w opłakanym stanie, ale w 2012 roku została odnowiona i przebudowana. Katedra wznosi się w najwyższym punkcie miasta. Budynek świątyni oczywiście nie został zachowany w swojej pierwotnej formie, ponieważ świątynia wielokrotnie cierpiała z powodu ataków Turków.

Katedra została nazwana na cześć króla zjednoczonej Gruzji – Bagrata III, a w 1089 roku król Dawid Budowniczy został koronowany w świątyni. W 1691 roku świątynia została częściowo zniszczona przez Turków – wtedy dach i kopuła świątyni zawaliły się. W 1770 r. Kutaisi zostało zajęte przez wojska rosyjskie, a następnie świątynia została ponownie uszkodzona. Katedra była w opłakanym stanie do połowy XX wieku. Dopiero w 1952 roku rozpoczęto tu prace konserwatorskie, a w 1974 roku świątynia została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Od 2001 roku wznowiono w świątyni Bagrata nabożeństwa. W 2010 roku rozpoczęła się przebudowa katedry, którą nie wszyscy poparli – UNESCO i gruziński patriarcha byli przeciwni. Jednak w 2012 roku renowacja zakończyła się wzniesieniem 2-metrowego brązowego krzyża o wadze 300 kg na kopule.

Osobliwością świątyni Bagrata jest jej skala i fakt, że została ona zbudowana na górze, dlatego można ją zobaczyć z wielu punktów Kutaisi. Turystów przyciąga fakt, że z tego miejsca roztaczają się malownicze widoki na Kutaisi, rzekę Rioni i grzbiet Rachinsky, na których można nawet zobaczyć lodowce.

Jak się tam dostać?

Świątynia jest widoczna z dowolnego miejsca w Kutaisi, więc łatwo do niej dotrzeć. Dojście z centrum miasta zajmuje około 20 minut.

Park miejski w Kutaisi

Przytulny zielony park znajduje się w samym sercu Kutaisi, przy drodze z Dzielnicy Królewskiej do placu Dawida Budowniczego – centralnego placu miasta. W parku znajdują się fontanny, pomniki poety Akakiya Tsereteli, kompozytora Zakhari Pavliashvili, siostry Ishkhneli, a także pomnik tych, którzy zginęli podczas tragicznych wydarzeń z 9 kwietnia 1989 roku, gdy siły zbrojne brutalnie stłumiły wiec w Tbilisi.

Przy wejście do parku od strony placu Dawida Budowniczego znajduje się kolumnada, wykonana w stylu charakterystycznym dla wszystkich południowych miast byłego Związku Radzieckiego.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Zielony Bazar

Zielony Bazar w Kutaisi to jeden z największych bazarów w Gruzji. Znajduje się w centrum miasta między ulicami Paliashvili i Lermontov, w jego historycznej części na prawym brzegu rzeki Rioni. Zbudowany został w czasach sowieckiej przeszłości, w których wydaje się trwać nadal – kalkulatory, wagi, wyposażenie – wszystko rodem z ZSRR.

Zielony rynek to absolutne „must see” dla osób chcących poczuć narodowy kolor, porozmawiać z otwartymi ludźmi, widzieć, wąchać, smakować sery, przyprawy, herbatę, sosy, warzywa, owoce, orzechy, wino, czaczę i całe mnóstwo innych rzeczy. Dużym plusem bazaru jest to, że został pierwotnie zaprojektowany dla lokalnych mieszkańców, a nie dla turystów, dzięki czemu poczuć można całą atmosferę gruzińskiego bazaru.

Warto rozpocząć zwiedzanie miasta od Zielonego Bazaru, aby móc cieszyć się lokalną atmosferą, skosztować słynnego sera Imereti, delektować się świeżo parzoną aromatyczną kawą i kupić pyszne prezenty. Kuchnia narodowa jest ważnym elementem kultury, a Gruzini to znani specjaliści kulinarni i gościnni gospodarze.

Bazar jest otwarty 7 dni w tygodniu od 8:00 do 18:00. Codziennie dostępne są świeże i niedrogie produkty: warzywa, owoce, zioła, orzechy, mięso, ryby, nabiał, sery, przyprawy, sosy, przyprawy, domowe wino, słodycze i wypieki.

Jedno można powiedzieć na pewno…  nie wyjdziecie stamtąd głodni, nawet jeśli niczego nie kupicie. Gwarantujemy przyjemną komunikację i degustację różnych krajowych przysmaków i trunków.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Mosty nad rzeką Rioni

Cztery mosty łączą brzegi Rioni w centrum Kutaisi – biały, czerwony, most samochodowy Rustaveli i Most Łańcuchowy, położony nieco na północ. Mosty Kutaisi są doskonałymi platformami widokowymi, oferującymi wspaniałe widoki na słynne białe kamienie i burzowe wody Rioni, świątynie Bagrati i kolorowe dzielnice mieszkalne.

Parlament Gruzji

Parlament Gruzji jest najwyższym organem ustawodawczym gruzińskiego rządu. W 2012 roku został przeniesiony z Tbilisi do Kutaisi do nowego nowoczesnego budynku, położonego na obrzeżach miasta. Saakaszwili postanowił, że rząd powinien przenieść się ze stolicy do Kutaisi, ponieważ konieczne jest rozwijanie regionów, a nie tylko Tbilisi. Mieszkańcy miasta mieli wiele oczekiwań. W rezultacie pomysł ten nie przyjął się i na początku 2019 roku parlament wrócił do Tbilisi.

Restauracje i kawiarnie

Jak wiadomo, kuchnia gruzińska jest sama w sobie jedną z atrakcji tego kraju. Znajdujące się w historycznym centrum Kutaisi restauracje zaspokoją nawet najbardziej wymagające gusta. Większość z nich znajduje się w obrębie Dzielnicy Królewskiej.

Podczas naszego pobytu w mieście nie mieliśmy czasu na szczegółowe przestudiowanie tego tematu, ale opowiem o jednej fajnej i niedrogiej restauracji, którą znaleźliśmy.

Restauracja Baraqa (ბარაქა), bardzo popularna wśród mieszkańców, znajduje się w samym centrum miasta, tuż przy Fontannie Kolchidy. To świetne miejsce, gdzie za niewielkie pieniądze skosztujecie tradycyjnej gruzińskiej kuchni i nie tylko. W restauracji Baraqa można zjeść chaczapuri, chinkali, czkmeruli i wiele innych tradycyjnych gruzińskich potraw. Polecam do tego zamówić gruziński kompot z owoców fenhoa, z całymi owocami zanurzonymi w napoju. Więcej informacji ta temat gruzińskiego jedzenia znajdziecie na końcu wpisu o Batumi.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Panoramy sferyczne w technologii 360 stopni zostały wykonane kamerą Ricoh Theta V.

Mam nadzieję, że udało mi się dostarczyć wielu przydatnych informacji na temat Kutaisi i jego atrakcji. Jeśli masz jakieś pytania, lub chcesz uzupełnić post swoją wiedzą, pisz śmiało w komentarzach.

Spodobał Ci się artykuł – polub, udostępnij, zostaw komentarz. Będzie mi bardzo miło!

Zapraszam do obejrzenia galerii zdjęć z Kutaisi.

Wpis powstał we współpracy z R.pl.

Artykuł Kutaisi w pigułce. 10 miejsc, które warto zobaczyć | interaktywne panoramy 360° pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Batumi to serce słonecznej Adżarii i główny kurort gruzińskiego wybrzeża Morza Czarnego, ucieleśniający jedno z najbardziej nowoczesnych obliczy Gruzji. Batumi to miasto pełne wolności, gdzie stare, pokryte bluszczem dwory, mieszają się z futurystycznymi budowlami.
Długie plaże, bulwary i aleje tonące w subtropikalnej florze, wygodne hotele, kawiarnie i restauracje, w których można spróbować potraw narodowych i w pełni doświadczyć tradycji gruzińskiej gościnności to tylko kilka powodów, dla których warto odwiedzić Batumi.

Batumi to główny nadmorski kurort Gruzji i trzecie co do wielkości miasto w kraju o ponad tysiącletniej historii. Pierwsze osady na terenie nowoczesnego miasta zostały wspomniane przez Arystotelesa i Pliniusza. Na Starym Mieście starożytne mity i legendy czają się na każdym kroku. Przez wieki przedstawiciele różnych narodów koegzystowali tu, wzajemnie się wzbogacając i wnosząc coś własnego do wspólnego „kotła”. Rezultatem jest wyjątkowe Batumi – gościnne, ciepłe, niesamowicie smaczne i trochę szalone.

W ciągu ostatnich dziesięciu lat władze gruzińskie poczyniły wiele wysiłków, aby przekształcić Batumi w wizytówkę współczesnej europejskiej Gruzji i pod wieloma względami całkowicie im się to udało.

Położenie geograficzne

Batumi znajduje się w południowo-zachodniej części Gruzji, w Republice Adżarii, której jest stolicą. Miasto położone jest na wybrzeżu Morza Czarnego, 400 km od stolicy Gruzji – Tbilisi.

Batumi leży na nizinie Kahaber, półksiężycu rozciągającym się z północy na zachód. Główna część miasta znajduje się w naturalnej zatoce Morza Czarnego.

Batumi zachwyca turystów różnorodnością roślinności. W pobliżu miasta rosną liściaste lasy dębowe, iglaste lasy świerkowe i jodłowe, rozciągające na zboczach górskich. Ulice i bulwary Batumi ozdobione są śródziemnomorską roślinnością, wśród której dominują palmy, cyprysy, magnolie, bambusy, drzewa laurowe, cytrynowe i pomarańczowe, tuja i bukszpan.

Klimat

W Batumi panuje wilgotny podzwrotnikowy klimat. Ośrodek położony jest na tej samej szerokości geograficznej co północne wybrzeże Turcji i południe Bułgarii. Dlatego warunki pogodowe w ośrodku są podobne do warunków pogodowych w słynnych kurortach Samsun i Burgas.

Lato w Batumi jest gorące, słoneczne i długie. Sezon rozpoczyna się w maju i trwa do końca października. Średnia temperatura w lipcu wynosi 23°C, podczas gdy temperatura w ciągu dnia może osiągnąć 30°C i więcej. Bryza morska łagodzi nieco letnie upały.

Zima w na wybrzeżu jest łagodna i ciepła. Średnia temperatura w styczniu wynosi 7°C. W niektóre chłodne dni może spaść śnieg, który topnieje natychmiast przy kontakcie z ziemią.

Średnie roczne opady w kurorcie wynoszą 2100 mm. Najbardziej deszczowa pora przypada na okres od października do stycznia.

Sezon plażowania w Batumi trwa od połowy maja do końca października. Temperatura wody w tym okresie wynosi 19–27°C.

Wrzesień i początek października to tzw. „sezon aksamitny”, uważany za najlepszy okres na wakacje. Dzienne temperatury w tym czasie nie są tak wysokie, a woda w morzu jest nadal ciepła.

Wkładamy w prowadzenie bloga mnóstwo energii i czasu.
Jeśli podobają Ci się efekty, to będzie nam bardzo miło, jak postawisz nam wirtualną kawę.
Przy kawie teksty piszą się szybciej.

Za każde wsparcie serdecznie dziękujemy!

Jak dostać się do Batumi?

Do Gruzji najłatwiej jest dostać się lecąc tanimi liniami Wizz Air do Kutaisi, a stąd do Batumi. W udanym scenariuszu ceny biletów lotniczych zaczynają się od 100 zł w jedną stronę, chociaż w sezonie zimowym można złapać bilety za 150 w obie strony, jeśli jest się członkiem Wizz Discount Club. Latem ceny zaczynają się średnio od 300 zł za lot w jedną stronę.

Po przybyciu do Kutaisi, trzeba być przygotowanym na czekający na lotnisku tłum taksówkarzy. Oczywiście można iść z nimi i wydać tyle samo pieniędzy, co na lot, albo poszukać innych rozwiązań. My skorzystaliśmy z usług przewoźnika Georgian Bus i polecam to rozwiązanie. Transfer można zarezerwować już w Polsce. Odjazd busa jest zsynchronizowany z przylotem. Wystarczy podczas zakupu biletu podać datę i numer naszego lotu i o nic więcej nie musimy się martwić. Tuż przy wyjściu z terminala znajduje się przystanek Georgian Bus, który zabierze nas bezpośrednio do centrum Batumi. W Batumi autobus zatrzymuje się tuż przy hotelu Batumi Radisson Blu Hotel.

Normalnie dojazd do Batumi zajmuje ok. 2 godzin. My dojechaliśmy na miejsce z nieco dłużej z powodu nieoczekiwanego postoju kierowcy, który postanowił zatrzymać się na obiad i fajkę. W sumie ani to, ani widok chodzących po ulicach krów i świń nie był dla nas zaskoczeniem, bo trochę poczytaliśmy sobie wcześniej o Gruzji i Gruzinach.

Zjazd do gruzińskiego wybrzeża Morza Czarnego z Kutaisi jest imponujący. Gęsto porośnięte lasami wzgórza Parku Narodowego Kolkheti nagle ustąpiły miejsca rozległemu krajobrazowi migoczącej wody.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Gdzie spać w Batumi?

W związku z rosnącą popularnością Batumi znalezienie noclegu nie stanowi problemu. Oferta hoteli i innych miejsc noclegowych jest tak różnorodna jak samo miasto. Batumi to raczej duże miasto, dlatego ważne jest, aby wybrać hotel w odpowiednim jego obszarze.

Ogólnie rzecz biorąc, większość zabytków, muzeów i teatrów koncentruje się w starej części Batumi. Zalety tej części miasta to dobrze rozwinięta infrastruktura, mnóstwo atrakcji, oraz bliskość dworca autobusowego.

Możemy polecić Hotel Park w którym spaliśmy. To przyzwoity trzygwiazdkowy hotel dla tych, którzy chcieliby komfortowo mieszkać na starym mieście, tuż przy Parku 6-go maja.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Plaża w Batumi

Batumi to nadmorski kurort, więc głównym celem przybywających tu turystów są bez wątpienia wakacje na plaży.

Całkowita długość plaży wynosi około siedmiu kilometrów. Rozpoczyna się przy Parku Cudów i biegnie prawie do lotniska Batumi.

Plaża jest bardzo szeroka, średnio 50-70 metrów, a w niektórych miejscach jej szerokości dochodzi nawet do 100 metrów, tak więc bez względu na to, ile osób na niej odpoczywa, nigdy nie jest zatłoczona.

Plaża jest kamienista na całej długości, a kamyki mogą być dość duże. Aby uniknąć dyskomfortu podczas wchodzenia do wody, najlepiej zaopatrzyć się w specjalne gumowe buty, dzięki którym czas na plaży będzie znacznie przyjemniejszy.

Woda na plaży jest głęboka. Już kilka metrów od brzegu sięga do klatki piersiowej lub szyi, dlatego dzieci powinny kąpać się pod czujnym okiem rodziców.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

„Batumi, herbaciane pola Batumi” – ten fragment piosenki „Batumi” wykonywanej w latach 60-tych przez zespół Filipinki zna chyba każdy. Trzeba przyznać, że nawet po latach ten spokojny i sentymentalny kawałek, wyzwala pragnienie odwiedzenia Batumi, wpatrywania się w jego “herbaciane pola” i wsłuchania się w „dźwięk cykad”. Jeśli jednak ktoś wybiera się do Batumi, by zobaczyć herbaciane pola, to może się rozczarować. Gdzieniegdzie zostały jeszcze małe poletka, ale w Batumi nie uprawia się już herbaty. Na szczęście dla wszystkich fanów Filipinek miasto ma o wiele więcej do zaoferowania.

TOP atrakcje Batumi – 15 miejsc, które trzeba zobaczyć!

1. Bulwar Batumi

Bulwar Batumi to wspaniały, wysadzany palmami deptak biegnący tuż nad brzegiem Morza Czarnego.

Jego budowa została rozpoczęta w 1881 roku. Kilka lat temu bulwar został przedłużony o nowoczesny odcinek według projektu hiszpańskiego architekta, a jego całkowita długość wynosi dzisiaj około 7 km. Dzięki licznym kawiarenkom, restauracjom, ale także za sprawą fascynujących rzeźb współczesnych licznych i charakterystycznych ławek oraz tak zwanych tańczących fontann Bulwar Nadmorski należy do najbardziej znanych obiektów turystycznych w mieście.

Na każdym kroku znajdują się tu place zabaw, parki tematyczne, rzeźby współczesnych architektów, kawiarnie i restauracje w pobliżu plaży. Można spacerować, opalać się, oddychać świeżym morskim powietrzem, siedzieć w kawiarni, czytać lub słuchać muzyki. Wzdłuż promenady można zobaczyć największe osiągnięcia współczesnej architektury Batumi, a przechodząc kilkaset metrów w głąb lądu, znajdziemy się w starych, zabytkowych dzielnicach. Warto wybrać się na wieczorny spacer piękną promenadą, aby cieszyć się oświetleniem luksusowych hoteli, podziwiać poruszające się rzeźby „Ali i Nino”, patrzeć na tańczące fontanny i pochłaniać całą magię atmosfery wieczornego Batumi.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

2. Park Cudów

Spacer nadmorskim bulwarem zaprowadzi nas do Parku Cudów. To jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc w Batumi. Podczas przebudowy w latach 2007–2013, to wcześniej całkowicie zaniedbane miejsce zostało odrestaurowane. Najciekawszą rzeczą jest koło diabelskie o wysokości 55 metrów, pobliska Wieża Alfabetyczna i rzeźba „Ali i Nino”.

Znajdująca się w Parku Cudów Latarnia morska, zbudowana w 1882 roku, przez wiele lat ułatwiała żeglugę statkom w porcie Batumi. Kiedyś latarnia znajdowała się na samym końcu przylądka, wystającego daleko w morze. W trakcie tworzenia Bulwaru Batumi naniesiono dużą ilość ziemi. Dziś, dzięki lokalizacji latarni morskiej, można wyraźnie zobaczyć, jak daleko morze zostało odsunięte od zabudowań.

3. Rejs statkiem o zachodzie słońca

W Batumi, podobnie jak w większości nadmorskich kurortów, zostaliśmy zapraszani ze wszystkich stron na wycieczkę łodzią. Gdzie jak gdzie, ale w Batumi warto skorzystać z okazji i to nie tylko dlatego, że jest to miasto położone nad morzem lub ze względu na jego oszałamiającą panoramę. Batumi to tętniące życiem miasto. Rejs łodzią to idealna okazja, by uciec od chaosu i zobaczyć je z zupełnie innej perspektywy.

Szczerze mówiąc rejs całkowicie przekroczył nasze początkowe oczekiwania. Oczywiście spodziewaliśmy się przyjemnego rejsu, ale dostaliśmy o wiele więcej. W pewnym momencie całe doświadczenie wydawało się surrealistyczne. Rejs po Morzu Czarnym, na pokładzie praktycznie my sami, w tle muzyka z Gry o Tron, zachód słońca nad niesamowicie oświetlonym miastem. Widoki na plażę, Park Cudów i całą panoramę były oszałamiające! W pewnym momencie całkiem odlecieliśmy, gdy stado delfinów zaczęło skakać tuż przy naszej łodzi. Niezapomniane, trudne do opisania doznanie. Chyba nie wiedziałem, jak niesamowity może być rejs statkiem po morzu. Bardzo polecam go każdemu, kto będzie miał przyjemność odwiedzić Batumi. Jeśli podróżujesz z ukochaną osobą, wycieczka łodzią zapewni wakacjom wyjątkową iskierkę romansu.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

3. Rzeźba „Ali i Nino”

Rzeźba „Ali i Nino”, zainstalowana na promenadzie w Batumi, stała się symbolem miłości, zdolnej do przekraczania granic i uprzedzeń. Ruchoma instalacja ucieleśnia ideę wzajemnego przyciągania mężczyzny i kobiety i ich jedności pomimo trudności życiowych.

Gruzińska artystka i rzeźbiarka Tamara Kvesitadze zainspirowała się powieścią „Ali i Nino” Kurbana Saida, azerskiego pisarza, dziennikarza i orientalisty, chrześcijanina nawróconego na islam, do stworzenia futurystycznego arcydzieła. Książka poświęcona jest tragicznemu losowi azerskiego muzułmanina Ali Khana Shirvanshira i chrześcijańskiej gruzińskiej księżniczki Nino Kipiani. Wzruszająca i piękna historia opowiada o zderzeniu różnych kultur i nieśmiertelnej miłości.

Historia miłosna Ali i Nino
Chłopiec i dziewczynka zakochali się od pierwszego wejrzenia, kiedy byli uczniami liceum, ale krewni Nino byli przeciwni małżeństwu z muzułmaninem. Mimo protestów rodziny Ali poślubił córkę gruzińskiego księcia. Wydawało się, że parę czeka świetlana przyszłość, pomimo różnicy w postrzeganiu świata z powodu wiary i wychowania, jednak historia wpłynęła na ich los.
Powieść rozgrywa się na Kaukazie i Iranie na tle epokowych wydarzeń – I wojny światowej, rewolucji, zamieszek, upadku imperium rosyjskiego, walki o niepodległość Azerbejdżanu, dojścia do władzy bolszewików i stłumienia centrów narodowego oporu.
Dramatyczna relacja kochanków jest pełna sprzeczności religijnych i etnicznych, a także trudnych czasów, w których żyją bohaterowie. Ale ich miłość nie zna barier i dowodzi, że możliwy jest związek między ludźmi wyznającymi różne tradycje islamu i chrześcijaństwa, Wschodu i Zachodu. Narracja prowadzona jest w imieniu głównego bohatera, który zapisuje swoje myśli i bieżące wydarzenia w pamiętniku. Pod koniec powieści Ali umiera, a Nino znika bez śladu z córką.

Awangardowy ruchomy pomnik symbolizuje skomplikowaną relację kochanków: pragnienie siebie, krótką chwilę spotkania i przymusową separację. Dwie postacie o wysokości 7 m wykonane są z metalowych płyt ze szczelinami, co pozwala im połączyć się w jedną całość. Cały cykl ruchu obu postaci trwa 10 minut. Rzeźbę najlepiej obejrzeć wieczorem, gdy wraz z nadejściem zmierzchu włączają się kolorowe neony, tworząc spektakularna grę świateł i cieni.

Wcześniej cokół znajdował się na samym brzegu wody, ale z powodu fal i rozprysków zaczął się zapadać, dlatego postanowiono przenieść konstrukcję 50 m w głąb bulwaru, a podstawę ogrodzono przeźroczystą barierą.

Kompozycja rzeźbiarska zyskała uznanie krytyków sztuki na Biennale Sztuki w Wenecji i znalazła się na liście „10 najromantyczniejszych zabytków świata”. Model dynamicznego pomnika był wielokrotnie pokazywany w galeriach w Europie i USA i zyskał światową sławę.

Autorka projektu pochodzi z Tbilisi. Przez pewien czas Tamara Kvesitadze mieszkała we Włoszech, a następnie przeniosła się do Ameryki, gdzie teraz pracuje i tworzy nowe dzieła artystyczne. Początkowo obiekt artystyczny nazywał się „Mężczyzna i Kobieta”, ale potem otrzymał imiona bohaterów historii miłosnej. Powieść, która stała się bestsellerem w 1937 roku, została przedrukowana ponad 100 razy w tłumaczeniach na 33 języki, a w 2015 roku została zekranizowana. Film został wydany pod nazwą „Ali i Nino”, światowa premiera brytyjskiego filmu odbyła się na międzynarodowym festiwalu filmowym „Sundance”. W 2016 roku spektakl oparty na książce został wystawiony w Rosyjskim Teatrze Dramatycznym w Baku, a praca reżysera i aktorów wywołała entuzjastyczne recenzje widzów i krytyków.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

4. Wieża alfabetyczna

Wieża alfabetyczna to unikalna struktura architektoniczna położona w pobliżu plaży miejskiej. Na konstrukcji znajdują się 33 litery alfabetu gruzińskiego. Każda litera ma wysokość 4 metrów. Alfabet gruziński jest unikalny i nie ma odpowiedników. Pismo gruzińskie należy do 14 najstarszych alfabetów świata. Litery o zaokrąglonych i gładkich konturach wyglądają jak wzór artystyczny. Co ciekawe, w alfabecie gruzińskim nie ma wielkich liter. Alfabet gruziński znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

Wysoka na 130 metrów wieża przypomina strukturę DNA. To podobieństwo w architekturze symbolizuje język gruziński jako kod genetyczny narodu.

Wraz z rzeźbą „Ali i Nino” należy do współczesnej sztuki Gruzji i tworzy nowe oblicze Batumi w „Parku Cudów”, w którym zainstalowano jeszcze kilka małych rzeźb. Obiekt jest jedną z najczęściej fotografowanych atrakcji w Batumi.

Wieża alfabetyczna w Batumi pojawiła się stosunkowo niedawno – w 2012 roku. Autorem projektu jest hiszpański architekt Alberto Domingo Cabo (wybitny Hiszpan był także głównym architektem budynku parlamentu gruzińskiego w Kutaisi oraz budynku Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Tbilisi).

Według pierwotnego planu wieża miała być nie tylko pomnikiem, ale także strukturą funkcjonalną. Zaplanowano otwarcie studia telewizyjnego, platformy widokowej, obserwatorium i restauracji obracających się wokół własnej osi. Obecnie w budynku znajduje się tylko restauracja.

Wieża alfabetyczna znajduje się u wybrzeża Morza Czarnego, w północnej części miejskiej promenady w Batumi. 150 metrów na wschód od wieży znajduje się latarnia morska w Batumi, na południe – bulwar Batumi. Dlatego z wysokości wieży otwierają się oszałamiające panoramy – z jednej strony na Morze Czarne, z drugiej na miasto.

Na szczyt wieży przenosi turystów winda. Wstęp na wieże kosztuje 10 GEL. Winda zabiera turystów na pierwszy poziom, po czym trzeba przesiąść się do drugiej windy, która dostarczy nas na taras widokowy na górze. Zamiast ścian w windzie są nieco zaciemnione szyby.

Podświetlana konstrukcja wygląda znacznie bardziej imponująco wieczorem niż w ciągu dnia. Osobom chcącym podziwiać panoramę miasta z góry polecam jednak wjechać na wieżę w ciągu dnia. My wjechaliśmy po zmroku. Miało to swój urok i nie żałujemy naszego wyboru, ale pomimo półmroku panującego na górze, odbicie w szybach mocno ograniczało widok na miasto.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

6. Budynek Uniwersytetu Technologicznego w Batumi

Gruzińskie Batumi, zwane „Czarnomorskim Singapurem”, jest pełne niezwykłych rozwiązań architektonicznych. To tutaj pojawił się pierwszy na świecie wieżowiec z diabelskim młynem zainstalowanym na 27 piętrze, na wysokości 100 metrów.

Pierwotnie w tym najwyższym na Kaukazie 200-metrowym wieżowcu miała znajdować się Czarnomorski Uniwersytet Technologiczny. Budynek zbudowano w 2012 roku, według projektu młodego gruzińskiego architekta Davida Gogiczaiszwilego. Ten gruzińsko-amerykański uniwersytet z nauczaniem języka angielskiego miał wydawać dyplomy o międzynarodowym standardzie, jednak nigdy nie został otwarty.

Przez kilka lat 36-piętrowy budynek stał pusty, dopóki w 2015 roku nie został sprzedany na aukcji za 25 milionów dolarów. Nabywcą nietypowego wieżowca była firma budowlana RED-Co (Real Estate Development Company), należąca do Celwood Investment Limited z siedzibą w Belize.

7. Fontanna czaczy

Fontanna, z której wypływała prawdziwa czacza, znajduje się przy promenadzie w kurorcie Batumi. Oryginalna konstrukcja to wieża z fontanną.

Chacha to gruziński mocny napój alkoholowy otrzymywany z zacieru na bazie winogron. Chacha należy do klasy brandy winogronowej. Jest produkowana zarówno w domu, jak i w produkcji przemysłowej. Więcej na temat czaczy i innych gruzińskich alkoholi dowiesz się wpisu Jaki alkohol pije się w Gruzji? Najpopularniejsze gruzińskie trunki.

Wieża czaczy w Batumi została zbudowana w 2012 roku na wzór innej wieży, która stała w porcie miasta ponad 100 lat temu, na początku XX wieku. Konstrukcja składa się z jednej wysokiej wieży i 4 małych, 5 metrowych wieżyczek.

Wysokość wieży czaczy wynosi 25 metrów. Wokół konstrukcji znajdują się 4 dystrybutory z kranikami, które pomagały nabrać czaczę. Na wysokości 18 metrów znajduje się zegar, dlatego miejscowi nazywają ją również „wieżą zegarową”.

Niektórzy twierdzą, że jeden przedsiębiorca zbudował wieżę czaczy, aby reklamować swoje produkty. Ale w rzeczywistości pomysł został wymyślony i wdrożony przez lokalne władze miasta w celu przyciągnięcia turystów, popularyzacji narodowego napoju i pomocy gruzińskim producentom w reklamie ich produktów. Burmistrz miasta i przedstawiciele rządu Autonomicznej Republiki Adżarii wzięli udział w ceremonii otwarcia. Budowa fontanny czaczy kosztowała około 500 tysięcy dolarów.

Podczas otwarcia ogłoszono, że czacza wypłynie z fontanny tylko jeden dzień w tygodniu o 19:00 przez 10-15 minut. Według turystów czas włączania się fontanny z czaczą zmieniał się regularnie. Podobno okresowo zmieniał się również producent trunku, aby ludzie przychodzący do fontanny mieli okazję spróbować różnych rodzajów czaczy.

Obecnie, ta popularna wśród mieszkańców i turystów atrakcja, jest zamknięta. Rzeczywiście, po 3 latach funkcjonowania, w 2015 roku, fontanna czaczy została zamknięta z powodu awarii. Do tej pory nie uruchomiono jej ponownie. Podobno wcześniej można było wejść na taras widokowy, z którego roztaczał się widok na miasto i nadmorski bulwar, ale teraz wszystkie drzwi wieży są zamknięte.

Pomimo faktu, że fontanna czaczy w Batumi nie działa i nie spełnia swojej pierwotnej pierwotnej funkcji, wieża nadal znajduje się na liście najpopularniejszych miejsc w Batumi.

Jak dostać się do fontanny czaczy?

Wieża czaczy znajduje się przy ulicy Jakob Gogebashvili 4, między terminalem morskim, klubem jachtowym, gruzińską wieżą alfabetyczną i diabelskim młynem.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

8. Stare miasto w Batumi

State miasto to najpopularniejsza turystycznie część miasta. Została zbudowana w XIX wieku, a dziś jest całkowicie odnowiona. Obszar ten jest uważany za kulturalne i historyczne centrum Batumi, w którym koncentrują się najważniejsze atrakcje miasta.

Tutaj ponad 150-letnie obiekty architektoniczne współistnieją z nowoczesnymi budynkami o dziwnych formach i różnych stylach. Uzupełniają je małe przytulne kawiarnie, restauracje, sklepy i sklepy rzemieślnicze. Na starym mieście znajduje się szeroki wybór luksusowych hoteli, niedrogich hosteli i pensjonatów.

Stare miasto znajduje się w północnej części Batumi, w odległości kilka minut spacerkiem od Morza Czarnego i portu. Północna granica dzielnicy przylega do alei Rustaveli, granica zachodnia – do ulicy Gogebashvili, granica południowa biegnie wzdłuż ulicy Czawczawadze, a granica wschodnia przylega do ulicy Barataszwili.

9. Plac Piazza

Plac Piazza położony jest w pobliżu ratusza, został otwarty w 2010 roku. Autor projektu, gruziński architekt Vazha Orbeladze, postanowił stworzyć w stolicy Adżarii wenecki plac, przypominający Plac św. Marka. Wraz ze wszystkimi kawiarniami, barami, restauracjami i sklepami, udało się harmonijnie wpasować w historyczną część miasta. To bardzo spokojne miejsce, ponieważ wzniesiono je na skrzyżowaniu trzech deptaków.

Elewacje budynków, w których odnaleźć można zarys Pałacu Dożów, ozdobione są witrażami i mozaikowymi wzorami. Sam plac jest ozdobiony wielką mozaiką w stylu włoskim – uważnie zajrzyj pod stopy, aby nie przegapić. Unikatowe rysunki są autorstwem specjalnie zaproszonej z Estonii artystki witrażystki Dolores Hoffmann.

Na plac najlepiej przyjść wieczorem, by móc cieszyć się muzyką na żywo na tle zespołu architektonicznego imitującego główną atrakcję Wenecji.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

10. Plac Europejski i posąg Medei

Plac Europejski znajduje się również w centrum Starego Miasta w pobliżu alei Rustaveli. Nazwano go tak dla upamiętnienia wejścia Adżarii do Zgromadzenia Regionów Europy. Otaczają go główne ulice z osobliwymi budynkami ozdobionymi mozaikami, płaskorzeźbami i witrażami. 130-metrowy pozłacany posąg Medei, zainstalowany w 2007 roku na placu, jest symbolem bogactwa i dobrobytu, oraz połączenia Gruzji ze światem europejskim. Sam plac jest bardzo przyjemny. Obok niego znajduje się fontanna, której strumienie wyskakują spod ziemi. Na placu znajduje się wiele kawiarni i restauracji.

11. Kościół ormiański

Kościół ormiański znajduje się na Starym Mieście przy ulicy Konstantin Gamsakhurdia. W Batumi mieszka około ośmiu tysięcy Ormian, a Kościół św. Chrystusa Zbawiciela jest główną świątynią ludności ormiańskiej. Jak wszystkie podobne konstrukcje, jest wykonany z lekkiego kamienia, ma centralną wieżę i stożkowe kopuły. Jego charakterystyczną cechą jest obecność rzeźbionych w kamieniu krzyży.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

12. Kolejka linowa Argo

Kolejka linowa Argo w Batumi jest jedną z głównych atrakcji miasta.

Kolejka rozpoczyna swój bieg w pobliżu centrum informacyjnego, a kończy na dużej platformie widokowej na górze Anuria (256 metrów n.p.m.), skąd otwiera się panorama całego miasta i wybrzeża.

Długość kolejki linowej, wzdłuż której stale porusza się 20 ośmioosobowych gondoli, wynosi 2586 metrów. Droga w jedną stronę zajmuje około 10 minut, a przy pełnym obciążeniu kolejka linowa może obsłużyć około 500 osób na godzinę.

Tutaj dosłownie wznosisz się nad miastem, sunąc po jego obrzeżach. Już na początku podjazdu otwiera się oszałamiająca panorama Batumi. Na szczycie kolejki linowej znajduje się platforma widokowa, kawiarnia i sklep z pamiątkami. Dopiero stąd poczuć można rozmiar Batumi.

Cena biletu: 15 GEL dla dorosłych i 5 GEL dla dzieci poniżej 12 r.ż.

Godziny otwarcia: w sezonie od 10.00 do 01.00; poza sezonem od 11.00 do 22.00

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

13. Tańczące fontanny i Pałac weselny

Batumi Boulevard to miejsce, gdzie harmonijnie współistnieją śpiewające fontanny, bambusowy gaj i Pałac Ślubów.

Wieczorem fontanna rozbrzmiewa muzyką. W jej takt wszystkie wodotryski zaczynają wyrzucać strumienie wody, które tworzą mgiełkę, obracają się, strzelają i wypływają pod rozmaitymi kątami i z różnym ciśnieniem. Kiedy do tego dorzucimy jeszcze efekty, jakie dają kolorowe podświetlenia, wrażenie jest naprawdę niesamowite.

Pokaz zaczyna się o 21:00 i trwa do północy, dlatego, najlepiej odwiedzić to miejsce po zmroku. Co ważne, pokazy fontann są całkowicie bezpłatne!

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

14. Park 6-go maja

Park 6-go maja znajduje się w starej części miasta i jest jednym z najpopularniejszych miejsc na spacery po mieście.

Pierwszy miejski ogród Batumski Bulwar, został założony już w 1881 przez niemieckiego ogrodnika. Późniejsze prace nad nim a także nad założeniami nowego parku kontynuował francuski ogrodnik D’Alphonse. W 1888 r. car rosyjski Alexander III odwiedził Batumi i zafascynowany pracą ogrodnika osobiście wraz z rodziną posadził kilkanaście drzew, a konsekwencją tego zdarzenia była nazwa – Ogród Aleksandra. Od tego czasu nazwa zmieniała się okresowo, aby w końcu otrzymać dzisiejszą – Park Szóstego Maja.

W środku parku znajduje się jeziorko Nurigel, po którym można pływać łódkami. Wokół jeziora znajdują się ławki, wytyczono ścieżki do spacerów i jazdy na rowerze, w pobliżu znajduje się delfinarium, atrakcje dla dzieci, kawiarnie i restauracje.

Podobnie jak całe Batumi, nocą Park 6-go maja jest zupełnie inny niż w ciągu dnia. Jest cicho i spokojnie. Wielobarwne lampiony i światła tworzą aurę romansu i miłości, a świerszcze i żaby dodają całości niebywałego uroku.

15. Góra Sameba i Kościół Świętej Trójcy

Będąc w Batumi warto wybrać się na wycieczkę na górę Sameba. Taką wycieczkę można zrealizować w ciągu kilku godzin.

Najłatwiejszym i najwygodniejszym sposobem dotarcia na górę jest samochód. Droga jest bardzo wąska i kręta, ale dostępna dla każdego samochodu osobowego. Pod bramą świątyni znajduje się niewielki parking. Można również wziąć taksówkę, albo jednego z lokalnych „przewodników”, których w mieście nie brakuje.

Warto w pierwszej kolejności udać się na szczyt góry, aby zobaczyć świątynię Świętej Trójcy, zwaną również Świątynią Sameba.

Musiałem długo szukać informacji o tej świątyni, ponieważ nie ma zbyt wielu wiarygodnych informacji na jej temat. Tak więc w większości przypadków informacje zostały po prostu przedrukowane, zgodnie z którymi świątynia została wzniesiona w latach 90-tych XX wieku, co oczywiście jest kompletnym nonsensem. Gdzieś „autorzy” piszą, że czas budowy świątyni jest nieznany. Jednym słowem musiałem zagłębić się w ten temat i spróbować odkryć mniej lub bardziej wiarygodne informacje i przedstawić je w skompresowanej formie.

Kościół Świętej Trójcy został wzniesiony w drugiej połowie XIX wieku. W latach trzydziestych XX wieku przestał on pełnić rolę świątyni. Podobnie jak wiele świątyń w tym czasie, kościół był wykorzystywany do potrzeb domowych. W 1947 roku Kościół Świętej Trójcy został otwarty dla parafian i wznowiono w nim nabożeństwa. W 1976 roku pożar całkowicie zniszczył kościół. Wkrótce Święty Synod Kościoła Prawosławnego nakazał biskupowi Batumi – Shemokmedowi Dawidowi (Czkadua) zbudować nowy kościół na podstawie starego. Świątynia została odbudowana i w 1979 roku odbyło się pierwsze nabożeństwo, choć jego ostateczna renowacja trwała jeszcze wiele lat. Stąd oczywiście pomyłka z datą budowy.

Idąc do świątyni Świętej Trójcy i nie tylko do niej, ale ogólnie do każdej świątyni, warto pamiętać o kilku prostych zasadach. Dziewczęta i kobiety muszą założyć spódnicę o długości „pasującej” i nakryć głowę. Mężczyźni powinni nosić spodnie i najlepiej koszulę z długim rękawem. Gruzini przywiązują dużą wagę do kwestii religijnych i religijnych. Przestrzeganie tradycji prawosławnych jest wspomniane w gruzińskiej konstytucji. O stosunku Gruzinów do religii świadczy choćby stan kościołów – nie widzieliśmy ani jednego opuszczonego lub zrujnowanego.

Jeśli trafisz do świątyni bez odpowiedniego ubrania, to nic straconego, ponieważ możesz bezpłatnie wypożyczyć odpowiednie akcesoria przy wejściu.

Ze względu na zakaz fotografowania wewnątrz świątyni zamieszczam wyłącznie zdjęcia wykonane na zewnątrz kościoła. Musicie mi wierzyć na słowo, że wnętrze robi piorunujące wrażenie. Całe wnętrze wyłożone jest z kawałków drobnych kolorowych kamieni, tworzącymi różnorodne obrazy i dekoracyjne wzory.

Warto również wybrać się na górę Sameba, aby cieszyć się panoramicznym widokiem. Widok Batumi z tego miejsca jest naprawdę wspaniały. Najpiękniejsze panoramy można zrobić z górnego balkonu budynku kościoła.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Co i gdzie zjeść w Batumi?

Gruzińska kuchnia narodowa jest jedną z głównych atrakcji kraju. Potrawy tutaj są tak pyszne i urozmaicone, że nikt nie może pozostać wobec nich obojętny. Jeśli jesteś na diecie lub wolisz wegetariańskie niskokaloryczne potrawy, życzymy Ci powodzenia, aby pokonać wszystkie pyszne pokusy, które czekają na Ciebie podczas podróży do Gruzji!

W Batumi próbowaliśmy wielu potraw w różnych miejscach. Z czystym sumieniem możemy polecić Wam dwie restauracje, w których jedliśmy doskonałe tradycyjne gruzińskie dania.

Shemoikhede (Noe Zhordania 8) – polecił nam ją miejscowy Gruzin. Możesz zamówić dowolne pozycje w menu – jedzenie jest doskonałe.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Bardzo ładna restauracja z fajnym designem w centrum miasta to Lurji Sufra (33 Akhmed Melashvili St). Już na wejściu restauracja zyskała w naszych oczach wielki plus. Jest niezwykle klimatyczna – urządzona tradycyjnie – z masą przytulnych zakamarków, tkanych kilimów i ludowych wzorów. Doskonały wybór potraw kuchni gruzińskiej, a wszystko jest bardzo smaczne.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Będąc w Gruzji warto spróbować tradycyjnych dań narodowej kuchni gruzińskiej.  Oto kilka z nich, które mieliśmy przyjemność skosztować. Każdy z nich zawiera kawałek historii i życzliwości, którymi Gruzja wita swoich gości.

Chinkali (ხინკალი)

Chinkali to pierwsza rzecz, jaką powinno się zjeść w Gruzji. Są one nierozłączną częścią gruzińskiej kultury i żadna wycieczka do Gruzji nie będzie kompletna bez zjedzenia Chinkali i Chaczapuri.

Chinkali to tradycyjne, gruzińskie pierożki. Nadzienie składa się z mielonego mięsa, które unosi się w płynie pikantnego, gorącego bulionu.

Pierogi je się, trzymając palcami za poskręcaną końcówkę, następnie należy wgryźć się w niego i wyssać ze środka powstały podczas gotowania mięsny bulion. Następnie należy skonsumować resztę pozostawiając końcówkę, którą trzymacie w palcach.

Adżarskie chaczapuri (ხაჭაპური)

Chaczapuri jest uważane za jedno z narodowych dań Gruzji. Kiedy skosztujesz jednego kęsa miękkiego i chrupiącego chleba, pokrytego serem, dowiesz się, dlaczego.

Nazwa pochodzi od słów chaczo oznaczających „twaróg serowy”, a puri oznacza „chleb”.

Różne regiony w Gruzji mają różne odmiany chaczapuri. W przeważającej części ciasto i mieszanka serów pozostają takie same w różnych odmianach, zmienia się tylko kształt, dodatki i sposób spożywania.

Adżaria serwuje wersję chaczapuri, w której ciasto jest kształtowane w łódź, która jest następnie napełniana mieszanką serów. Chleb ten przed podaniem polany jest jajkiem z kawałkiem masła.

Chrupiąca skórka z miękkim, nadającym się do żucia, wypiekowym wnętrzem, jest idealna do zanurzenia w ciepłym, rzadkim jajku i roztopionym serze.

Chkmeruli (ჩქმერული)

Warianty gotowania kurczaka w krajowej gruzińskiej kuchni są więcej niż wystarczające. Ale jeden z nich zasługuje na specjalną wzmiankę. Kurczak czkmeruli to tradycyjne gruzińskie danie z kurczaka w sosie czosnkowo-śmietanowym, smażony na kamiennej patelni. Specjalnie przygotowany sos do tego dania sprawia, że ​​mięso rozpływa się w ustach i nie można oderwać się od tego pachnącego arcydzieła kuchni narodowej!

Charczo (ხარჩო)

Charczo to gęsta zupa gulaszowa, na bazie wołowiny, z orzechami włoskimi, ze wspaniałą mieszanką przypraw i z dużą ilością świeżych ziół. Ma wyrazisty, ostry smak. Podawana jest ze świeżą pietruszką.

Odżachuri (ოჯახური)

Odżachuri to prosty, ale bardzo smaczny i popularny gruziński posiłek rodzinny. Gruzińskie „Ojakhuri” tłumaczy się jako „rodzina”. Soczyste mięso i smażone ziemniaki ze złotobrązową skórką doprawione aromatycznymi przyprawami, czosnkiem i świeżą kolendrą. Odżachuri przygotowuje się szybko, na specjalnej glinianej patelni, z różnego rodzaju mięsa – wołowiny, wieprzowiny, a nawet kurczaka. Przyprawy sprawiają, że jest to danie niesamowicie pachnące i absolutnie kaukaskie. Jak mówią w Gruzji smaczniejsze niż odżachuri, może tylko odżachuri.

Mam nadzieję, że udało mi się dostarczyć wielu przydatnych informacji na temat Batumi i jego atrakcji. Jeśli masz jakieś pytania, lub chcesz uzupełnić post swoją wiedzą, pisz śmiało w komentarzach.

Spodobał Ci się artykuł – polub, udostępnij, zostaw komentarz. Będzie mi bardzo miło!

Zapraszam do obejrzenia galerii zdjęć z Batumi.

Panoramy sferyczne w technologii 360 stopni zostały wykonane kamerą Ricoh Theta V.

Artykuł Batumi – 15 miejsc, które warto odwiedzić | dojazd, noclegi, zwiedzanie, informacje praktyczne | interaktywne panoramy 360° pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.

Jednym Gruzja kojarzy się z pięknymi krajobrazami i czarnomorskimi plażami, drugim z otwartością i gościnnością jej mieszkańców, jeszcze innym z wojną i biedą. Większości jednak Gruzja kojarzy się z alkoholem, a zwłaszcza z winem. Nie ma w tym nic dziwnego, w końcu kraj ten jest uważany za kolebkę wina. Nie można odwiedzić Gruzji bez spróbowania domowego wina, wszak jest ono częścią kultury i historii, a tradycje produkcji i picia wina są nierozerwalnie związane z tożsamością narodową Gruzinów. Niewiele osób jednak wie, że Gruzja to nie tylko z wina. Dziś silne tradycje winne Gruzji coraz częściej przyćmiewają mocniejsze trunki – czacza i koniak.

Wino

To, kim jesteśmy, w dużej mierze zależy od tego skąd pochodzimy. Tradycje, normy kulturowe i język przyczyniają się do tego, jak każdy z nas postrzega świat. Na kształtowanie kultury znaczący wpływ ma również geografia. W Gruzji, państwie położonym na pograniczu Europy i Azji, w Kaukazie Południowym, wyjątkowa sytuacja geograficzna przyczyniła się do narodzin starożytnej kultury bogatej zarówno w tradycje wschodnie, jak i zachodnie, z wpływami pochodzącymi z Persji, Mongolii, Imperium Osmańskiego, Cesarstwa Rosyjskiego i późniejszego Związku Radzieckiego.

Położenie geograficzne jest ważne nie tylko ze względu na zagraniczne wpływy. Terytorium Gruzji dobrze nadaje się do uprawy winogron. Gruzińska tradycja produkcji wina rozpoczęła się w epoce neolitu, epoce naznaczonej rozwojem hodowli zwierząt i modernizacją rolnictwa. Produkcja wina jest jednym z największych źródeł dumy Gruzji i nie bez powodu. Gruzja jest uważana za miejsce narodzin wina, którego historia sięga 6000 lat p.n.e. Oznacza to, że w Gruzji fermentuje się winogrona od ponad 8 000 lat!

Gruzja i wino są nierozłączne. Wino w Gruzji jest marką. Stanowi ważną część gruzińskiej kultury i gospodarki. W każdym przewodniku przeczytasz, że kiedy przybędziesz do Gruzji to musisz spróbować wina, nawet jeśli nie jesteś jego największym fanem.

Co sprawia, że gruzińskie wino jest tak wyjątkowe? Winogrona! Odmiany winogron mają ogromny wpływ na smak wina. Łagodny klimat i wilgotne powietrze od Morza Czarnego, zapewniają najlepsze warunki do uprawy winorośli. W Gruzji uprawia się ponad 500 z 2000 istniejących odmian winorośli na świecie. Przez tysiące lat Gruzini wytwarzali wino, umieszczając zmiażdżone winogrona w dużych glinianych amforach zwanych kwewri, zakopywanych w ziemi i przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Wino mogło spoczywać w nich przez lata, a nawet dekady. Ze względu na różnorodność odmian winogron, a także zastosowanie starożytnych technologii produkcji wina w połączeniu z nowoczesnymi technikami, gruzińscy winiarze osiągają wyjątkową oryginalność swoich win.

Czacza

Tam, gdzie było wino, zawsze była czacza. Od niepamiętnych czasów w Gruzji domowa czacza była napojem chłopów. Szlachta, która przygotowywała wino w swoich majątkach, rozdawała ludziom odpady z jego produkcji. Z czasem gruzińska czacza, pokonawszy granice klas, zyskała popularność. Dziś czacza jest jedną z wizytówek Gruzji i takim samym symbolem gruzińskiej kultury, co gruzińskie wino czy dania kuchni narodowej. Gwarantuję, że znaczenie tego alkoholu poznasz w ciągu kilku godzin po przybyciu do kraju!

Czacza nie jest trunkiem ściśle zdefiniowanym. Ogólnie rzecz biorąc jest destylatem z wytłoków gronowych, pozostałych po produkcji wina. Według naszych norm jest to bimber, ale w przeciwieństwie do produkcji bimbru w Polsce, destylacja czaczy nie jest w Gruzji nielegalna i wiele rodzin kontynuuje tradycję jej wytwarzania.

Czacza jest dostępna w całej Gruzji. Praktycznie każda restauracja i bar ją serwuje . Można ją kupić również na każdym targu i większości sklepów. Bez względu na to, gdzie ją spotkasz (a spotkasz na pewno), czacza pozostaje alkoholem ludowym, pochodzącym najczęściej z domowej produkcji.

Mówiąc o czaczy trzeba zwrócić uwagą na kulturowe znaczenie tego trunku. Przez stulecia rolnicy, rodziny i małe społeczności produkowały czaczę. Gruzini od wieków wykorzystują swoją tradycyjną wiedzę do jej destylacji. Jej wytwarzanie jest przykładem interakcji narodu gruzińskiego z winnicami, winogronami i procesem winiarskim. Proces robienia czaczy jest częścią gruzińskiej kultury, znanym z długich biesiad obsypanych poetyckimi toastami. Dla większości Gruzinów czacza to wódka z winorośli i ważna część uroczystości i świąt.

Uważa się, że czacza ma wiele właściwości leczniczych. Jest tradycyjnie stosowana do oczyszczania zatok, łagodzenia niestrawności i jako środek przeciwbólowy na bóle brzucha.

Wraz ze wzrostem popularności czaczy, wzrosło zapotrzebowanie, zarówno w kraju, jak i za granicą. Tradycyjną produkcję polegającą na destylowaniu w domu przez społeczności rolników, w XX wieku zmodernizowano w celu zaspokojenia tego popytu, jednak proces ten pozostał ogólnie niezmieniony.

Wpisanie czaczy do Rejestru Chronionych Nazw Pochodzenia i Chronionych Oznaczeń Geograficznych było jednym z pierwszych kroków, jakie kraj podjął, aby chronić tę ważną markę krajową. Posiadając oznaczenie geograficzne, gruzińscy producenci czaczy mają niezbędne narzędzie, za pomocą którego mogą zagwarantować, że ich klienci kupują autentyczne, tradycyjnie wytworzoną gruzińską czaczę.

Kiedy Gruzini po raz pierwszy rozpoczęli destylację czaczy, nie mieli pojęcia, że tysiące lat później tradycja, którą zapoczątkowali, zmieni się nie tylko w napój narodowy Gruzji, ale także w napój o międzynarodowej renomie.

Jaką moc ma czacza?

Czacza nie ma swojej standardowej mocy. Procent alkoholu może różnić się w zależności od producenta. Najważniejsze jest zachowanie odpowiedniej proporcji smaku i mocy, co nie jest łatwym zadaniem. Komercyjna czacza jest zwykle rozcieńczana do standardowej 40-procentowej, domowej produkcji może mieć ponad 60 procent.

Jak pić czaczę i nie mieć kaca?

Prawdziwą czaczę przyjemnie się pije, podnosi na duchu, a następnego dnia nie ma po niej kaca. Wg znawców wysokiej jakości czaczę powinno się spożywać w temperaturze pokojowej. Wtedy w pełni poczuć można jej aromat. Moim zdaniem nieważne czy pijesz schłodzoną, czy na ciepło, czacza najlepiej smakuje w dobrym towarzystwie i z tradycyjnymi chinkali.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Fontanna czaczy w Batumi

Przy promenadzie w Batumi znajduje się nawet fontanna, o której po świecie krążą trudne do uwierzenia opowieści. Według nich z metalowej konstrukcji powszechnie znanej jako Wieża czaczy, ku uciesze turystów, codzienne przez 15 minut (wg niektórych źródeł raz w tygodniu) wypływa gruzińska wódka. Niestety dziś Chacha Tower jest nieczynna. Podobno czacza leciała z wieży przez jakiś czas po otwarciu. No cóż… trzeba mieć nadzieję, że jeszcze kiedyś poleci i próbować dalej

Koniak

Gruzja i koniak to nierozłączna para. Mogłoby się wydawać nawet, że trunek ten produkowany jest tutaj tak długo, jak wino. W rzeczywistości pierwsza duża fabryka koniaków pojawiła się w Gruzji dopiero pod koniec XIX wieku. Pierwsza próba stworzenia napoju z gruzińskich odmian winogron została podjęta w Kutaisi przez George’a Bolkvadze w 1965 roku.

W zasadzie koniak to brandy z białych winogron produkowanych w regionie Cognac we Francji. Mimo, iż gruzińska technologia wytworzenia koniaku różni się od tej, stosowanej we Francji ten mocny, aromatyczny, produkt destylacji spirytusu winnego tradycyjnie nazywa się francuskim słowem „koniak”. Użycie nazwy koniak dla oznaczenia produktów wytwarzanych w Gruzji jest sprzeczne z globalnym trendem, ponieważ nazwa koniaku jest kontrolowaną nazwą pochodzenia.

Domowe metody produkcji alkoholu w Gruzji

Tradycyjne metody produkcji wina, czaczy i innych alkoholi są praktykowane w całej Gruzji zarówno w społecznościach wiejskich, jak i miejskich. Wiele rodzin ma własne wersje tradycyjnej metody wytwarzania, zapewniające produkcję alkoholi najwyższej jakości. Techniki te są przekazywane z pokolenia na pokolenie.

Podczas pobytu w Batumi odwiedziliśmy jedną z prywatnych wytwórni, znajdującą się na pobliskich wzgórzach, nieopodal monastyru Sameba. Jak zapewniał nas kierowca, który wiózł nas na wzgórze, produkują tam najlepsze wina, czaczę i koniaki w okolicach Batumi. Oczywiście w drodze powrotnej z monastyru postanowiliśmy to sprawdzić. Było coś dla ducha, teraz przyszła pora na coś dla ciała.

Przez wzgórza wiodła wąska, pełna głębokich dziur droga. Po obu jej stronach, pośród bujnych drzew owocowych, znajdowały się jednopiętrowe betonowe domy z blaszanymi dachami i tarasami na piętrze.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Pierwszą rzeczą, która przykuła naszą uwagę po dotarciu na miejsce to stojący tuż przy przy wjeździe mały stolik, a na nim cały zestaw alkoholi – czacza, koniaki i wina, oraz skrzynka pełna owoców kaki, oraz lodówka sklepowa, a w niej podpisane po rosyjsku trunki. Po drugiej stronie drogi znajdowały się drzewa pełne zielonych mandarynek oraz bananowce.

Po kilku minutach przyszedł z pola gospodarz – Grigor, z kosą w ręku i pokazał nam swoją wytwórnię, znajdującą się na parterze domu. Od razu stało się jasne, że nie mamy co szukać dębowych beczek, ani kwewri zakopanych w piwnicy. To co zastaliśmy w środku w żaden sposób nie przypominało też idyllicznych obrazków, które można znaleźć w katalogach reklamujących gruzińskie wina. W pierwszym, największym pomieszczeniu panował w największy chaos. Znajdowały się tam stare meble, kable, krzesła, lodówki, drewniane skrzynki i pełno butelek z alkoholem. Nie zarażało nas to kompletnie, raczej traktowaliśmy to jako część gruzińskiego folkloru i ochoczo zaglądaliśmy do pozostałych pomieszczeń.

W kolejnym pomieszczeniu znajdowała się ogromna drewniana skrzynia, wyłożona grubą folią, w której robiło się wino. Skrzynia była tak duża, że trzeba było wejść po drabinie, żeby do niej zajrzeć.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Tuż obok znajdowały się mniejsze pomieszczenia z baniakami wypełnionymi winem oraz z ogromnymi beczkami, w których wino oddzielone od owoców pozostawało przez dwa tygodnie do odstania osadu. Po dwóch tygodniach Grigor odciąga klarowne wino zostawiając jego niewielką warstwę na osadem.

Grigor wyciągnął dwa kieliszki i zaczął częstować nas winami prosto z beczek. Choć wszystko dookoła wyglądało jak na załączonych zdjęciach, to nasz gospodarz zdecydowanie znał się na rzeczy, więc z entuzjazmem przystąpiliśmy do degustowania wina. Nie jestem co prawda wielkim znawcą wina, ale wierzcie mi te były fenomenalne! Lekkie, delikatnie słodkie, a do tego w pełni naturalne.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Po drugiej stronie „magazynu” znajdowało się pomieszczenie z beczkami wypełnionymi wytłoczynami z wina, gotowymi do produkcji czaczy.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Po niesamowitym gruzińskim winie, nadszedł czas na ognistą, wysokoprocentową czaczę i koniaki. Pomimo początkowych obaw przed mieszaniem alkoholi zdecydowaliśmy się podjąć wyzwanie. Warto było, bo takich alkoholi nie piliśmy nigdzie indziej!

Na koniec zrobiliśmy mały zapas na później i po pamiątkowym selfiku pożegnaliśmy się i w świetnych nastrojach ruszyliśmy w drogę powrotną.

Rozglądaj się swobodnie dzięki Panoramie 360 stopni klikając i przeciągając obraz.

Gaumarjos (გაუმარჯოს)! Twoje zdrowie!

Panoramy sferyczne w technologii 360 stopni zostały wykonane kamerą Ricoh Theta V.

Artykuł Jaki alkohol pije się w Gruzji? Najpopularniejsze gruzińskie trunki | interaktywne panoramy 360° pochodzi z serwisu PHOTO-TRAVEL - Podróże zapisane w kadrze.